زندگینامه فاطمه (رضیه) آیت‌الله‌زاده شیرازی؛ ایستادگی زنی مبارز در بند

 

محل تولد: تهران

سن: ۳۵

تحصیلات: لیسانس

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: اوین

فاطمه (رضیه) آیت‌الله‌زاده شیرازی در سال ۱۳۳۲ در خانواده‌ای مذهبی در تهران متولد شد. او پس از طی مدارج تحصیلی، وارد دانشگاه شد و در رشته فیزیک ادامه تحصیل داد. در روزگاری که موانع سنتی حضور زنان را در جامعه محدود می‌کرد، رضیه با وجود آنکه فرزند یک روحانی بود، در برابر این چارچوب‌ها ایستاد و مسیر متفاوتی را برای فعالیت‌های خود برگزید.

شناخت او از مناسبات سیاسی آن دوران، وی را به عرصه مبارزات دانشجویی ضد دیکتاتوری سلطنتی کشانید. در همین مسیر در سال ۱۳۵۲ با تشکیلات مجاهدین آشنا شد و به آن پیوست. دامنه فعالیت‌های مبارزاتی او در داخل و خارج از فضای دانشگاه چنان گسترش یافت که وی را مجبور ساخت به مدت سه سال زندگی مخفی را اختیار کند.

او حتی پس از اخذ مدرک کارشناسی فیزیک، لحظه‌ای از تلاش بازنماند و در جریان تظاهرات و جنبش مردمی انقلاب سال ۱۳۵۷ حضوری پرشور داشت. پس از پیروزی انقلاب نیز به‌صورت حرفه‌ای فعالیت‌های خود را در بخش دانشجویی ادامه داد.

به دنبال تحولات سیاسی تیرماه ۱۳۶۰، رضیه که چهره‌ای شناخته‌شده در جریان مبارزات بود، هنگام انجام یک ماموریت سازمانی در حالی که دوران بارداری خود را می‌گذراند، شناسایی و بازداشت شد. او در زمستان همان سال فرزندش را در زندان به دنیا آورد، اما به دلیل شرایط نامناسب بازداشتگاه و عدم رسیدگی، نوزادش را از دست داد. بازجویان برای شکستن مقاومت او، خبر جان‌باختن همسرش، صادق هاشم‌زاده ثابت را به او رساندند و با قطع دو ساله ملاقات‌ها، او را در بی‌خبری مطلق از خانواده‌اش نگه داشتند.

یکی از هم‌بندی‌های او درباره وضعیتش می‌نویسد: «به دلیل حساسیتی که بازجویان روی او داشتند، بیشتر طول دوران حبس خود را در سلول‌های انفرادی، بندهای تنبیهی یا زیرزمین‌های بند ۲۰۹ سپری می‌کرد.»

با این حال، روحیه بالای او در میان زندانیان زبانزد بود. انجام تمرینات ورزشی، ساخت صنایع‌دستی مبتکرانه و تلاش برای انتقال پیام‌ها میان سلول‌ها از جمله فعالیت‌های روحیه بخش او به شمار می‌رفت. در یادداشتی از هم‌سلولی‌هایش آمده است: «از آنجا که برق سلول‌ها شب‌ها روشن می‌ماند، رضیه با روزنامه، نخ و نایلون سایه‌بانی برای چراغ ساخته بود؛ شب‌ها پس از سرکشی نگهبانان آن را بالا می‌کشید و صبح پیش از توزیع غذا آن را پایین می‌آورد.»

این صلابت روح در شرایطی حفظ می‌شد که او در همان دوران بند، از جان‌باختن دو برادرش (مرتضی و احمد) و برادر همسرش (ابراهیم هاشم‌زاده ثابت) مطلع شده بود. یکی دیگر از هم‌رزمانش نقل می‌کند: «رضیه با شادابی از خاطراتش می‌گفت و صدای خنده بچه‌ها در بند می‌پیچید. او می‌گفت آرام‌تر بخندید تا پاسداران متوجه نشاط ما نشوند و ما را از هم جدا نکنند. همیشه از تحمل و نظر بلند او شگفت‌زده بودم.»

سرانجام پس از ۷ سال حبس و پایداری بر مواضع خود، رضیه آیت‌الله‌زاده شیرازی در جریان وقایع تابستان ۱۳۶۷ به همراه جمع کثیری از زندانیان سیاسی، اعدام شد و جان خود را برای آزادی فدا کرد.

گفتنی است برادرانش احمد و مرتضی، همسرش صادق، برادران همسرش ابراهیم و اسماعیل، و مادر همسرش بتول جلالی (مادر هاشم‌زاده) نیز همگی در راه آرمان‌ها و آزادی جان خود را فدا کردند.

ادامه مطلب

جاودانگی یک نام؛ مجاهد شهید مهرداد امامی و حماسه قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: -

شغل: -

سن: -

تحصیلات: -

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: -

تاریخ معاصر ایران مالامال از نام‌های درخشانی است که در تاریک‌ترین روزهای استبداد، سینه خود را سپر کردند و راه آزادی را روشنی بخشیدند. مجاهد شهید مهرداد امامی یکی از همین قهرمانان والامقام است که در جریان قتل‌عام تابستان ۱۳۶۷ در تهران، به دست جلادان رژیم حاکم سربدار شد و جان پاکش را فدا کرد. او که با ایستادگی بر آرمان‌های والا و مواضع آزادی‌خواهانه خود تا آخرین لحظه در برابر جنایتکاران کوتاه نیامد، نامش را در جریده تاریخ رزم و پایداری این مرز و بوم به ثبت رساند.

با وجود آن‌که حاکمیت ستمگر همواره کوشیده است تا ردپای جنایات خود را پاک کند و یاد، عکس و زندگینامه این جاودانه‌یادان را از حافظه جمعی بزداید، اما حماسه فرزندان قهرمان این خاک هرگز خاموش‌شدنی نیست. امروز گردآوری هر قطعه از شناسنامه انقلابی، خاطره، عکس یا اطلاعاتی از سوابق مبارزاتی مجاهد شهید مهرداد امامی، گامی است بزرگ در راستای دادخواهی، ثبت حقیقت تاریخی و زنده نگه داشتن مشعل بیداری ملت.

از تمامی هموطنان، یاران و کسانی که این شهید گرانقدر را می‌شناسند یا اطلاعاتی از دوران زندگی و مبارزات او دارند، صمیمانه درخواست می‌شود جهت تکمیل سند پایداری او، مستندات و داده‌های خود را از طریق راه ارتباطی ایمیل (aida.nikjo@gmail.com) یا کانال تلگرام (https://t.me/shahidanAzadai96) ارسال نمایند. 

یادش گرامی و راهش تا فتح نهایی آزادی پررهرو باد

ادامه مطلب

ایستاده بر آرمان؛ روایتی از مجاهد شهید مهرداد بگلری

 

محل تولد: لاهيجان

سن: ۳۰

تحصیلات: فوق دیپلم

محل شهادت: لاهیجان

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مهرداد بگلری (نوشین)، متولد ۱۳۳۸ در شهر لاهیجان، در یک خانواده نسبتاً مرفه به دنیا آمد. پدرش بنیان‌گذار نخستین کارخانه کلوچه‌سازی کشور در شهر لاهیجان بود. مهرداد پس از اخذ مدرک دیپلم و مدرک فوق دیپلم، در کارخانه پدرش مشغول به کار شد و پس از انقلاب نیز همچنان به فعالیت در این کارخانه ادامه داد. در شهر لاهیجان کسی نبود که او را نشناسد و به دلیل ویژگی‌های مردمی و اخلاق والایش، همگان او را دوست می‌داشتند.

او عامل اصلی تمام معضلات و مشکلات جامعه را در حاکمیت رژیم خمینی می‌دید و کینه‌ای عمیق نسبت به این رژیم داشت. مهرداد عضو تیم فوتبال شهر لاهیجان بود و فردی رسماً سیاسی محسوب نمی‌شد، اما با برخی افراد که فعالیت سیاسی داشتند هم‌کلاس بود. یکی از هم‌کلاسی‌های او بهمن افرازه نام داشت. مهرداد به دلیل صمیمیت و دوستی با او، در سال ۱۳۶۴ دستگیر شد. در جریان بازجویی‌ها به او گفتند که به مخفی شدن بهمن کمک کرده است، اما او در پاسخ تاکید کرد که بهمن را صرفاً به عنوان هم‌کلاس می‌شناخته و اتهام پناه دادن به او را رد کرد. در دادگاه هیچ مدرک و پرونده‌ای علیه او نداشتند و در نهایت تنها یک سال حکم حبس برایش صادر کردند.

یکی از هم‌بندی‌های مهرداد در خاطرات خود از او می‌گوید: «در زندان هیچ آثاری که نشان دهد او از طبقه مرفه جامعه است ندیدم. هر چیزی که داشت را با دیگران و سایر زندانیان تقسیم می‌کرد. از این میزان رها شدن از علائق و سرمایه‌های دنیوی و گذشت او در شگفت بودم و این رفتارها تحسین مرا برمی‌انگیخت. ارزش‌های فراوانی از گذشت و فداکاری در او وجود داشت و روحیه جنگنده‌ای داشت؛ همیشه می‌دیدم که می‌خواهد بیشتر در خدمت دیگران باشد تا این‌که چیزی برای خود به دست آورد.»

در طول دوران حبس، همسرش در ملاقات‌ها به او می‌گفت که زمان حکمش تمام شده و علت عدم آزادی‌اش چیست، و مهرداد از خانواده می‌خواست که به دادستانی فشار بیاورند. او با این‌که خانواده و یک فرزند داشت، اما روی عقاید خود کاملاً مصمم و استوار بود. در یک مورد، او را به دلیل استفاده از تیغ اصلاح به بازجویی بردند؛ چرا که ورود تیغ به زندان ممنوع بود و او را تحت فشار و بازجویی قرار دادند. اما فردای آن روز، مهرداد دوباره صورت خود را با تیغ اصلاح کرد و گفت: «ظاهر ما باید آراسته باشد تا با پاسدارها فرق کنیم؛ اگر هر روز هم بخواهند به این دلیل مرا به بیرون بکشانند، باز هم این کار را خواهم کرد.»

با این‌که حکم اولیه او ۱ سال حبس بود، اما او را ۲ سال در زندان نگاه داشتند و آزادش نکردند. علت اصلی عدم آزادی او، پایداری و ثبات قدمش بر مواضعش بود؛ تا جایی که شکنجه‌گران می‌گفتند مهرداد آزاد نمی‌شود چون کله‌شق است.

سرانجام در سال ۱۳۶۷، مهرداد بگلری را به همراه ۶۰ زندانی دیگر به زندان مرکزی سپاه رشت منتقل کردند. از آن پس ملاقات‌ها به طور کامل قطع شد و خانواده‌ها هیچ اطلاعی از وضعیت فرزندانشان نداشتند. در آذرماه ۱۳۶۷، در گورستان آقا سید مرتضی لاهیجان، پیکر ۸۰ زندانی سیاسی را به صورت جمعی و شبانه دفن کردند. مهرداد باوفا در سن ۳۰ سالگی، همراه با دیگر دوستانش در جریان قتل‌عام خونین سال ۶۷ به دار آویخته شد و برای آزادی قربانی شد. اگرچه رژیم خمینی تلاش کرد نام آن‌ها و محل مزارشان را پنهان و مخفی نگه دارد، اما آن‌ها نام‌آورترین زنان و مردان تاریخ معاصر ایران و حاضرترین وجود رزمنده ملت هستند.

ادامه مطلب

جاودانه‌ها: یادواره مجاهد شهید مصطفی فراهانی از شهیدان قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: تهران

شغل: -

سن: ۲۰

تحصیلات: -

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: اوین

«سربدار سرفراز زندان اوین در راه آزادی»

مجاهد شهید مصطفی فراهانی، جوان ۲۰ ساله‌ای متولد تهران، از جمله ایستادگان و حماسه‌سازانی بود که در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، به دست جلادان رژیم در زندان اوین اعدام شد و جان خود را فدای آزادی نمود. او در اوج جوانی، استوار بر مواضع و آرمان‌های والای خویش باقی ماند و نامش در دفتر شهیدان راه آزادی میهن به ثبت رسید.

متأسفانه تا کنون جزییات بیشتری از زندگی‌نامه، عکس یا خاطراتی از این قهرمان خلق در دسترس قرار نگرفته است. از تمامی هموطنان، یاران و آشنایانی که از این مجاهد شهید اطلاعات، تصویر یا خاطره‌ای دارند تقاضا می‌شود جهت تکمیل این یادنامه، مستندات خود را از طریق راه‌های ارتباطی زیر ارسال کنند:

ایمیل: aida.nikjo@gmail.com

کانال تلگرام یاد یاران آزادی: t.me/aypishtaz2020

ادامه مطلب

ایستاده بر سر مواضع آزادی: یادواره مجاهد شهید مرتضی برزآبادی فراهانی

 

محل تولد: اراک

سن: ۲۶

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: اراک

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

«از من نخواهید برای رهایی از بند، رفقایم را قربانی کنم»

مرتضی قهرمان، متولد سال ۱۳۴۲ در اراک، پیش از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در شمار نیروهای میلیشیای هوادار سازمان مجاهدین خلق فعال بود. با ورود مبارزات به مرحله تمام‌وقت، او راهی تهران شد و در کنار جمعی از یارانش، هسته‌های مقاومت را پایه‌گذاری کرد.

در سال ۱۳۶۱، در جریان رفت‌وآمد در مسیر اراک – قم توسط نیروهای پاسداران بازداشت و به بازداشتگاه اراک منتقل گردید. پس از احراز هویت، سریعاً او را به زندان اوین فرستادند. تحت سخت‌ترین شکنجه‌ها قرار گرفت تا تخلیه اطلاعاتی شود، اما با ایستادگی بر سر مواضعش، هیچ اطلاعاتی به دست پاسداران نداد. در نهایت، دادگاه انقلاب در جلسه‌ای چنددقیقه‌ای او را به ۷ سال حبس محکوم ساخت و به زندان قزل‌حصار منتقل کرد. او تمام طول دوران محکومیت خود را در بندهای تنبیهی زندان‌های قزل‌حصار و گوهردشت سپری نمود.

با وجود شرایط سخت بند، همواره روحیه‌ای پرنشاط و چهره‌ای خندان داشت. در یکی از ملاقات‌های حضوری، در حالی که مادرش با دیدن فرزند پشت میله‌ها بی‌تابی و گریه می‌کرد، مرتضی با لبخند و صلابت به او گفت:

«مادر، تو مادر یک مجاهد هستی و نباید از خودت ضعف نشان بدهی. از من نخواه که برای آزادی از زندان، دوستانم را قربانی کنم.»

در اواخر تیرماه ۱۳۶۷، ارتباط زندانیان با بیرون به کلی قطع شد. خواهر مرتضی روزانه برای گرفتن خبری از او به زندان اراک مراجعه می‌کرد. مأموران با وعده‌های دروغین قول آزادی او را می‌دادند، اما سرانجام در ۱۲ آبان ۱۳۶۷، پس از ۵ ماه پیگیری مداوم، تنها یک شماره قبر در قطعه کودکان بهشت زهرای اراک به خانواده تحویل دادند. آن‌ها خانواده را تهدید کردند که در صورت گریه و زاری، سایر فرزندانشان را دستگیر خواهند کرد و اجازه برگزاری هیچ‌گونه مراسم یادبودی را نیز ندادند.

پیگیری‌های بعدی افشا کرد که مرتضی قهرمان در جریان اعدام‌های دسته‌جمعی تابستان ۱۳۶۷ به شهادت رسیده بود. بر اساس گزارش‌های واصله، نیروهای امنیتی در اوایل شهریور ۶۷، گورستان را در هنگام شب قرق کرده و پیکر شهیدان را مخفیانه به خاک سپرده بودند.

مرتضی همراه با سایر هم‌رزمانش، جان خود را فدای آزادی کرد و بر آرمان‌هایش استوار ماند. ایستادگی او به الگویی برای نسل جوانی تبدیل شد که راه رسیدن به جامعه‌ای رها از دیکتاتوری را در مبارزه‌ای قاطعانه برای سرنگونی این حکومت می‌بیند.

روایت‌هایی از ایستادگی و روحیه مرتضی

مرتضی در ملاقات‌ها همواره تکیه‌گاه روحی مادرش بود و در برابر بی‌قراری‌های او می‌گفت:

«مادر، نباید اشک بریزی؛ بلکه باید به داشتن چنین فرزندی افتخار کنی. من یک مجاهد خلق هستم و تو مادر یک مجاهدی، پس محکم باش. بدان که من اینجا از همه قوی‌ترم چون تو مرا تربیت کرده‌ای؛ پس قوی بمان و به من انرژی بده.»

همچنین وقتی از او خواسته شد برای نیل به آزادی کوتاهی بیاید، پاسخ داد:

«نمی‌توانم وجدانم را بفروشم و باورهایم را پایمال کنم. خروج از زندان خمینی به قیمت فروش ایمام و اعتقادم تمام می‌شود؛ پس هرگز چنین درخواستی از من نداشته باشید.»

دست‌نوشته مرتضی به خواهرش

از جمله یادگارهای برجامانده از این شهید، نامه‌ای است که با خط خود در زندان خطاب به خواهرش نگاشته است:

«خواهر مهربانم سلام. امیدوارم خوب و سلامت باشی. تصمیم گرفتم با تو دردِدل کنم، اما قلمم دیگر توان نوشتن ندارد؛ گویی قدرت درک افق‌های دوردست را از دست داده و خیره به من مانده است، اما در درونش شوقی از فریاد بودن موج می‌زند. آوایی از درونم دست به دامن واژه‌ها شد تا با تو سخن بگویم. از چه؟ نمی‌دانم، شاید از همه‌چیز. هرگاه در عالم خیال با تو به گفتگو نشستم، منتظر پاسخی بودم که چرا صدایی نمی‌شنوم. شاید در تصورم، غنچهٔ نشکفته را به جای گل می‌بویم و باید به انتظار بنشینم تا فراز و نشیب روزگار را در مسیر هدف به نظاره بنشینم. خیلی دوستت دارم. امیدوارم در برابر سختی‌های روزگار، زیر سایهٔ لطف پروردگار شکرگزار باشی و یاد خدا همواره همراهت باشد. مرتضی»

ادامه مطلب

مجاهد شهید محمد باقری؛ از شهیدان سرافراز قتل‌عام ۶۷ در زندان گوهردشت

 

محل تولد: -

شغل: -

سن: ۲۷

تحصیلات: -

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

مجاهد شهید محمد باقری از جمله آزادی‌خواهانی بود که در راه آرمان‌های والای مردم خویش، در برابر استبداد و سرکوب ایستادگی کرد. او در دوران اسارت خود در زندان گوهردشت کرج، بر موضع و آزادی‌خواهی خویش پای فشرد و سرانجام در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، جان خود را فدای راه آزادی کرد.

محمد باقری در زمان شهادت تنها ۲۷ سال داشت و در اوج جوانی، راه پایداری و وفاداری به عهد خویش با خلق را برگزید. نام و یاد این شهید سرافراز، همواره در دفتر تاریخ مبارزات مردم ایران برای رسیدن به آزادی و عدالت جاودان خواهد ماند.

فراخوان تکمیل اطلاعات و خاطرات شهید

متأسفانه به دلیل خفقان حاکم و پنهان‌کاری‌های دادگاه‌های مرگ در تابستان ۶۷، جزئیات بیشتری از زندگینامه، عکس یا خاطرات این شهید قهرمان در دسترس قرار نگرفته است.

از تمامی هموطنان، یاران، هم‌بندی‌ها و آشنایانی که از زندگی، مبارزات و نحوه شهادت مجاهد شهید محمد باقری اطلاعات، تصویر یا خاطره‌ای دارند، صمیمانه تقاضا می‌شود جهت ثبت و بازتاب دقیق تاریخ مبارزات آزادی‌خواهانه، مطالب خود را برای کانال تلگرام یاد یاران آزادی و به نشانی ایمیل زیر ارسال نمایند:

پست الکترونیک جهت ارسال اطلاعات:

aida.nikjo@gmail.com

ادامه مطلب

یادواره مجاهد شهید فرح اسلامی؛ ایستادگی شیرزنی از دیار ایلام

 

محل تولد: صالح آباد - ایلام

سن: ۲۵

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: ایلام

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد شهید فرح اسلامی در سال ۱۳۴۲ در میان خانوداه‌ای مذهبی و از طبقه متوسط در شهر ایلام چشم به جهان گشود. او دوران تحصیل خود را تا دریافت مدرک دیپلم در رشته اقتصاد ادامه داد. نخستین جرقه‌های آگاهی سیاسی در وجود فرح، هم‌زمان با نوجوانی او و اوج‌گیری خروش مردم علیه نظام سلطنتی شکل گرفت؛ زمانی که فعالانه در راهپیمایی‌ها و مبارزات مردمی شرکت می‌کرد.

با فرا رسیدن سال ۱۳۵۸، فرح راه و آرمان خویش را بازیافت و از طریق ارتباط با «انجمن جوانان مسلمان ایلام» به صف هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران پیوست. پس از ورود رژیم به فاز سرکوب و بگیروببندهای گسترده، فعالیت‌های فرح از چشم مأموران پنهان نماند. او دستگیر شد و یک سال از عمر خود را در بند و زندان سپری کرد.

با آزادی در سال ۱۳۶۳، فرح هرگز تسلیم فضای رعب و اختناق نشد؛ چرا که منش او با تن دادن به سیطره حاکمیت ستمگر سازگار نبود. او که دل در گرو آرمان‌های مردمی داشت، بار دیگر مسیر مبارزه را برگزید تا همراه و هم‌گام کسانی شود که برای احیای امید و اعتماد سرکوب‌شده خلق، سینه در برابر سختی‌ها سپر کرده بودند.

سرانجام مرداد خونین ۱۳۶۷ فرا رسید؛ روزهایی که حاکمان مستبد از مدت‌ها قبل برای جامه عمل پوشاندن به جنایتی بزرگ، نقشه می‌کشیدند. جلادان، زندانیان را بی‌خبر و دور از چشم خانواده‌هایشان به مکان‌های نامعلومی منتقل کردند. در این میان، مجاهد قهرمان فرح اسلامی در ۱۸ مرداد ۱۳۶۷ جان خود را در راه آزادی فدا کرد.

پیکر فرح و جمعی دیگر از زنان مجاهد در گوری جمعی در صالح‌آباد ایلام به خاک سپرده شد. تا آذرماه همان سال، هیچ اطلاعی از محل دفن آنان به خانواده‌ها داده نشد. پس از آن نیز مزدوران رژیم بارها سنگ مزار آنان را شکستند و حتی مانع از کاشتن نهال و درختی بر مزار این شهیدان شدند.

خاطراتی از زبان برادر شهید (علیرضا اسلامی)

ماجرای دستگیری‌ها و هوشمندی در زندان

«وقتی فرح تصمیم گرفت به ارتش آزادیبخش بپیوندد، لو رفتن خط ارتباطی موجب بازداشت ۶۸ روزه او شد. در آن برهه، من نیز به مدت یک ماه بازداشت و سپس آزاد شدم. فرح توانست با هوشمندی، عادی‌سازی و گمراه ساختن پاسداران، خود را از بند آزاد کند. اما این آزادی چندان نپایید؛ در اردیبهشت ۱۳۶۷، عناصر وزارت اطلاعات به خانه ما هجوم آوردند و بار دیگر فرح را بازداشت کردند. همان شب مطلع شدیم که خواهران مجاهد نسرین رجبی و حکیمه ریزه‌بندی نیز دستگیر شده‌اند؛ یارانی که بعدها در جریان قتل‌عام ۱۳۶۷ به شهادت رسیدند.

در فاصله بازداشت تا روز شهادت، توانستم دو بار با فرح ملاقات کنم. در جریان این دیدارها، او اطلاعات مهمی از درون زندان را منتقل کرد تا به دست یکی از خواهران مجاهد در بیرون زندان برسانم؛ ماموریتی که آن را با موفقیت انجام دادم.»

درس شجاعت و پایداری

«پس از نخستین دستگیری فرح، مأموران اطلاعاتی و پاسداران مکرراً به خانه ما یورش می‌بردند. با این حال، فرح ارتباطات خود را حفظ کرده بود. گاهی یکی از اعضای سازمان که بعدها به شهادت رسید، به منزل ما می‌آمد، به ما روحیه می‌داد و یادداشت‌هایی به فرح می‌سپرد. فرح نوشته‌ها را نواردپیچ و مخفی می‌کرد و به من می‌داد تا به دست بقیه همرزمانش برسانم.

چندین بار پیش آمد که هنگام حمل این پیام‌ها در خیابان با پاسداران مواجه شدم و از ترس لو رفتن، پیام مخفی‌شده را از بین بردم. وقتی به خانه برمی‌گشتم و با نگرانی می‌گفتم که زحماتش هدر رفته است، نه تنها ذره‌ای ناراحت نمی‌شد، بلکه با رویی گشاده و لبخند تمام مطالب را از نو می‌نوشت. فرح صبورانه به من یاد داد که چگونه ترس را کنار بگذارم و هنگام مواجهه با پاسداران، خونسردی و رفتار مناسب را حفظ کنم.»

ادامه مطلب

مجاهد شهید شکر محمدزاده؛ پرستار فداکار و از شهیدان قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: تهران

شغل: پرستار بیمارستان ابن سینا

سن: ۳۲

تحصیلات: لیسانس

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد قهرمان شکر محمدزاده، متولد سال ۱۳۳۴ در تهران و دارنده مدرک لیسانس پرستاری، از پرسنل محبوب بیمارستان سینای تهران بود. او همکاری خود را با سازمان مجاهدین خلق از همان هفته‌های نخست پس از سرنگونی رژیم شاه آغاز کرد. در سال ۱۳۵۹ به دلیل حمایت‌های علنی از مجاهدین از بیمارستان اخراج شد، اما در پی اعتراضات گسترده کارکنان و فشاری که به کارگزاران رژیم وارد کردند، دوباره به محل کارش بازگشت.

در تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، شکر با تمام توان و امکاناتش به یاری خواهران و برادران مجروح شتافت. در شرایطی که به دستور لاجوردی و گیلانی مجروحان را از روی تخت بیمارستان‌ها به اوین برده و اعدام می‌کردند، او توانست بسیاری از مجروحان را از دست پاسداران نجات دهد. پاسداران در ۱ تیر ۱۳۶۰ او را بازداشت و به اوین منتقل کردند.

او تحت وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها قرار گرفت اما تسلیم نشد. در دادگاهی چند دقیقه‌ای توسط آخوند محمدی گیلانی و لاجوردی، به جرم انجام وظایف شغلی و مداوای مجروحان به ۱۵ سال زندان محکوم شد. سپس او را به بند تنبیهی قزل‌حصار منتقل کردند. شکر بر اثر شکنجه‌های مستمر دچار خونریزی داخلی و افت شدید جسمی شد و ماه‌ها شکنجه باعث شد مدتی تعادل روحی‌اش را از دست بدهد و به شدت لاغر شود. دشمن در سال ۶۳ او را به بند عمومی فرستاد، اما وقتی بهبود سریع او را دید، دوباره او را به زیر شکنجه و سلول‌های انفرادی اوین و گوهردشت برد. سرانجام در مرداد ۱۳۶۷، پس از ۷ سال تحمل انفرادی و شکنجه، در سن ۳۲ سالگی در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی سرآمد و جانش را در راه آزادی فدا کرد.

خاطرات:

به گفته هم‌زنجیرانش، شکر با وجود جسم متلاشی‌شده، روحیه‌ای بسیار محکم و تسلیم‌ناپذیر داشت و کینه‌ای عمیق از آخوندها در دل می‌پروراند. با وجود تهدیدهای بازجوها، اخبار جنایات زندان را به دیگران منتقل می‌کرد. او در زندان قرآن را حفظ کرد، برای ارتباط و انتقال اطلاعات زبان فرانسه آموخت و با نظمی بالا همواره در پی حل مشکلات و کمک به سایر زندانیان بود.

ادامه مطلب

سربدار سرافراز قتل‌عام ۶۷؛ مجاهد شهید مرتضی یزدانیان

 

محل تولد: تهران

سن: ۲۸

تحصیلات: -

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

مجاهد شهید مرتضی یزدانی (یزدانیان)، متولد تهران، در سن ۲۸ سالگی و در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان سال ۱۳۶۷ به دست دژخیمان رژیم در زندان گوهردشت کرج سر به دار شد و برای آرمان آزادی جان پاکش را فدا کرد.

فراخوان تکمیل اطلاعات و خاطرات شهید:

متأسفانه در حال حاضر عکس، زندگینامه کامل و خاطرات مکتوبی از این شهید قهرمان در دسترس نیست. از تمامی هموطنان، یاران و هم‌بندی‌های سابق که مرتضی یزدانیان را می‌شناسند و اطلاعات یا تصاویری از او دارند، درخواست می‌شود جهت تکمیل سند مظلومیت و مقاومت این شهید، اطلاعات خود را به نشانی ایمیل aida.nikjo@gmail.com  یا تلگرام یاد یاران آزادی ارسال نمایند.

ادامه مطلب