محل تولد: تهران
سن: ۲۵
تحصیلات: متوسطه
محل شهادت: تهران
تاریخ شهادت: ۱۳۶۷
محل زندان: اوین
با یاد مجاهد شهید فرح وفاییزاده؛ زن مجاهد خلقی که از دل تهران برخاست و با قامتی استوار تا قتلعام ۱۳۶۷ ایستاد.
فرح در سال ۱۳۴۲ در تهران متولد شد. نوجوانیاش با قیام ۵۷ گره خورد و همان روزها، در صف تظاهرات علیه دیکتاتوری شاه، راه خود را شناخت. آشناییاش با سازمان مجاهدین خلق، انتخابی آگاهانه بود؛ انتخابی که او را به میدان فدا و مسئولیت کشاند. پس از انقلاب، در انجمن دانشآموزان مسلمان و بخش دانشآموزی جنوب تهران، میلیشیایی پرشور شد؛ در دکههای نشریه و کتاب، در روشنگری و افشاگری علیه سرکوب و چماقداران ارتجاع حاکم، بیوقفه و بیهراس.
بارها آماج هجوم مزدوران خمینی قرار گرفت، اما سن کم، مانع ایستادگیاش نشد؛ حمایت مردم محل، گواه حقانیت راهش بود. پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، با وجود فضای خفقان، بر عهد خود ماند. یکبار دستگیر شد و با هوشیاری آزاد گشت، اما بار دوم در بهمن ۱۳۶۰ به شکنجهگاه اوین برده شد؛ جایی که ضرب و شتم و شکنجه، از همان آغاز، پاسخ استواریاش را گرفت. بیدادگاه خمینی او را به ۱۲ سال زندان محکوم کرد، اما فرح نه در حکم شکست دید و نه در شکنجه عقب نشست.
انتقال به بند تنبیهی ۸ قزلحصار و سپس فشارهای دژخیمان، از او کوه صبر ساخت. در برابر وعده عفو، سرموضع ماند؛ حتی زمانی که حکم ۱۲ سالهاش را به ۷ سال کاهش دادند، عفو را رد کرد و دوباره همان حکم را بر او نوشتند. اخلاق انقلابی، فداکاری برای دیگران و صبوریاش، همرزمان را به تحسین وامیداشت؛ تا آنجا که در بیماریهای واگیردار بند، داوطلبانه پرستاری را بر عهده گرفت و رنج خود را به جان خرید، بیآنکه به دژخیمان دست نیاز دراز کند.
در سال ۱۳۶۵، با انتقال به انفرادیهای گوهردشت، فشارها به اوج رسید؛ اما مقاومت فرح و همرزمانش، حماسهای خاموش در تاریخ زندانها شد. سرانجام در سال ۱۳۶۶ به اوین بازگردانده شد و در قتلعام ۱۳۶۷، این زن سرموضع و پاکباز مجاهد خلق، همراه هزاران مجاهد دیگر، سربدار شد و به کهکشان شهدای مجاهد خلق پیوست. پس از شهادتش، تحویل یک ساک و تهدید به سکوت، آخرین پرده از جنایت بود؛ جنایتی که نام فرح وفاییزاده را جاودانهتر کرد.
یادش با یاد مجاهد خلق محسن جوان شجاع، داییاش و از شهدای قتلعام ۱۳۶۷، در تاریخ مقاومت میدرخشد؛ دو نام، یک راه، و یک پیمان تا آخرین نفس.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر