جاودانه‌ها: یادواره مجاهد شهید مصطفی فراهانی از شهیدان قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: تهران

شغل: -

سن: ۲۰

تحصیلات: -

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: اوین

«سربدار سرفراز زندان اوین در راه آزادی»

مجاهد شهید مصطفی فراهانی، جوان ۲۰ ساله‌ای متولد تهران، از جمله ایستادگان و حماسه‌سازانی بود که در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، به دست جلادان رژیم در زندان اوین اعدام شد و جان خود را فدای آزادی نمود. او در اوج جوانی، استوار بر مواضع و آرمان‌های والای خویش باقی ماند و نامش در دفتر شهیدان راه آزادی میهن به ثبت رسید.

متأسفانه تا کنون جزییات بیشتری از زندگی‌نامه، عکس یا خاطراتی از این قهرمان خلق در دسترس قرار نگرفته است. از تمامی هموطنان، یاران و آشنایانی که از این مجاهد شهید اطلاعات، تصویر یا خاطره‌ای دارند تقاضا می‌شود جهت تکمیل این یادنامه، مستندات خود را از طریق راه‌های ارتباطی زیر ارسال کنند:

ایمیل: aida.nikjo@gmail.com

کانال تلگرام یاد یاران آزادی: t.me/aypishtaz2020

ادامه مطلب

ایستاده بر سر مواضع آزادی: یادواره مجاهد شهید مرتضی برزآبادی فراهانی

 

محل تولد: اراک

سن: ۲۶

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: اراک

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

«از من نخواهید برای رهایی از بند، رفقایم را قربانی کنم»

مرتضی قهرمان، متولد سال ۱۳۴۲ در اراک، پیش از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ در شمار نیروهای میلیشیای هوادار سازمان مجاهدین خلق فعال بود. با ورود مبارزات به مرحله تمام‌وقت، او راهی تهران شد و در کنار جمعی از یارانش، هسته‌های مقاومت را پایه‌گذاری کرد.

در سال ۱۳۶۱، در جریان رفت‌وآمد در مسیر اراک – قم توسط نیروهای پاسداران بازداشت و به بازداشتگاه اراک منتقل گردید. پس از احراز هویت، سریعاً او را به زندان اوین فرستادند. تحت سخت‌ترین شکنجه‌ها قرار گرفت تا تخلیه اطلاعاتی شود، اما با ایستادگی بر سر مواضعش، هیچ اطلاعاتی به دست پاسداران نداد. در نهایت، دادگاه انقلاب در جلسه‌ای چنددقیقه‌ای او را به ۷ سال حبس محکوم ساخت و به زندان قزل‌حصار منتقل کرد. او تمام طول دوران محکومیت خود را در بندهای تنبیهی زندان‌های قزل‌حصار و گوهردشت سپری نمود.

با وجود شرایط سخت بند، همواره روحیه‌ای پرنشاط و چهره‌ای خندان داشت. در یکی از ملاقات‌های حضوری، در حالی که مادرش با دیدن فرزند پشت میله‌ها بی‌تابی و گریه می‌کرد، مرتضی با لبخند و صلابت به او گفت:

«مادر، تو مادر یک مجاهد هستی و نباید از خودت ضعف نشان بدهی. از من نخواه که برای آزادی از زندان، دوستانم را قربانی کنم.»

در اواخر تیرماه ۱۳۶۷، ارتباط زندانیان با بیرون به کلی قطع شد. خواهر مرتضی روزانه برای گرفتن خبری از او به زندان اراک مراجعه می‌کرد. مأموران با وعده‌های دروغین قول آزادی او را می‌دادند، اما سرانجام در ۱۲ آبان ۱۳۶۷، پس از ۵ ماه پیگیری مداوم، تنها یک شماره قبر در قطعه کودکان بهشت زهرای اراک به خانواده تحویل دادند. آن‌ها خانواده را تهدید کردند که در صورت گریه و زاری، سایر فرزندانشان را دستگیر خواهند کرد و اجازه برگزاری هیچ‌گونه مراسم یادبودی را نیز ندادند.

پیگیری‌های بعدی افشا کرد که مرتضی قهرمان در جریان اعدام‌های دسته‌جمعی تابستان ۱۳۶۷ به شهادت رسیده بود. بر اساس گزارش‌های واصله، نیروهای امنیتی در اوایل شهریور ۶۷، گورستان را در هنگام شب قرق کرده و پیکر شهیدان را مخفیانه به خاک سپرده بودند.

مرتضی همراه با سایر هم‌رزمانش، جان خود را فدای آزادی کرد و بر آرمان‌هایش استوار ماند. ایستادگی او به الگویی برای نسل جوانی تبدیل شد که راه رسیدن به جامعه‌ای رها از دیکتاتوری را در مبارزه‌ای قاطعانه برای سرنگونی این حکومت می‌بیند.

روایت‌هایی از ایستادگی و روحیه مرتضی

مرتضی در ملاقات‌ها همواره تکیه‌گاه روحی مادرش بود و در برابر بی‌قراری‌های او می‌گفت:

«مادر، نباید اشک بریزی؛ بلکه باید به داشتن چنین فرزندی افتخار کنی. من یک مجاهد خلق هستم و تو مادر یک مجاهدی، پس محکم باش. بدان که من اینجا از همه قوی‌ترم چون تو مرا تربیت کرده‌ای؛ پس قوی بمان و به من انرژی بده.»

همچنین وقتی از او خواسته شد برای نیل به آزادی کوتاهی بیاید، پاسخ داد:

«نمی‌توانم وجدانم را بفروشم و باورهایم را پایمال کنم. خروج از زندان خمینی به قیمت فروش ایمام و اعتقادم تمام می‌شود؛ پس هرگز چنین درخواستی از من نداشته باشید.»

دست‌نوشته مرتضی به خواهرش

از جمله یادگارهای برجامانده از این شهید، نامه‌ای است که با خط خود در زندان خطاب به خواهرش نگاشته است:

«خواهر مهربانم سلام. امیدوارم خوب و سلامت باشی. تصمیم گرفتم با تو دردِدل کنم، اما قلمم دیگر توان نوشتن ندارد؛ گویی قدرت درک افق‌های دوردست را از دست داده و خیره به من مانده است، اما در درونش شوقی از فریاد بودن موج می‌زند. آوایی از درونم دست به دامن واژه‌ها شد تا با تو سخن بگویم. از چه؟ نمی‌دانم، شاید از همه‌چیز. هرگاه در عالم خیال با تو به گفتگو نشستم، منتظر پاسخی بودم که چرا صدایی نمی‌شنوم. شاید در تصورم، غنچهٔ نشکفته را به جای گل می‌بویم و باید به انتظار بنشینم تا فراز و نشیب روزگار را در مسیر هدف به نظاره بنشینم. خیلی دوستت دارم. امیدوارم در برابر سختی‌های روزگار، زیر سایهٔ لطف پروردگار شکرگزار باشی و یاد خدا همواره همراهت باشد. مرتضی»

ادامه مطلب

مجاهد شهید محمد باقری؛ از شهیدان سرافراز قتل‌عام ۶۷ در زندان گوهردشت

 

محل تولد: -

شغل: -

سن: ۲۷

تحصیلات: -

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

مجاهد شهید محمد باقری از جمله آزادی‌خواهانی بود که در راه آرمان‌های والای مردم خویش، در برابر استبداد و سرکوب ایستادگی کرد. او در دوران اسارت خود در زندان گوهردشت کرج، بر موضع و آزادی‌خواهی خویش پای فشرد و سرانجام در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، جان خود را فدای راه آزادی کرد.

محمد باقری در زمان شهادت تنها ۲۷ سال داشت و در اوج جوانی، راه پایداری و وفاداری به عهد خویش با خلق را برگزید. نام و یاد این شهید سرافراز، همواره در دفتر تاریخ مبارزات مردم ایران برای رسیدن به آزادی و عدالت جاودان خواهد ماند.

فراخوان تکمیل اطلاعات و خاطرات شهید

متأسفانه به دلیل خفقان حاکم و پنهان‌کاری‌های دادگاه‌های مرگ در تابستان ۶۷، جزئیات بیشتری از زندگینامه، عکس یا خاطرات این شهید قهرمان در دسترس قرار نگرفته است.

از تمامی هموطنان، یاران، هم‌بندی‌ها و آشنایانی که از زندگی، مبارزات و نحوه شهادت مجاهد شهید محمد باقری اطلاعات، تصویر یا خاطره‌ای دارند، صمیمانه تقاضا می‌شود جهت ثبت و بازتاب دقیق تاریخ مبارزات آزادی‌خواهانه، مطالب خود را برای کانال تلگرام یاد یاران آزادی و به نشانی ایمیل زیر ارسال نمایند:

پست الکترونیک جهت ارسال اطلاعات:

aida.nikjo@gmail.com

ادامه مطلب

یادواره مجاهد شهید فرح اسلامی؛ ایستادگی شیرزنی از دیار ایلام

 

محل تولد: صالح آباد - ایلام

سن: ۲۵

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: ایلام

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد شهید فرح اسلامی در سال ۱۳۴۲ در میان خانوداه‌ای مذهبی و از طبقه متوسط در شهر ایلام چشم به جهان گشود. او دوران تحصیل خود را تا دریافت مدرک دیپلم در رشته اقتصاد ادامه داد. نخستین جرقه‌های آگاهی سیاسی در وجود فرح، هم‌زمان با نوجوانی او و اوج‌گیری خروش مردم علیه نظام سلطنتی شکل گرفت؛ زمانی که فعالانه در راهپیمایی‌ها و مبارزات مردمی شرکت می‌کرد.

با فرا رسیدن سال ۱۳۵۸، فرح راه و آرمان خویش را بازیافت و از طریق ارتباط با «انجمن جوانان مسلمان ایلام» به صف هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران پیوست. پس از ورود رژیم به فاز سرکوب و بگیروببندهای گسترده، فعالیت‌های فرح از چشم مأموران پنهان نماند. او دستگیر شد و یک سال از عمر خود را در بند و زندان سپری کرد.

با آزادی در سال ۱۳۶۳، فرح هرگز تسلیم فضای رعب و اختناق نشد؛ چرا که منش او با تن دادن به سیطره حاکمیت ستمگر سازگار نبود. او که دل در گرو آرمان‌های مردمی داشت، بار دیگر مسیر مبارزه را برگزید تا همراه و هم‌گام کسانی شود که برای احیای امید و اعتماد سرکوب‌شده خلق، سینه در برابر سختی‌ها سپر کرده بودند.

سرانجام مرداد خونین ۱۳۶۷ فرا رسید؛ روزهایی که حاکمان مستبد از مدت‌ها قبل برای جامه عمل پوشاندن به جنایتی بزرگ، نقشه می‌کشیدند. جلادان، زندانیان را بی‌خبر و دور از چشم خانواده‌هایشان به مکان‌های نامعلومی منتقل کردند. در این میان، مجاهد قهرمان فرح اسلامی در ۱۸ مرداد ۱۳۶۷ جان خود را در راه آزادی فدا کرد.

پیکر فرح و جمعی دیگر از زنان مجاهد در گوری جمعی در صالح‌آباد ایلام به خاک سپرده شد. تا آذرماه همان سال، هیچ اطلاعی از محل دفن آنان به خانواده‌ها داده نشد. پس از آن نیز مزدوران رژیم بارها سنگ مزار آنان را شکستند و حتی مانع از کاشتن نهال و درختی بر مزار این شهیدان شدند.

خاطراتی از زبان برادر شهید (علیرضا اسلامی)

ماجرای دستگیری‌ها و هوشمندی در زندان

«وقتی فرح تصمیم گرفت به ارتش آزادیبخش بپیوندد، لو رفتن خط ارتباطی موجب بازداشت ۶۸ روزه او شد. در آن برهه، من نیز به مدت یک ماه بازداشت و سپس آزاد شدم. فرح توانست با هوشمندی، عادی‌سازی و گمراه ساختن پاسداران، خود را از بند آزاد کند. اما این آزادی چندان نپایید؛ در اردیبهشت ۱۳۶۷، عناصر وزارت اطلاعات به خانه ما هجوم آوردند و بار دیگر فرح را بازداشت کردند. همان شب مطلع شدیم که خواهران مجاهد نسرین رجبی و حکیمه ریزه‌بندی نیز دستگیر شده‌اند؛ یارانی که بعدها در جریان قتل‌عام ۱۳۶۷ به شهادت رسیدند.

در فاصله بازداشت تا روز شهادت، توانستم دو بار با فرح ملاقات کنم. در جریان این دیدارها، او اطلاعات مهمی از درون زندان را منتقل کرد تا به دست یکی از خواهران مجاهد در بیرون زندان برسانم؛ ماموریتی که آن را با موفقیت انجام دادم.»

درس شجاعت و پایداری

«پس از نخستین دستگیری فرح، مأموران اطلاعاتی و پاسداران مکرراً به خانه ما یورش می‌بردند. با این حال، فرح ارتباطات خود را حفظ کرده بود. گاهی یکی از اعضای سازمان که بعدها به شهادت رسید، به منزل ما می‌آمد، به ما روحیه می‌داد و یادداشت‌هایی به فرح می‌سپرد. فرح نوشته‌ها را نواردپیچ و مخفی می‌کرد و به من می‌داد تا به دست بقیه همرزمانش برسانم.

چندین بار پیش آمد که هنگام حمل این پیام‌ها در خیابان با پاسداران مواجه شدم و از ترس لو رفتن، پیام مخفی‌شده را از بین بردم. وقتی به خانه برمی‌گشتم و با نگرانی می‌گفتم که زحماتش هدر رفته است، نه تنها ذره‌ای ناراحت نمی‌شد، بلکه با رویی گشاده و لبخند تمام مطالب را از نو می‌نوشت. فرح صبورانه به من یاد داد که چگونه ترس را کنار بگذارم و هنگام مواجهه با پاسداران، خونسردی و رفتار مناسب را حفظ کنم.»

ادامه مطلب

مجاهد شهید شکر محمدزاده؛ پرستار فداکار و از شهیدان قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: تهران

شغل: پرستار بیمارستان ابن سینا

سن: ۳۲

تحصیلات: لیسانس

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد قهرمان شکر محمدزاده، متولد سال ۱۳۳۴ در تهران و دارنده مدرک لیسانس پرستاری، از پرسنل محبوب بیمارستان سینای تهران بود. او همکاری خود را با سازمان مجاهدین خلق از همان هفته‌های نخست پس از سرنگونی رژیم شاه آغاز کرد. در سال ۱۳۵۹ به دلیل حمایت‌های علنی از مجاهدین از بیمارستان اخراج شد، اما در پی اعتراضات گسترده کارکنان و فشاری که به کارگزاران رژیم وارد کردند، دوباره به محل کارش بازگشت.

در تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، شکر با تمام توان و امکاناتش به یاری خواهران و برادران مجروح شتافت. در شرایطی که به دستور لاجوردی و گیلانی مجروحان را از روی تخت بیمارستان‌ها به اوین برده و اعدام می‌کردند، او توانست بسیاری از مجروحان را از دست پاسداران نجات دهد. پاسداران در ۱ تیر ۱۳۶۰ او را بازداشت و به اوین منتقل کردند.

او تحت وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها قرار گرفت اما تسلیم نشد. در دادگاهی چند دقیقه‌ای توسط آخوند محمدی گیلانی و لاجوردی، به جرم انجام وظایف شغلی و مداوای مجروحان به ۱۵ سال زندان محکوم شد. سپس او را به بند تنبیهی قزل‌حصار منتقل کردند. شکر بر اثر شکنجه‌های مستمر دچار خونریزی داخلی و افت شدید جسمی شد و ماه‌ها شکنجه باعث شد مدتی تعادل روحی‌اش را از دست بدهد و به شدت لاغر شود. دشمن در سال ۶۳ او را به بند عمومی فرستاد، اما وقتی بهبود سریع او را دید، دوباره او را به زیر شکنجه و سلول‌های انفرادی اوین و گوهردشت برد. سرانجام در مرداد ۱۳۶۷، پس از ۷ سال تحمل انفرادی و شکنجه، در سن ۳۲ سالگی در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی سرآمد و جانش را در راه آزادی فدا کرد.

خاطرات:

به گفته هم‌زنجیرانش، شکر با وجود جسم متلاشی‌شده، روحیه‌ای بسیار محکم و تسلیم‌ناپذیر داشت و کینه‌ای عمیق از آخوندها در دل می‌پروراند. با وجود تهدیدهای بازجوها، اخبار جنایات زندان را به دیگران منتقل می‌کرد. او در زندان قرآن را حفظ کرد، برای ارتباط و انتقال اطلاعات زبان فرانسه آموخت و با نظمی بالا همواره در پی حل مشکلات و کمک به سایر زندانیان بود.

ادامه مطلب

سربدار سرافراز قتل‌عام ۶۷؛ مجاهد شهید مرتضی یزدانیان

 

محل تولد: تهران

سن: ۲۸

تحصیلات: -

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

مجاهد شهید مرتضی یزدانی (یزدانیان)، متولد تهران، در سن ۲۸ سالگی و در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان سال ۱۳۶۷ به دست دژخیمان رژیم در زندان گوهردشت کرج سر به دار شد و برای آرمان آزادی جان پاکش را فدا کرد.

فراخوان تکمیل اطلاعات و خاطرات شهید:

متأسفانه در حال حاضر عکس، زندگینامه کامل و خاطرات مکتوبی از این شهید قهرمان در دسترس نیست. از تمامی هموطنان، یاران و هم‌بندی‌های سابق که مرتضی یزدانیان را می‌شناسند و اطلاعات یا تصاویری از او دارند، درخواست می‌شود جهت تکمیل سند مظلومیت و مقاومت این شهید، اطلاعات خود را به نشانی ایمیل aida.nikjo@gmail.com  یا تلگرام یاد یاران آزادی ارسال نمایند.

ادامه مطلب

روایتی از ایستادگی مجاهد شهید سید محسن سیداحمدی قوشچی

 

محل تولد: تهران

سن: ۳۰

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

محسن از نخستین روزهای پس از انقلاب، فعالیت‌های خود را در انجمن توحیدی ارشادِ شرق تهران آغاز نمود و به عنوان یکی از کادرهای پرتلاش بخش محلات شناخته می‌شد. نخستین دیدار من با او در تاریخ ۴ خرداد ۱۳۵۸ در جنبش خانی‌آبادنو رقم خورد. ما از طرف انجمن ونک جهت توجیه و برنامه‌ریزی انتظامات راهپیمایی ۴ خرداد (که مسیر میدان راه‌آهن تا ترمینال خزانه را شامل می‌شد) به آنجا رفته بودیم. محسن نیز همراه جمعی از هواداران انجمن توحیدی ارشاد شرق تهران برای هماهنگی حضور یافته بود و مسئولیت یکی از تیم‌های انتظامات تظاهرات و میتینگ را بر عهده داشت. این نشست آغاز آشنایی من با محسن بود و ویژگی‌های برجسته اخلاقی‌اش همواره احترام و ارادت خاص مرا جلب می‌کرد.

من او را بارها در اجتماعات بزرگ در ستادهای بنیاد علوی و انزلی دیده بودم؛ از جمله در جریان هجوم فالانژها به دفتر بنیاد علوی در میدان ولیعصر یا میتینگ‌های گوناگون مانند کلاس‌های تبیین جهان. آخرین کادر از دیدارهای ما در بیرون از زندان، به میتینگ بزرگ امجدیه بازمی‌گشت؛ زمانی که او مشغول مقابله با فالانژهایی بود که قصد برهم زدن تجمع را داشتند. پس از آن، تا تابستان سال ۱۳۶۰ خبری از او نداشتم تا اینکه خود پس از بازجویی و دادگاه نخست به زندان قزل‌حصار منتقل شدم. در آنجا مجدداً محسن را ملاقات کردم و مطلع شدم که در آذرماه ۱۳۵۹ بازداشت شده و پس از حوادث ۳۰ خرداد او را به قزل‌حصار آورده‌اند.

بعد از سال ۱۳۶۰ کم‌وبیش اخبار او را دنبال می‌کردم، اما دیدار بعدی ما در سال ۱۳۶۵ رخ داد؛ زمانی که دوره محکومیت من به پایان رسیده بود و از قزل‌حصار به بند ۴ بالای اوین (بند ملی‌کشان) منتقل شدم. محسن نیز که سال‌ها دوران ملی‌کشی را می‌گذراند، از سالن ۳ آموزشگاه به بند ۴ بالا منتقل شده بود. او در مجموع هفت سال تمام دست به مقاومت زد و به عنوان زندانی ملی‌کش در حبس ماند. در این مقطع، محسن یکی از محورها و ستون‌های اصلی تشکیلات «پنجاه‌ونُهی‌ها» به شمار می‌رفت و همراه با شهید مهشید رزاقی، اسماعیل حسینی، مهرداد فرزانه، نادر لسانی و دیگران، هدایت امور بند را بر عهده داشتند. او همچنین در سه اعتصاب غذای سال‌های ۱۳۶۵ و ۱۳۶۶ — که جهت اخذ مجوز ورزش جمعی در آموزشگاه و بند ۴ بالا (که در آن شرایط اقدام بسیار ساختارشکنی محسوب می‌شد) سازماندهی شده بود — مشارکتی فعال داشت.

من از اردیبهشت ۱۳۶۶ تا ۲۰ آذر همان سال با محسن در بند ۴ بالا هم‌بند بودم و دو هفته پس از آن آزاد شدم. آن روزها آخرین دیدار من با این دوست گران‌قدر بود؛ دوستی که از همان ۴ خرداد ۱۳۵۸ در جنبش خانی‌آباد به آشنایی با او افتخار می‌کردم. خبر شهادتش را پس از عملیات فروغ جاویدان طی تماس با خانواده‌ام دریافت کردم. در همان مکالمه تلخ دریافتم که تمامی هم‌بندی‌های سابقم، با وجود آنکه سال‌ها از اتمام محکومیت قانونی‌شان می‌گذشت، در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، برای آرمان آزادی فداکاری کرده و به شهادت رسیدند.

ادامه مطلب

محمدحسین حقیقت‌گو؛ سربدار ۶۷

 

محل تولد: تهران

شغل: لیسانس

سن: ۳۰

تحصیلات: لیسانس

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محمدحسین (مهران) حقیقت‌گو در سال ۱۳۳۷ در تهران به دنیا آمد. او پس از اتمام دوران مدرسه‌اش، وارد دانشکده فنی دانشگاه تهران شد و در رشته راه و ساختمان مدرک لیسانس خود را دریافت کرد.

قدم گذاشتن او به محیط دانشگاه، هم‌زمان با اوج‌گیری مبارزات دانشجویی علیه رژیم شاه بود و محمدحسین به یکی از فعالان جنبش ضدسلطنتی تبدیل شد. او در همین مسیر با سازمان مجاهدین خلق آشنا شد و با انتخاب این راه، تمام توان و هستی خود را وقف آرمان‌هایش کرد.

در سال ۱۳۵۹، به‌دلیل جابه‌جایی و توزیع نشریه مجاهد بازداشت شد. با وجود بازجویی‌ها و شکنجه‌های سنگین، در برابر خواست بازجویان برای ندامت و کوتاه آمدن، قاطعانه ایستادگی کرد. محمدحسین توانست حدود ۲ سال هویت واقعی‌اش را از شکنجه‌گرانی همچون لاجوردی و کچویی پنهان نگه دارد؛ به‌طوری که حتی مادرش با نام مستعار «مهران» به ملاقات او می‌رفت.

در فضای سخت زندان، وجود او برای سایر هم‌بندی‌هایش مانند یک تکیه‌گاه و منبع انرژی بود. همرزمانش همواره برای تصمیم‌گیری‌ها و حل مشکلاتشان با او مشورت می‌کردند، چرا که تجربه بالایی در مقاومت زیر شکنجه داشت و مسائل را به‌سرعت تحلیل می‌کرد.

دو ماه پیش از اتمام راهش، از مادرش پرسید: «مادر، آیا راضی هستی من بر خلاف دستور خدا کاری انجام دهم؟» و مادرش پاسخ داد: «نه حسین‌جان، اگر کوچک‌ترین خیانتی کنی حلالت نمی‌کنم.» حسین با لبخند گفت: «پس به من اجازه دادی تا در راه خدا و خلق جانم را فدا کنم.»

محمدحسین با اینکه حکمی ۶ ساله داشت و ۳ سال هم از پایان محکومیتش گذشته بود، تنها به دلیل پایداری بر مواضع و عقایدش آزاد نشد. سرانجام در هیأت مرگ نیز سر سرفرازی فرود نیاورد و خود را مجاهد خلق معرفی کرد. این مجاهد قهرمان در ۸ مرداد سال ۱۳۶۷ در زندان اوین به دار آویخته شد و برای آزادی جانش را فدا کرد.

خاطره‌ای از هم‌بندی شهید:

«در زندان با وجود آنکه بسیار ضعیف و لاغر شده بود، همیشه حواسش به بقیه زندانیان بیمار بود. بارها پیش می‌آمد که سهم غذای خود را به بچه‌های بیمار می‌داد. شب‌های زمستان که هوا به شدت سرد بود و او فقط یک پتو داشت، همان یک پتو را روی من می‌انداخت و خودش تا صبح از سرما بیدار می‌ماند.

بازجویان و دژخیمان قصد داشتند روحیه، امید و هرگونه ارزش انسانی و کار جمعی را در زندان نابود کنند، اما محمدحسین مجاهدی بود که هرگز خسته نشد و با پایداری و سرزندگی‌اش، مزدوران را خسته کرد.»

ادامه مطلب

ناهید کیکاوس‌نژاد؛ فریادِ تسلیم‌ناپذیرِ آزادی

 

محل تولد: ایذه

سن: ۲۵

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: اهواز

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

«چرا اعدامم نمی‌کنید؟ چرا هر شب مرا می‌برید اعدام مصنوعی و دائم زیر شکنجه و آزار و اذیتم قرار می‌دهید؟»

زندگی و مبارزه

مجاهد شهید ناهید کیکاوس‌نژاد، اسفندماه ۱۳۴۲ در شهر ایذه به دنیا آمد و دوران تحصیل خود را تا اخذ مدرک دیپلم ادامه داد. او از همان سال ۱۳۵۷ و در دوران دبیرستان، مسیر مبارزاتی خود را با شناخت سازمان مجاهدین آغاز کرد. سرانجام در سال ۱۳۶۱، درحالی‌که تنها ۱۸ سال داشت، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. ناهید پس از گذراندن یک سال و نیم بلاتکلیفی و تحمل شدیدترین شکنجه‌های جسمی و روحی، در دادگاه رژیم به حبس ابد محکوم و روانه زندان کارون اهواز شد.

روایت برادر از شجاعت و مقاومت بی‌مانند

برادرش، مجاهد شهید سیاوش کیکاوس‌نژاد که خود در تیرماه ۱۳۷۸ در نبردی نابرابر با عناصر رژیم به شهادت رسید، درباره روحیه سرکش و شجاعانه خواهرش این‌گونه نقل کرده است:

«زمانی که خواهر و برادرم به اتهام هواداری از مجاهدین دستگیر شدند، من نوجوانی ۱۳ ساله بودم. وقتی پس از ماه‌ها برای نخستین‌بار به دیدار ناهید در زندان رفتیم، آثار شکنجه بر بدنش کاملاً هویدا بود؛ اما روحیه سرکش او ذره‌ای افت نکرده بود و در همان ملاقات‌ها نیز علناً با پاسداران درگیر می‌شد.

در جریان یکی از اعتصاب‌غذاهای سنگین که ۴۰ روز به طول انجامید، پاسداران خانواده‌ام را استدعای دادگاه انقلاب و دادستان استان کردند. وقتی همراه پدر نابینایم وارد شدیم، ناهید را آوردند تا در حضور او ما را تهدید کنند. دادستان رو به ناهید گفت اگر اعتصابت را بشکنی، همین الان پدر پیر و برادرت را روانه زندان می‌کنم!

اما پاسخ ناهید قاطع و دندان‌شکن بود. او رو به دادستان فریاد زد: "طرف حساب شما من هستم، به پدر و برادرم چه کار دارید؟ اگر جرات دارید با خود من روبه‌رو شوید!" سپس با اطمینان خاطری شگفت‌انگیز رو به پدرم کرد و گفت: "اصلاً نگران نباش، خمینی دجال و دست‌نشاندگانش هیچ غلطی نمی‌توانند بکنند."

ناهید پس از ۴۰ روز اعتصاب غذا (که ۱۰ روز آن اعتصاب خشک بود)، زمانی که رژیم را مجبور به پذیرش بخشی از خواسته اعتصاب‌کنندگان کرد، به اعتصابش پایان داد. او در هر ملاقات با لحنی رزمنده و تحقیرکننده خطاب به شکنجه‌گران می‌گفت: "چرا اعدامم نمی‌کنید؟ چرا هر شب مرا برای اعدام مصنوعی می‌برید و مدام زیر شکنجه قرار می‌دهید؟"»

پایان سرخ و داغ پدر

ایستادگی ناهید در تمام سال‌های حبس ادامه داشت تا این‌که در جریان قتل‌عام‌های تابستان ۱۳۶۷، بیدادگاه انقلاب اهواز خبر تیرباران او را در ۱۱ مرداد به خانواده‌اش اعلام کرد و گفت که پیکرش همان‌جا به خاک سپرده شده است. شنیدن این خبر برای پدر نابینایش آن‌چنان سهمگین بود که در روز چهلم شهادت ناهید، دچار سکته شد و جان سپرد.

ادامه مطلب