محل تولد: پاوه
سن: ۲۵
تحصیلات: دبیرستان
محل شهادت: کرج
تاریخ شهادت: ۱۳۶۷
محل زندان: گوهردشت
با یاد مجاهد شهید محمدمهدی حیدری؛ جوانی که از دامنههای استوار پاوه برخاست و قامتش را در برابر سرکوب خم نکرد. محمدمهدی در سال ۱۳۴۳ چشم به جهان گشود؛ نوجوانی آرام، هوشمند و جستجوگر که تحصیل را تا دیپلم علوم تجربی ادامه داد و آیندهای روشن پیشرو داشت. اما در روزگاری که اندیشه جرم بود، انتخاب راه آزادی هزینه داشت.
آبان ۱۳۶۱، هنوز دانشآموز دبیرستان کزازی کرمانشاه بود که تنها به جرم داشتن یک نشریه بازداشت شد. دادگاهِ بیعدالت، ۴۰ ماه زندان برایش برید. ۱۵ ماه حبس را با سربلندی گذراند و آزاد شد، اما آزادیاش زنجیر داشت؛ محروم از حقوق اجتماعی، بیکار، بیگذرنامه، و زیر سایه سنگین محدودیتهایی که لحظهای رهایش نکردند. با اینهمه، امید را از دل نراند و ایمان به آزادی را زمین نگذاشت.
سال ۱۳۶۶، در مسیر رفتوآمد میان کرمانشاه و تهران، بار دیگر دستگیر شد؛ اینبار دیزلآباد را دید، زندانی که در آن زمان نوریان بر آن تکیه زده بود. سپس به گوهردشت کرج منتقل شد؛ جایی که دیوارهای سردش شاهد ایستادگی زندانیانی بود که بر باور خود پای فشردند.
تابستان خونین ۱۳۶۷ فرا رسید. قتلعام زندانیان سیاسی آغاز شد و حکم مرگ برای آنان که «نه» گفته بودند، بیوقفه صادر میشد. محمدمهدی حیدری، مجاهد خلقی که هنوز دوران محکومیتش پایان نیافته بود، تنها به جرم پافشاری بر عقیدهاش به جوخه اعدام سپرده شد. نه محاکمهای عادلانه، نه حق دفاعی؛ فقط ایستادن تا آخرین نفس.
پیکرش هرگز به خانواده بازنگشت؛ نه مزاری، نه نشانی، نه اجازهای برای سوگواری. اما نامش بازگشت؛ به حافظه مقاومت، به وجدان تاریخ. یاد جوانی از پاوه که راهش از کوههای زادگاهش تا دیوارهای گوهردشت کشیده شد و در سکوت به خاک سپرده شد، اما در حقیقت، جاودانه ایستاد.
یادش گرامی، راهش روشن، و نامش تا همیشه زنده باد..
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر