دکتر طاهر واعظی؛ ایستاده بر پای پیمان خون در قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: هشترود

شغل: مسئول بخش داخلی بیمارستان

سن: ۳۳

تحصیلات: دکترا

محل شهادت: زنجان

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

در سال ۱۳۳۴ در شهر هشترود آذربایجان شرقی به دنیا آمد. تحصیلات دبستان و دبیرستان خود را در همان شهر به پایان رساند و با قبولی در رشته پزشکی، وارد دانشگاه تبریز شد. دوران دانشجویی او مصادف با اوج‌گیری مبارزات ضدسلطنتی بود؛ روزهایی که طاهر در جریان فعالیت‌های دانشجویی در سال ۱۳۵۶ با سازمان مجاهدین آشنا شد و راه و آرمان آزادی‌خواهانه آن، مسیر زندگی‌اش را برای همیشه تغییر داد.

با شعله‌ور شدن خیزش مردم علیه دیکتاتوری شاه، در تمام تظاهرات‌ها و راهپیمایی‌ها حضوری پرشور داشت. پس از پیروزی انقلاب، به‌عنوان یکی از کادرهای اصلی و فعال انجمن جوانان هشترود، مسئولیت بخش دانش‌آموزی و رساندن نشریات و اعلامیه‌های سازمان به تبریز را بر عهده گرفت. او که مسئول بخش داخلی بیمارستان هشترود بود، به‌دلیل محبوبیت فراوان میان پزشکان و پرسنل، به‌عنوان رئیس شورای بیمارستان انتخاب شد.

طاهر، متعهد به طبابت و مردم محروم بود؛ از بیماران نیازمند حق ویزیت نمی‌گرفت و روستاییان و مردم مستضعف منطقه هر زمان با مشکلی روبرو می‌شدند، سراغ «رئیس طاهر» را می‌گرفتند. او روزها در بیمارستان هشترود خدمت می‌کرد، شب‌ها برای ادامه تحصیل و اخذ تخصص به دانشگاه تبریز می‌رفت و هم‌زمان در بخش کارمندی سازمان فعالیت می‌کرد. در زمان کاندیداتوری مسعود رجوی برای انتخابات ریاست‌جمهوری در سال ۱۳۵۸، با هنر خطاطی و طراحی خود، بنرها و کلیشه‌های تصاویر و آرم سازمان را آماده می‌کرد و روزانه دو ساعت نیز به‌طور رایگان در امداد پزشکی سازمان به مداوای مردم می‌پرداخت.

روحیه سرشار و شاداب او، انرژی‌بخش همه همرزمانش بود. تمام حقوق دریافتی‌اش از بیمارستان را به بخش مالی سازمان تحویل می‌داد و تنها به اندازه هزینه‌های ضروری روزمره از سازمان دریافت می‌کرد. در سال ۱۳۵۹ ارتباط حرفه‌ای‌تری یافت و ابتدا رابط بخش کارمندی با تبریز و سپس زنجان شد. او در سازمان‌دهی و آماده‌سازی‌های تظاهرات بزرگ ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ نقش فعال ایفا کرد.

پس از سرکوب تظاهرات ۳۰ خرداد و آغاز مقاومت سراسری، به تهران منتقل شد و زندگی مخفی را برگزید. مدتی بعد، هنگامی که برای پیگیری کاری قصد مراجعه به بیمارستان هشترود را داشت، در گاراژ شهر توسط پاسداران بازداشت و روانه شکنجه‌گاه شد. زیر وحشیانه‌ترین آزارها کوچک‌ترین تسلیمی نشان نداد؛ ایستادگی سرسختانه‌اش دژخیمان را چنان کلافه کرد که حکم ۱۵ سال زندان او در دادگاه به حبس ابد تغییر یافت.

یکی از هم‌بندی‌های او از دوران حضورش در بند عمومی زندان سپاه زنجان در سال ۱۳۶۳ می‌نویسد: «طاهر از مقاوم‌ترین زندانیان بود. بارها او را برای شکنجه می‌بردند اما هیچ‌گاه کوتاه نمی‌آمد. مسئول بندها بود و همواره در برابر زندانبانان با روحیه تهاجمی برخورد می‌کرد. همه او را دکتر صدا می‌زدند. با صدای گرمش سرودهای انقلابی و محلی می‌خواند، همواره می‌خندید و به همه انگیزه می‌داد.»

سرانجام این پزشک مجاهد و مقاوم، پس از سال‌ها شکنجه و اسارت، در جریان قتل‌عام تابستان ۱۳۶۷ در زندان سپاه زنجان همراه با دیگر یاران سرِ موضع خود سربدار شد و برای آزادی جان داد.

ادامه مطلب

جواد وحیدیان؛ ایستاده بر طناب دار در قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: بابل

سن: ۳۰

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: ساری

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

جواد وحیدیان در سال ۱۳۳۷ در بابل به دنیا آمد و تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم در همین شهر به پایان رساند. او که در دوران دبیرستان با مسائل سیاسی آشنا شده و نسبت به فقر و محرومیت‌های ناشی از دیکتاتوری آگاهی یافته بود، حضور فعالانه‌ای در قیام و تظاهرات‌های مردمی علیه نظام سلطنتی داشت.

با آشنایی و پیوند با راه و آرمان سازمان مجاهدین در جریان انقلاب، پس از پیروزی قیام به‌عنوان هواداری پرشور در جنبش ملی مجاهدین بابل به فعالیت‌های خود ادامه داد. در سال ۱۳۵۸ به خدمت سربازی فراخوانده شد، اما پس از صدور فرمان سرکوب مردم کردستان، به همراه جمعی از سربازان هم‌فکر خود از خدمت فرار کرد و به بابل بازگشت. او در این دوران به‌عنوان خبرنگار فعالیت می‌کرد و با وجود عدم فعالیت علنی، در تمام تظاهرات‌های اعتراضی حضوری فعال داشت. جواد رزمی‌کاری ورزیده بود که نظم و انضباطش در تمرینات روزانه، روحیه‌بخش سایرین می‌شد.

پس از رویدادهای ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز مقاومت سراسری، توسط نیروهای سپاه دستگیر و به بازداشتگاه سپاه بابل منتقل شد. او پس از تحمل دوران بازجویی و شکنجه، در دادگاه به حبس ابد محکوم گردید. در اردیبهشت ۱۳۶۱، همراه با گروهی ۲۰ نفره از زندانیان بابل به بند ۶ واحد ۱ زندان قزلحصار کرج منتقل شد؛ بندی با شرایط شدیداً تنبیهی که ۲۵ نفر در سلولی کوچک و فاقد حداقل امکانات بهداشتی، پزشکی و غذایی نگهداری می‌شدند. در آن شرایط سخت، جواد برای کمکی هرچند کوچک به دیگران، بخش زیادی از سهمیه غذای محدود خود را به هم‌بندی‌هایش می‌داد و خود تنها به چند لقمه بسنده می‌کرد.

در مهرماه ۱۳۶۱، تمام زندانیان این بند به سلول‌های انفرادی زندان گوهردشت منتقل شدند. جواد در این دوران دچار انسداد و فلج بخشی از روده شد و به بهداری زندان اوین انتقال یافت. با وجود نیاز مبرم به عمل جراحی، مسئولان زندان از درمان او خودداری کرده و به‌دلیل سوءتغذیه و وخامت حالش، تلاش کردند از او تعهدی مبنی بر پذیرش فوت ناشی از بیماری بگیرند، اما او زیر بار این خواسته نرفت.

در اواخر تابستان ۱۳۶۲، با جسدی بسیار نحیف و لاغر دوباره به انفرادی گوهردشت و سپس بند عمومی منتقل شد. در اواخر سال ۱۳۶۳، به‌دلیل وخامت شرایط جسمانی، حکم حبس ابد او به ۱۰ سال تقلیل یافت و به زندان بابل بازگردانده شد. در سال‌های ۶۴ و ۶۵، با کمک‌های خانواده و اراده شخصی، تا حدی سلامتی خود را بازیافت، دوباره ورزش را آغاز کرد و با صدای گرم خود و خواندن ترانه‌های سنتی به هم‌بندی‌هایش روحیه می‌داد.

او سپس به زندان ساری منتقل شد و سرانجام، پس از ۷ سال اسارت و ۵ سال تحمل بیماری سخت، در جریان قتل‌عام تابستان ۱۳۶۷ همراه با دیگر زندانیان مقاوم برای آزادی جان داد.

ادامه مطلب

تخریب سیستماتیک مزار شهیدان؛ تلاش ناکام برای محو جنایت ۶۷

 

تخریب مزارها و محو آثار پیکر زندانیان سیاسی و شهیدانی که جان خود را در راه آزادی فدا کردند، یکی از رویکردهای اصلی فاشیسم دینی حاکم بر ایران است. این اقدامات که از ابتدای دهه ۱۳۶۰ آغاز شده، تلاشی سرکوبگرانه برای پاک‌سازی آثار جنایت علیه بشریت و قطع پیوند نسل جوان با حافظه تاریخی و مبارزات آزادی‌خواهانه محسوب می‌شود.

الگوی سراسری نابودی گورها

از نخستین سال‌های اعدام‌های دهه ۶۰ و به‌ویژه پس از قتل‌عام تابستان ۱۳۶۷، نابودی گورهای دسته‌جمعی و منفرد قربانیان در دستور کار نهادهای سرکوبگر قرار گرفت. این طرح‌های مجرمانه اغلب در پوشش پروژه‌های عمرانی و تعریض جاده‌ها اجرا شده‌اند:

تبریز (وادی رحمت): تخریب مزار ده‌ها تن از اعدام‌شدگان دهه ۶۰ و سال ۶۷.

اهواز (پادادشهر): پوشاندن آثار اجساد در یک گور جمعی سیمانی و ادامه ساخت‌وساز.

مشهد و بابل: تسطیح گورستان بهشت رضا با ماشین‌آلات سنگین و نابودی گورستان گلستان جاوید با آهک‌ریزی.

رشت و دزفول: ساخت قبرهای جدید روی مزارهای پیشین با لودر و ساخت موزه و حسینیه روی گورهای جمعی.

تهران (بهشت زهرا): تخریب مداوم قطعات ۲۱ و ۳۲ و تبدیل قطعه ۴۱ به پارکینگ در مرداد ۱۴۰۴.

اشرف (عراق): تخریب مزار شهیدان مروارید و سنگ‌قبرها در دی‌ماه ۱۳۹۳.

واکنش‌های بین‌المللی و حقوق‌بشری

این اقدامات سازمان‌یافته با موجی از محکومیت‌های بین‌المللی همراه بوده است:

بیانیه عفو بین‌الملل (۱۳۹۶): هشدار درباره استفاده از بولدوزرها و پروژه‌های ساخت‌وساز برای از بین بردن شواهد اعدام‌های دهه ۶۰.

گزارش ویژه سازمان ملل (۱۴۰۳): توصیف اعدام‌های دهه ۶۰ به عنوان «جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی» توسط جاوید رحمان و تاکید بر لزوم تعقیب قضایی مسئولان آن.

هدف رژیم و پاسخ میدانی

هدف اصلی از تغییر کاربری این مکان‌ها به خیابان، پارکینگ یا مراکز تجاری، جلوگیری از تبدیل شدن مزارها به نمادهای الهام‌بخش برای نسل جدید و کانون‌های شورشی است. با این حال، جنبش دادخواهی متوقف نشده و پاسخ‌های میدانی و عملیات‌های اعتراضی در شهرهای مختلف، مانع از تحقق این اهداف شده است.

شکست جنایت در برابر حقیقت

پوشاندن گورهای دسته‌جمعی با سیمان و آسفالت، نتوانسته حقیقت اعدام‌های دهه ۶۰ را از حافظه تاریخی جامعه و گزارش‌های بین‌المللی بزداید. پرونده دادخواهی این جنایات با پایداری خانواده‌ها و فعالان حقوق بشر همچنان باز است و تا تحقق عدالت ادامه خواهد داشت.

ادامه مطلب

افشای زوایای پنهان قتل‌عام ۶۷ و اسناد جنایت علیه بشریت

 

قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ یکی از تاریک‌ترین و جنایت‌بارترین صفحات تاریخ معاصر ایران است. فاجعه‌ای تکان‌دهنده و دامنه‌دار که با گذشت بیش از سه دهه، ابعاد جدیدی از زوایای پنهان و سازمان‌یافته آن برملا می‌شود. انتشار نوارهای صوتی جلسات حسینعلی منتظری، جانشین وقت خمینی، با اعضای «هیأت مرگ» حقایق بی‌پرده‌ای را از این جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی آشکار کرده است؛ اسنادی تاریخی که به‌روشنی اثبات می‌کنند این اعدام‌های گسترده نه یک واکنش شتاب‌زده، بلکه طرحی از پیش برنامه‌ریزی‌شده برای حذف کامل مخالفان سیاسی بوده است.

زمینه تاریخی و فتوا برای کشتار سازمان‌یافته

در تابستان سال ۱۳۶۷، بر اساس فتوای مستقیم خمینی، هزاران زندانی سیاسی مجاهد و مبارز که در حال تحمل محکومیت‌های حبس خود بودند، در دادگاه‌های چنددقیقه‌ای محاکمه و حلق‌آویز شدند. هیأت‌های مرگ متشکل از قضات شرع، نمایندگان وزارت اطلاعات و دادستان‌ها در زندان‌ها تشکیل شد تا فتوای اعدام مجاهدین سر موضع را اجرا کند.

اسناد صوتی منتظری، از جمله فایل‌های مربوط به جلسات ۲۴ مرداد ۱۳۶۷، نشان می‌دهند که برنامه حذف فیزیکی زندانیان مدت‌ها پیش از عملیات‌های نظامی مطرح شده بود. این اسناد، سازمان‌یافته بودن جنایت را بیش از پیش اثبات کرده و بی‌اساس بودن ادعاهای رژیم را آشکار می‌سازد.

نقش کلیدی وزارت اطلاعات و احمد خمینی

بر اساس اظهارات صریح منتظری در این فایل‌های صوتی، احمد خمینی و مسئولان ارشد وزارت اطلاعات نقش اصلی را در پیش‌برد و اجرای این کشتار ایفا می‌کردند. منتظری اشاره می‌کند که احمد خمینی از مده‌ها قبل خواستار اعدام تمامی هواداران و وابستگان مجاهدین، حتی افرادی که تنها به خواندن نشریات یا اعلامیه‌ها بسنده کرده بودند، شده بود. این شواهد نشان می‌دهد که هدف حکومت، پاک‌سازی کامل سیاسی و فکری به هر قیمت ممکن بوده است.

نفرت عمومی و خشم فزاینده جامعه

در بخش دیگری از این نوارهای افشاشده، منتظری به خشم عمیق جامعه و افکار عمومی نسبت به ولایت فقیه اشاره می‌کند. او به‌روشنی هشدار می‌دهد که این سرکوب‌های خونین نه تنها نتوانسته پایگاه اجتماعی مخالفان را از بین ببرد، بلکه برعکس، موجب آگاهی بیشتر جامعه، افشای ماهیت حکومت و افزایش همدلی مردم با خانواده‌های قربانیان شده است. این سخنان گواهی بر پایداری جریان مقاومت در برابر سرکوب شدید حاکمیت است.

کینه‌کشی شدید و اعدام زنان مجاهد

یکی از دردناک‌ترین بخش‌های این سند تاریخی، افشای اعدام‌های گسترده و کینه‌توزانه علیه زنان و دختران جوان مجاهد است. منتظری در سخنان خود به اعدام‌های دسته‌جمعی زنان، از جمله اعدام ۳۰۰ زن در منطقه کرمانشاه و تیرباران دختران جوان در شیراز اشاره می‌کند.

او با تأکید بر ایمانی که در وصیت‌نامه‌های این جوانان موج می‌زد، تناقضات فقهی و ساختاری حکم اعدام زنان و افرادی که تنها اقدام به مطالعه اعلامیه کرده بودند را زیر سؤال می‌برد. این شواهد، ابعاد زن‌ستیزانه و خشونت بی‌حدوحصر نظام قتل‌عام در برخورد با زنان ایستاده بر مواضع مبارزاتی را آشکار می‌سازد.

تناقضات فقهی و بی‌اعتباری رویه‌های حقوقی

منتظری در گفتگوهای خود با اعضای هیأت مرگ، بارها بر غیرقانونی بودن و تناقضات فقهی شدید این احکام تأکید می‌کند. طبق سخنان او، صدها نفر از کسانی که تحت عنوان «محارب» اعدام شدند، حتی بر اساس قوانین شریعت خود رژیم نیز جرم مستوجب اعدام نداشتند. این موضوع، بی‌اعتباری مطلق ساختار قضایی وقت و بی‌اعتنایی کامل حاکمیت به ابتدایی‌ترین موازین حقوقی و انسانی را نشان می‌دهد.

ضرورت بین‌المللی دادخواهی و محاکمه آمران جنایت

قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ از سوی گزارشگران ویژه سازمان ملل و حقوق‌دانان برجسته بین‌المللی به‌عنوان «جنایت علیه بشریت» و «نسل‌کشی» شناخته شده است. امروز با گذشت بیش از سه دهه، ضرورت پایان دادن به مصونیت قضایی آمران و عاملان این فاجعه بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. دادخواهی خانواده‌های دادخواه و وجدان‌های بیدار تا جلب تمامی دست‌اندرکاران این جنایت به پای میز محاکمه و اجرای عدالت ادامه خواهد داشت؛ چرا که هیچ جنایتی علیه بشریت مشمول مرور زمان نخواهد شد.

ادامه مطلب

۲۸ تیر ۱۳۶۷؛ چرا خمینی فرمان قتل‌عام را صادر کرد؟

بررسی اسناد و شواهد تاریخی نشان می‌دهد که قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، یک اتفاق ناگهانی نبود، بلکه فرآیندی سیستماتیک و از پیش طراحی‌شده بود که مقدمات اجرایی آن از پاییز و زمستان ۱۳۶۶ تحت عنوان «پروژه تفکیک و طبقه‌بندی زندانیان» آغاز شد.

خمینی در ۲۸ تیرماه ۱۳۶۷، درست یک روز پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ و سرکشیدن «جام زهر»، فرمان آغاز به کار کمیسیون‌های مرگ را صادر کرد تا با سرکوب داخلی، تعادل از دست رفته حکومت را پس از شکست در شعارهای جنگی بازگرداند.

پاییز و زمستان ۱۳۶۶؛ آغاز نقشه با پرسش‌نامه‌های اجباری

نقطه آغازین این فاجعه به نیمه دوم سال ۱۳۶۶ بازمی‌گردد. در این دوره، بازجویان با توزیع پرسش‌نامه‌های تفصیلی، زندانیانی را که بر موضع عقیدتی خود پافشاری کرده و اتهام خود را «مجاهد» اعلام می‌کردند، شناسایی و در «لیست مرگ» اولیه قرار دادند. در این میان، جان‌باختگانی همچون مسعود مقبلی، پیش از اعدام، با مقاومت در برابر این بازجویی‌ها، جان خود را در راه آزادی فدا کردند.

جابه‌جایی‌های مشکوک و تغییر در هرم قضایی

پیش از شروع اعدام‌ها، اقداماتی سازمان‌یافته برای قطع ارتباط بندها انجام شد:

انتقال هسته‌های مقاومت: زندانیان مقاوم با احکام طولانی به بندهای امنیتی اوین منتقل شدند.

تغییرات اداری: در ۴ خرداد ۱۳۶۷، اسماعیل شوشتری به ریاست سازمان زندان‌ها منصوب شد تا هماهنگی‌های لجستیک، قطع تلفن‌ها و آماده‌سازی فیزیکی زندان‌ها را کلید بزند.

شواهد تاریخی: عباراتی مانند «تعیین‌تکلیف نهایی» که در بهار ۱۳۶۷ توسط دادیاران و حاکمان شرع در زندان‌های اوین و تبریز به کار می‌رفت، اسم رمز پروژه‌ای بود که پیش‌نویس آن ماه‌ها قبل در اتاق‌های دربسته وزارت اطلاعات آماده شده بود.

۲۸ تیر ۱۳۶۷؛ رمز عملیات پس از زهر آتش‌بس

در ۲۸ تیرماه ۱۳۶۷، بلافاصله پس از اعلام آتش‌بس، اولین سری از اعدام‌ها با طناب دار و شلیک به زندانیان زیر حکم (مانند غلامرضا کاشانی اقدم) در اوین آغاز شد. این تاریخ، که بعدها توسط نهادهای بین‌المللی و سخنگوی وزارت خارجه آمریکا نیز به عنوان آغاز کار «کمیسیون‌های مرگ» مستند شد، سرآغاز یکی از سیاه‌ترین پرونده‌های نقض حقوق بشر در تاریخ معاصر ایران است؛ جنایتی سازمان‌یافته که جامعه جهانی همواره خواهان تحقیقات مستقل و پاسخگویی عاملان آن بوده است.

ادامه مطلب

شاهین واصفی؛ از سنگر دفاع از میهن تا حماسه سربداران ۶۷

 

محل تولد: آبادان

سن: ۲۵

تحصیلات: دبیرستان

محل شهادت: اهواز

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

شاهین واصفی در سال ۱۳۴۲ در شهر آبادان دیده به جهان گشود. او دوران کودکی و تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش سپری کرد و سپس قدم به مقطع دبیرستان گذاشت. سال‌های نوجوانی و تحصیل او در دبیرستان، هم‌زمان با اوج‌گیری قیام سراسری و تظاهرات گسترده مردم ایران علیه دیکتاتوری سلطنتی شاه بود؛ فضایی پرشور که شاهین نیز با حضور فعال در آن، از نزدیک با مسائل سیاسی و ماهیت ضدمردمی نظام حاکم آشنا شد.

از فعالیت در جنبش ملی تا حضور در جبهه‌های جنگ

پس از سقوط رژیم شاه و پیروزی انقلاب، شاهین واصفی با شناخت آرمان‌های آزادی‌خواهانه سازمان مجاهدین خلق ایران، به عنوان هواداری پرشور به بخش دانش‌آموزی جنبش ملی مجاهدین پیوست و فعالیت‌های خود را در آبادان و اهواز آغاز کرد. او در قامت یک ملیشیای جسور و فداکار، در تمام عرصه‌های سیاسی و تبلیغاتی از جمله انتخابات ریاست‌جمهوری و مجلس در سال ۱۳۵۸ حضور داشت. شاهین هم‌زمان در خط مقدم افشاگری علیه انحصارطلبی و سرکوبگری حاکمیت نوپا و چماقدارانش ایستادگی می‌کرد.

با آغاز جنگ در شهریور ۱۳۵۹، حس وطن‌دوستی شاهین او را به همراه جمعی دیگر از هواداران مجاهدین به جبهه‌های نبرد کشاند تا از خاک میهن دفاع کند. اما این حضور چند روز بیشتر دوام نیاورد؛ چرا که دادستانی وقت آبادان دستور بازداشت آن‌ها را صادر کرد. شاهین ۱۷ ساله به همراه ۱۵ تن از دوستانش، تنها به اتهام هواداری از سازمان، از سنگرهای دفاع از وطن ربوده و به زندان اهواز منتقل شدند. مدتی بعد، بیدادگاه رژیم او را به تحمل ۱۰ سال حبس محکوم کرد.

ایستادگی در شکنجه‌گاه‌ها و ملقب شدن به «شاهین قهرمان»

بازجویان که در برابر مقاومت بی‌نظیر این نوجوان به زانو درآمده بودند، برای اعمال فشار بیشتر او را میان زندان‌های اهواز، اصفهان و قزل‌حصار جابه‌جا کردند. پایداری شاهین در برابر دژخیمانی چون حاج داوود رحمانی در زندان قزل‌حصار آن‌چنان درخشان بود که هم‌بندی‌هایش به او لقب «شاهین قهرمان» دادند. به گفته یکی از همرزمانش، هر زمان که حاج داوود برای ضرب و شتم و آزار زندانیان به بند می‌آمد، شاهین با جسارت سینه سپر می‌کرد، در برابر او می‌ایستاد و نقشه‌هایش را نقش بر آب می‌کرد؛ پایداری عظیمی که البته شکنجه‌های وحشیانه‌تری را از سوی پاسداران به همراه داشت.

سپس او را به زندان گوهردشت فرستادند، اما عزم پولادین او در آنجا نیز شکنجه‌گران را عاجز کرد تا دوباره به اهواز بازگردانده شود. روحیه بالا و اثرگذاری عمیق شاهین بر سایر زندانیان باعث شد رژیم بار دیگر او را به گوهردشت تبعید کند. سرانجام با اجرای طرح تفکیک و فرستادن زندانیان به استان‌های محل تولدشان، شاهین مجدداً به زندان اهواز منتقل شد.

سربدار در جریان قتل‌عام سال ۱۳۶۷

سرانجام در تابستان سال ۱۳۶۷، دژخیمان رژیم این مجاهد دلاور و سر موضع را به مسلخ فرستادند. شاهین واصفی که در سال ۱۳۵۹ و در سن ۱۷ سالگی، در حین دفاع از مرزهای کشور دستگیر شده بود، پس از تحمل سال‌ها شکنجه و زندان، در جریان قتل‌عام خونین سال ۱۳۶۷ به همراه هزاران یار هم‌پیمان خود سربدار شد و زندگی خود را فدای آزادی کرد. یاد و راه این قهرمان پایدار برای همیشه در دل تاریخ آزادی‌خواهی ایران زنده خواهد ماند.

ادامه مطلب

صلابت یک مجاهد سر موضع محمود آرمیان

 

محل تولد: تهران

سن: ۲۶

تحصیلات: دانش‌آموز

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد شهید محمود آرمیان در سال ۱۳۴۱ در تهران متولد شد. او دوران ابتدایی را پشت سر گذاشت و وارد دبیرستان شد؛ دورانی که با اوج‌گیری تظاهرات و خروش یکپارچه مردم ایران علیه نظام سلطنتی همزمان بود. محمود با شرکت فعال در این تظاهرات و اعتراضات خیابانی، با نام و آرمان‌های سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد و مسیر زندگی‌اش سمت و سویی نو یافت.

پس از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی و بازگشایی مدارس، او به عنوان هوادار سازمان در بخش دانش‌آموزی فعالیت خود را آغاز کرد. محمود به عنوان یک میلیشیای پرشور و خستگی‌ناپذیر، به صورت حرفه‌ای در تمام امور این بخش مشارکت داشت؛ از فروش نشریه و کتاب گرفته تا حفاظت از میتینگ‌های سازمان و افشاگری علیه پدیده شوم چماقداری که ابزار سرکوب آزادی‌ها توسط حکومت بود. او پس از مدتی در بخش دانش‌آموزی مرکز (واقع در جنبش معلمین) عهده‌دار مسئولیت شد و حتی پس از تعطیلی این مرکز توسط حاکمیت، در پایگاه دیگری به تلاش‌های افشاگرانه‌اش ادامه داد.

با آغاز مقاومت مسلحانه سراسری پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، محمود نیز مانند بسیاری از همرزمانش به زندگی مخفی روی آورد. اما در تیرماه همان سال توسط مزدوران رژیم دستگیر و روانه شکنجه‌گاه اوین شد. او که در برابر بازجویی‌ها و وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها استقامتی کم‌نظیر نشان داد، در بیدادگاه آخوندی به ۱۵ سال زندان محکوم و سپس به زندان قزل‌حصار منتقل گردید.

محمود در قزل‌حصار به یکی از اعضای فعال و کلیدی تشکیلات درون زندان تبدیل شد. نظم، انضباط، تواضع، سرزندگی و شادابی بی‌نظیرش در سخت‌ترین شرایط، زبانزد همبندی‌هایش بود. یکی از یاران هم‌سلولی او در توصیف ویژگی‌هایش می‌نویسد:

«من با محمود از اردیبهشت سال ۶۱ تا تیرماه سال ۶۲ در بند ۱ واحد ۱ هم‌سلولی بودم. محمود مجاهدی متواضع، مایه‌گذار و شاداب بود که به واقع ارزش‌های یک مجاهد سر موضع را نمایندگی می‌کرد. در مناسبات تشکیلاتی بسیار مستحکم و ذوب در ارزش‌های مجاهدین بود. هیچ‌وقت ندیدم کاری به او سپرده شود و او با تمام وجود، به‌رغم کنترل شدید خائنین، برای انجام دادنش تلاش نکند. پایداری‌اش چنان بود که هر کسی دوست داشت با او هم‌سلولی باشد.»

او تکیه‌گاهی امن برای دیگر زندانیان بود و با هوشیاری تمام، مناسبات زندانیان مقاوم را هدایت می‌کرد. دژخیمان که از تأثیرگذاری محمود واهمه داشتند، او را به زندان گوهردشت منتقل کرده و برای درهم‌شکستن اراده‌اش به سلول انفرادی فرستادند. یکی از همبندان او در گوهردشت شرایط سخت محمود را در اوایل سال ۱۳۶۷ این‌گونه روایت کرده است:

«محمود در انفرادی تحت شکنجه‌های سنگینی بود و هفته‌ها در تاریک‌خانه (سلولی به ابعاد ۱ در ۱.۵ متر بدون نور) به سر می‌برد؛ با تنها یک وعده غذا در روز و دست‌کم سه نوبت شکنجه در شبانه‌روز. در آن اتاقک به دلیل کمبود اکسیژن، باید برای نفس کشیدن دهان را به شکاف زیر در نزدیک می‌کردی. در تمام آن مدت، او چیزی جز اراده مقاومت و لباس‌های تنش نداشت.»

سرانجام در جریان فاجعه ملی قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، این مجاهد قهرمان به همراه هزاران یار سرخ‌فام دیگر سر موضع ایستاد، بر طناب دار بوسه زد و جان خود را برای آزادی فدا کرد.

یادآوری و فراخوان:

متأسفانه تصویری از این شهید قهرمان در دست نیست. از تمامی هموطنانی که اطلاعات، خاطره یا عکسی از مجاهد شهید عبدالله جنگ دارند، صمیمانه دعوت می‌شود اطلاعات خود را به آدرس ایمیل aida.nikjo@gmail.com ارسال نمایند تا یاری‌رسان ما در زنده نگه داشتن نام و چهره این قهرمان آزادی باشند.

ادامه مطلب

مهدی یزدانی پورطالمی عهدی که با دار نیز نشکست

 

محل تولد: رشت

شغل: تکنسین برق

سن: ۳۳

تحصیلات: فوق دیپلم

محل شهادت: رشت

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مهدی یزدانی‌پور طالمی در سال ۱۳۳۴ در شهر رشت متولد شد. وی تحصیلاتش را در همین شهر به‌عنوان تکنسین برق تا مقطع فوق دیپلم ادامه داد. وی فعالیت‌های سیاسی خود را از سال ۵۷ همزمان با اوجگیری قیام ضدسلطنتی شروع کرد و فعالانه در تظاهراتها و قیام مردم علیه حاکمیت شاه خائن شرکت داشت.  

پس از پیروزی انقلاب و خیانت خمینی به آرمانهای انقلاب، به تحقیق حول جریانهای مختلف سیاسی آنزمان پرداخت و نهایتاً آروزهایش را که آزادی برای مردم ایران بود در راه و آرمان سازمان مجاهدین خلق ایران یافت و پس از آن هوادار سازمان شد. اگر چه در آنزمان در چارچوب تشکیلات سازمان فعالیت نمی‌کرد ولی در دفاع از خط وخطوط سازمان کم نمی‌گذاشت و آنچه در وی برجسته و بارز بود کینه عمیق وی نسبت به خمینی ضدبشر و نظام ارتجاعی آخوندی بود.  

خواهر مجاهدش معصومه یزدانی در رابطه با وی نوشته است زمانی که بعد از شروع مبارزه مسلحانه انقلابی در سال ۱۳۶۰ دستگیر و زندانی شدم وقتی به ملاقاتم میامد، همواره مرا به مقاومت در مقابل رژیم تشویق می‌کرد و تأکید داشت که نباید اسرار خلق و مقاومت را افشا کنم و می‌گفت هرکس مسیری را انتخاب می‌کند باید تا به آخر وفادار باقی بماند و نباید به اعتمادی که در این رابطه به او شده خیانت کند.

مهدی دو بار در همان سال‌ها توسط پاسداران خمینی دستگیر و روانه زندان می‌شود ولی از آنجا که از وی مدرکی نداشته‌اند بعد از مدتی آزاد می‌شود. وی در سال ۱۳۶۴ در جریان فعالیت‌ها و انجام پراتیکهای شهری به‌خصوص علیه جنگ‌طلبی خمینی در ارتباط با سازمان قرار گرفته و وصل می‌شود.

در زمستان سال ۶۴ به‌دنبال لو رفتن فعالیت‌ها و ارتباطاتش با سازمان در رشت دستگیر شده و روانه شکنجه‌گاه در زندان سپاه رشت می‌شود. مهدی پس از بازجویی و شکنجه در بیدادگاه نظام آخوندی به سه سال زندان محکوم می‌شود.

تا آن که سرانجام در جریان قتل‌عام سال ۶۷ به‌دلیل بر سر موضع مجاهدی بودن به همراه هزاران تن از یارانش به حکم فتوای خمینی ضدبشر در زندان رشت سربدار می‌شود، جان خود را در راه آزادی فدا می‌کند و به عهدش با خدا و خلق وفا می‌کند. پیکر پاک او در تازه آباد رشت به خاک سپرده شده است.

متاسفانه از این شهید قهرمان عکس، نداريم بنابراين از هموطنانى كه اين قهرمان خلق را می‌شناسند درخواست داريم اطلاعات خود را به آدرس aida.nikjo@gmail.com براى ما ارسال كنند

ادامه مطلب

حجت‌الله هوشمند؛ سرو استوار قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: بندرانزلی-خمیران انزلیسن

سن: ۲۷

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: خمیران انزلی

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

حجت‌الله هوشمند در سال ۱۳۴۰ در خمیران بندر انزلی به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و دبیرستان خود را در بندر انزلی دنبال کرد و موفق به گرفتن دیپلم شد.  

وی که در جریان قیام و تظاهراتهای مردم علیه شاه خائن، فعالانه شرکت داشت، با نام و آرمان سازمان آشنا شد.

پس از پیروزی انقلاب و پشت کردن خمینی به تمامی آرمانهای انقلاب ضدسلطنتی، در قسمت دانش‌آموزی وارد فعالیت با سازمان گردید. پس از گرفتن دیپلم فعالیتش را در بخش محلات در بندر انزلی ادامه داد و در کلیه برنامه‌ها و فعالیت‌های سازمان از جمله تبلیغات انتخابات ریاست‌جمهوری و مجلس شورای ملی در سال ۵۸ و اقدامات و تظاهراتهای افشاگرانه علیه سیاست‌های سرکوبگرانه ارتجاع حاکم شرکت داشت.

پس از سی خرداد ۱۳۶۰ و آغاز مبارزه مسلحانه انقلابی علیه رژیم خمینی، حجت به فعالیت‌های خودش در یکی از هسته‌های مقاومت مجاهدین در بندر انزلی ادامه داد.

سرانجام وی در اسفند ماه سال۱۳۶۲، به همراه تعداد دیگری از هواداران سازمان، توسط مزدوران سپاه دستگیر و بلافاصله به زندان سپاه در انزلی منتقل شد و در آنجا زیر شکنجه‌های وحشیانه مزدوران خمینی قرار گرفت. پس از گذراندن سرفرازانه دوران بازجویی و شکنجه در بیدادگاه رژیم آخوندی به ۱۵ سال زندان محکوم شد.

مقاومت و ایستادگی او در برابر شکنجه‌گران و فشارهای زندان، هم‌چنین روحیه شاداب و سرشار از امیدواریش به آینده با وجود این‌که مدتها در سلول‌های انفرادی بود، باعث شد که پیوسته مورد احترام همرزمانش باشد.

وی با شوری که در برنامه‌های جمعی داشت و با سرودن شعر‌های حماسی و تأثیرگذار، به جمع همرزمانش، روحیه و انگیزه می‌داد و به‌دلیل همین روحیه بالا و منش و اخلاق انقلابی‌اش از محبوبیت خاصی در میان آنها برخوردار بود.

سرانجام این مجاهد پاکباز که هرگز در برابر دژخیمان خمینی سر خم نکرد و بر مواضع انقلابی‌اش ایستاد، در جریان قتل‌عام سال ۱۳۶۷ به همراه هزاران مجاهد سرموضع دیگر، سربدار شد و جان خود را در راه آزادی فدا کرد و به خیل عظیم شهدای سرفراز مجاهد خلق پیوست.

ادامه مطلب