محل تولد: سنقر
سن: ۲۸
تحصیلات: دیپلم
محل شهادت: تهران
تاریخ شهادت: ۱۳۶۷
رضا امینی در سال ۱۳۴۰ در شهر سنقر و در خانوادهای روشن و آگاه چشم به جهان گشود؛ خانوادهای که فضای آن از همان ابتدا با دغدغه آزادی و عدالت گره خورده بود. رضا تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم ادامه داد، اما آموزش واقعی او از سالهای نوجوانی و در بطن مبارزه شکل گرفت؛ جایی که آموخت آزادی بهایی دارد و ایستادگی انتخابی آگاهانه است.
در سالهای پرالتهاب پیش از قیام ۱۳۵۷، رضا همواره در صف نخست تظاهرات علیه دیکتاتوری شاه حضور داشت. خیابان برای او فقط محل اعتراض نبود؛ میدان تعهد بود. پس از پیروزی قیام، مسیرش را آگاهانه ادامه داد و به جمع هواداران سازمان مجاهدین خلق پیوست و فعالیتهای سیاسی خود را با جدیت بیشتری دنبال کرد.
با آغاز موج گسترده دستگیریها در سال ۱۳۶۰، رضا که هنوز دانشآموز بود، بازداشت شد و به زندان دیزلآباد کرمانشاه انتقال یافت. از آن زمان تا سال ۱۳۶۷، هفت سال تمام از عمر جوانیاش را پشت دیوارهای زندان گذراند؛ سالهایی آمیخته با فشار، شکنجه و آزمونهای سنگین. اما رضا در همان فضای خفقان، تسلیم نشد.
همبندانش از او بهعنوان انسانی سرشار از امید و زندگی یاد کردهاند؛ کسی که با ورودش به هر بند، روحیه میآورد و فضا را زنده میکرد.
«رضا هر جا بود، دلها گرم میشد؛ انگار امید با او نفس میکشید.»
رضا تنها شهید خانواده نبود. معصومه امینی دخترعمویش، در قتلعام ۱۳۶۷ در تهران اعدام شد. مهدی امینی پسرعمویش، در سال ۱۳۶۰ در تبریز جان باخت. همچنین سید نصرالله حسینی و علی ثامنی از بستگان نزدیک او نیز در تابستان ۶۷ سربدار شدند. خانوادهای که نامش با ایستادگی گره خورده است.
سرانجام، رضا امینی در سال ۱۳۶۷، در زندان گوهردشت تهران، در جریان قتلعام زندانیان سیاسی، به شهادت رسید؛ بیآنکه از موضعش عقب بنشیند یا بر باورش معامله کند.
رضا امینی و خانوادهاش، تنها نامهایی در تاریخ نیستند؛
آنها نماد نسلیاند که یک شهر، یک ملت، و یک آینده، وامدار فداکاریشان است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر