مجاهد شهید محمد باقری؛ از شهیدان سرافراز قتل‌عام ۶۷ در زندان گوهردشت

 

محل تولد: -

شغل: -

سن: ۲۷

تحصیلات: -

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

مجاهد شهید محمد باقری از جمله آزادی‌خواهانی بود که در راه آرمان‌های والای مردم خویش، در برابر استبداد و سرکوب ایستادگی کرد. او در دوران اسارت خود در زندان گوهردشت کرج، بر موضع و آزادی‌خواهی خویش پای فشرد و سرانجام در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، جان خود را فدای راه آزادی کرد.

محمد باقری در زمان شهادت تنها ۲۷ سال داشت و در اوج جوانی، راه پایداری و وفاداری به عهد خویش با خلق را برگزید. نام و یاد این شهید سرافراز، همواره در دفتر تاریخ مبارزات مردم ایران برای رسیدن به آزادی و عدالت جاودان خواهد ماند.

فراخوان تکمیل اطلاعات و خاطرات شهید

متأسفانه به دلیل خفقان حاکم و پنهان‌کاری‌های دادگاه‌های مرگ در تابستان ۶۷، جزئیات بیشتری از زندگینامه، عکس یا خاطرات این شهید قهرمان در دسترس قرار نگرفته است.

از تمامی هموطنان، یاران، هم‌بندی‌ها و آشنایانی که از زندگی، مبارزات و نحوه شهادت مجاهد شهید محمد باقری اطلاعات، تصویر یا خاطره‌ای دارند، صمیمانه تقاضا می‌شود جهت ثبت و بازتاب دقیق تاریخ مبارزات آزادی‌خواهانه، مطالب خود را برای کانال تلگرام یاد یاران آزادی و به نشانی ایمیل زیر ارسال نمایند:

پست الکترونیک جهت ارسال اطلاعات:

aida.nikjo@gmail.com

ادامه مطلب

یادواره مجاهد شهید فرح اسلامی؛ ایستادگی شیرزنی از دیار ایلام

 

محل تولد: صالح آباد - ایلام

سن: ۲۵

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: ایلام

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد شهید فرح اسلامی در سال ۱۳۴۲ در میان خانوداه‌ای مذهبی و از طبقه متوسط در شهر ایلام چشم به جهان گشود. او دوران تحصیل خود را تا دریافت مدرک دیپلم در رشته اقتصاد ادامه داد. نخستین جرقه‌های آگاهی سیاسی در وجود فرح، هم‌زمان با نوجوانی او و اوج‌گیری خروش مردم علیه نظام سلطنتی شکل گرفت؛ زمانی که فعالانه در راهپیمایی‌ها و مبارزات مردمی شرکت می‌کرد.

با فرا رسیدن سال ۱۳۵۸، فرح راه و آرمان خویش را بازیافت و از طریق ارتباط با «انجمن جوانان مسلمان ایلام» به صف هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران پیوست. پس از ورود رژیم به فاز سرکوب و بگیروببندهای گسترده، فعالیت‌های فرح از چشم مأموران پنهان نماند. او دستگیر شد و یک سال از عمر خود را در بند و زندان سپری کرد.

با آزادی در سال ۱۳۶۳، فرح هرگز تسلیم فضای رعب و اختناق نشد؛ چرا که منش او با تن دادن به سیطره حاکمیت ستمگر سازگار نبود. او که دل در گرو آرمان‌های مردمی داشت، بار دیگر مسیر مبارزه را برگزید تا همراه و هم‌گام کسانی شود که برای احیای امید و اعتماد سرکوب‌شده خلق، سینه در برابر سختی‌ها سپر کرده بودند.

سرانجام مرداد خونین ۱۳۶۷ فرا رسید؛ روزهایی که حاکمان مستبد از مدت‌ها قبل برای جامه عمل پوشاندن به جنایتی بزرگ، نقشه می‌کشیدند. جلادان، زندانیان را بی‌خبر و دور از چشم خانواده‌هایشان به مکان‌های نامعلومی منتقل کردند. در این میان، مجاهد قهرمان فرح اسلامی در ۱۸ مرداد ۱۳۶۷ جان خود را در راه آزادی فدا کرد.

پیکر فرح و جمعی دیگر از زنان مجاهد در گوری جمعی در صالح‌آباد ایلام به خاک سپرده شد. تا آذرماه همان سال، هیچ اطلاعی از محل دفن آنان به خانواده‌ها داده نشد. پس از آن نیز مزدوران رژیم بارها سنگ مزار آنان را شکستند و حتی مانع از کاشتن نهال و درختی بر مزار این شهیدان شدند.

خاطراتی از زبان برادر شهید (علیرضا اسلامی)

ماجرای دستگیری‌ها و هوشمندی در زندان

«وقتی فرح تصمیم گرفت به ارتش آزادیبخش بپیوندد، لو رفتن خط ارتباطی موجب بازداشت ۶۸ روزه او شد. در آن برهه، من نیز به مدت یک ماه بازداشت و سپس آزاد شدم. فرح توانست با هوشمندی، عادی‌سازی و گمراه ساختن پاسداران، خود را از بند آزاد کند. اما این آزادی چندان نپایید؛ در اردیبهشت ۱۳۶۷، عناصر وزارت اطلاعات به خانه ما هجوم آوردند و بار دیگر فرح را بازداشت کردند. همان شب مطلع شدیم که خواهران مجاهد نسرین رجبی و حکیمه ریزه‌بندی نیز دستگیر شده‌اند؛ یارانی که بعدها در جریان قتل‌عام ۱۳۶۷ به شهادت رسیدند.

در فاصله بازداشت تا روز شهادت، توانستم دو بار با فرح ملاقات کنم. در جریان این دیدارها، او اطلاعات مهمی از درون زندان را منتقل کرد تا به دست یکی از خواهران مجاهد در بیرون زندان برسانم؛ ماموریتی که آن را با موفقیت انجام دادم.»

درس شجاعت و پایداری

«پس از نخستین دستگیری فرح، مأموران اطلاعاتی و پاسداران مکرراً به خانه ما یورش می‌بردند. با این حال، فرح ارتباطات خود را حفظ کرده بود. گاهی یکی از اعضای سازمان که بعدها به شهادت رسید، به منزل ما می‌آمد، به ما روحیه می‌داد و یادداشت‌هایی به فرح می‌سپرد. فرح نوشته‌ها را نواردپیچ و مخفی می‌کرد و به من می‌داد تا به دست بقیه همرزمانش برسانم.

چندین بار پیش آمد که هنگام حمل این پیام‌ها در خیابان با پاسداران مواجه شدم و از ترس لو رفتن، پیام مخفی‌شده را از بین بردم. وقتی به خانه برمی‌گشتم و با نگرانی می‌گفتم که زحماتش هدر رفته است، نه تنها ذره‌ای ناراحت نمی‌شد، بلکه با رویی گشاده و لبخند تمام مطالب را از نو می‌نوشت. فرح صبورانه به من یاد داد که چگونه ترس را کنار بگذارم و هنگام مواجهه با پاسداران، خونسردی و رفتار مناسب را حفظ کنم.»

ادامه مطلب

مجاهد شهید شکر محمدزاده؛ پرستار فداکار و از شهیدان قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: تهران

شغل: پرستار بیمارستان ابن سینا

سن: ۳۲

تحصیلات: لیسانس

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد قهرمان شکر محمدزاده، متولد سال ۱۳۳۴ در تهران و دارنده مدرک لیسانس پرستاری، از پرسنل محبوب بیمارستان سینای تهران بود. او همکاری خود را با سازمان مجاهدین خلق از همان هفته‌های نخست پس از سرنگونی رژیم شاه آغاز کرد. در سال ۱۳۵۹ به دلیل حمایت‌های علنی از مجاهدین از بیمارستان اخراج شد، اما در پی اعتراضات گسترده کارکنان و فشاری که به کارگزاران رژیم وارد کردند، دوباره به محل کارش بازگشت.

در تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، شکر با تمام توان و امکاناتش به یاری خواهران و برادران مجروح شتافت. در شرایطی که به دستور لاجوردی و گیلانی مجروحان را از روی تخت بیمارستان‌ها به اوین برده و اعدام می‌کردند، او توانست بسیاری از مجروحان را از دست پاسداران نجات دهد. پاسداران در ۱ تیر ۱۳۶۰ او را بازداشت و به اوین منتقل کردند.

او تحت وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها قرار گرفت اما تسلیم نشد. در دادگاهی چند دقیقه‌ای توسط آخوند محمدی گیلانی و لاجوردی، به جرم انجام وظایف شغلی و مداوای مجروحان به ۱۵ سال زندان محکوم شد. سپس او را به بند تنبیهی قزل‌حصار منتقل کردند. شکر بر اثر شکنجه‌های مستمر دچار خونریزی داخلی و افت شدید جسمی شد و ماه‌ها شکنجه باعث شد مدتی تعادل روحی‌اش را از دست بدهد و به شدت لاغر شود. دشمن در سال ۶۳ او را به بند عمومی فرستاد، اما وقتی بهبود سریع او را دید، دوباره او را به زیر شکنجه و سلول‌های انفرادی اوین و گوهردشت برد. سرانجام در مرداد ۱۳۶۷، پس از ۷ سال تحمل انفرادی و شکنجه، در سن ۳۲ سالگی در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی سرآمد و جانش را در راه آزادی فدا کرد.

خاطرات:

به گفته هم‌زنجیرانش، شکر با وجود جسم متلاشی‌شده، روحیه‌ای بسیار محکم و تسلیم‌ناپذیر داشت و کینه‌ای عمیق از آخوندها در دل می‌پروراند. با وجود تهدیدهای بازجوها، اخبار جنایات زندان را به دیگران منتقل می‌کرد. او در زندان قرآن را حفظ کرد، برای ارتباط و انتقال اطلاعات زبان فرانسه آموخت و با نظمی بالا همواره در پی حل مشکلات و کمک به سایر زندانیان بود.

ادامه مطلب

سربدار سرافراز قتل‌عام ۶۷؛ مجاهد شهید مرتضی یزدانیان

 

محل تولد: تهران

سن: ۲۸

تحصیلات: -

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

مجاهد شهید مرتضی یزدانی (یزدانیان)، متولد تهران، در سن ۲۸ سالگی و در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان سال ۱۳۶۷ به دست دژخیمان رژیم در زندان گوهردشت کرج سر به دار شد و برای آرمان آزادی جان پاکش را فدا کرد.

فراخوان تکمیل اطلاعات و خاطرات شهید:

متأسفانه در حال حاضر عکس، زندگینامه کامل و خاطرات مکتوبی از این شهید قهرمان در دسترس نیست. از تمامی هموطنان، یاران و هم‌بندی‌های سابق که مرتضی یزدانیان را می‌شناسند و اطلاعات یا تصاویری از او دارند، درخواست می‌شود جهت تکمیل سند مظلومیت و مقاومت این شهید، اطلاعات خود را به نشانی ایمیل aida.nikjo@gmail.com  یا تلگرام یاد یاران آزادی ارسال نمایند.

ادامه مطلب

روایتی از ایستادگی مجاهد شهید سید محسن سیداحمدی قوشچی

 

محل تولد: تهران

سن: ۳۰

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

محسن از نخستین روزهای پس از انقلاب، فعالیت‌های خود را در انجمن توحیدی ارشادِ شرق تهران آغاز نمود و به عنوان یکی از کادرهای پرتلاش بخش محلات شناخته می‌شد. نخستین دیدار من با او در تاریخ ۴ خرداد ۱۳۵۸ در جنبش خانی‌آبادنو رقم خورد. ما از طرف انجمن ونک جهت توجیه و برنامه‌ریزی انتظامات راهپیمایی ۴ خرداد (که مسیر میدان راه‌آهن تا ترمینال خزانه را شامل می‌شد) به آنجا رفته بودیم. محسن نیز همراه جمعی از هواداران انجمن توحیدی ارشاد شرق تهران برای هماهنگی حضور یافته بود و مسئولیت یکی از تیم‌های انتظامات تظاهرات و میتینگ را بر عهده داشت. این نشست آغاز آشنایی من با محسن بود و ویژگی‌های برجسته اخلاقی‌اش همواره احترام و ارادت خاص مرا جلب می‌کرد.

من او را بارها در اجتماعات بزرگ در ستادهای بنیاد علوی و انزلی دیده بودم؛ از جمله در جریان هجوم فالانژها به دفتر بنیاد علوی در میدان ولیعصر یا میتینگ‌های گوناگون مانند کلاس‌های تبیین جهان. آخرین کادر از دیدارهای ما در بیرون از زندان، به میتینگ بزرگ امجدیه بازمی‌گشت؛ زمانی که او مشغول مقابله با فالانژهایی بود که قصد برهم زدن تجمع را داشتند. پس از آن، تا تابستان سال ۱۳۶۰ خبری از او نداشتم تا اینکه خود پس از بازجویی و دادگاه نخست به زندان قزل‌حصار منتقل شدم. در آنجا مجدداً محسن را ملاقات کردم و مطلع شدم که در آذرماه ۱۳۵۹ بازداشت شده و پس از حوادث ۳۰ خرداد او را به قزل‌حصار آورده‌اند.

بعد از سال ۱۳۶۰ کم‌وبیش اخبار او را دنبال می‌کردم، اما دیدار بعدی ما در سال ۱۳۶۵ رخ داد؛ زمانی که دوره محکومیت من به پایان رسیده بود و از قزل‌حصار به بند ۴ بالای اوین (بند ملی‌کشان) منتقل شدم. محسن نیز که سال‌ها دوران ملی‌کشی را می‌گذراند، از سالن ۳ آموزشگاه به بند ۴ بالا منتقل شده بود. او در مجموع هفت سال تمام دست به مقاومت زد و به عنوان زندانی ملی‌کش در حبس ماند. در این مقطع، محسن یکی از محورها و ستون‌های اصلی تشکیلات «پنجاه‌ونُهی‌ها» به شمار می‌رفت و همراه با شهید مهشید رزاقی، اسماعیل حسینی، مهرداد فرزانه، نادر لسانی و دیگران، هدایت امور بند را بر عهده داشتند. او همچنین در سه اعتصاب غذای سال‌های ۱۳۶۵ و ۱۳۶۶ — که جهت اخذ مجوز ورزش جمعی در آموزشگاه و بند ۴ بالا (که در آن شرایط اقدام بسیار ساختارشکنی محسوب می‌شد) سازماندهی شده بود — مشارکتی فعال داشت.

من از اردیبهشت ۱۳۶۶ تا ۲۰ آذر همان سال با محسن در بند ۴ بالا هم‌بند بودم و دو هفته پس از آن آزاد شدم. آن روزها آخرین دیدار من با این دوست گران‌قدر بود؛ دوستی که از همان ۴ خرداد ۱۳۵۸ در جنبش خانی‌آباد به آشنایی با او افتخار می‌کردم. خبر شهادتش را پس از عملیات فروغ جاویدان طی تماس با خانواده‌ام دریافت کردم. در همان مکالمه تلخ دریافتم که تمامی هم‌بندی‌های سابقم، با وجود آنکه سال‌ها از اتمام محکومیت قانونی‌شان می‌گذشت، در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، برای آرمان آزادی فداکاری کرده و به شهادت رسیدند.

ادامه مطلب

محمدحسین حقیقت‌گو؛ سربدار ۶۷

 

محل تولد: تهران

شغل: لیسانس

سن: ۳۰

تحصیلات: لیسانس

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محمدحسین (مهران) حقیقت‌گو در سال ۱۳۳۷ در تهران به دنیا آمد. او پس از اتمام دوران مدرسه‌اش، وارد دانشکده فنی دانشگاه تهران شد و در رشته راه و ساختمان مدرک لیسانس خود را دریافت کرد.

قدم گذاشتن او به محیط دانشگاه، هم‌زمان با اوج‌گیری مبارزات دانشجویی علیه رژیم شاه بود و محمدحسین به یکی از فعالان جنبش ضدسلطنتی تبدیل شد. او در همین مسیر با سازمان مجاهدین خلق آشنا شد و با انتخاب این راه، تمام توان و هستی خود را وقف آرمان‌هایش کرد.

در سال ۱۳۵۹، به‌دلیل جابه‌جایی و توزیع نشریه مجاهد بازداشت شد. با وجود بازجویی‌ها و شکنجه‌های سنگین، در برابر خواست بازجویان برای ندامت و کوتاه آمدن، قاطعانه ایستادگی کرد. محمدحسین توانست حدود ۲ سال هویت واقعی‌اش را از شکنجه‌گرانی همچون لاجوردی و کچویی پنهان نگه دارد؛ به‌طوری که حتی مادرش با نام مستعار «مهران» به ملاقات او می‌رفت.

در فضای سخت زندان، وجود او برای سایر هم‌بندی‌هایش مانند یک تکیه‌گاه و منبع انرژی بود. همرزمانش همواره برای تصمیم‌گیری‌ها و حل مشکلاتشان با او مشورت می‌کردند، چرا که تجربه بالایی در مقاومت زیر شکنجه داشت و مسائل را به‌سرعت تحلیل می‌کرد.

دو ماه پیش از اتمام راهش، از مادرش پرسید: «مادر، آیا راضی هستی من بر خلاف دستور خدا کاری انجام دهم؟» و مادرش پاسخ داد: «نه حسین‌جان، اگر کوچک‌ترین خیانتی کنی حلالت نمی‌کنم.» حسین با لبخند گفت: «پس به من اجازه دادی تا در راه خدا و خلق جانم را فدا کنم.»

محمدحسین با اینکه حکمی ۶ ساله داشت و ۳ سال هم از پایان محکومیتش گذشته بود، تنها به دلیل پایداری بر مواضع و عقایدش آزاد نشد. سرانجام در هیأت مرگ نیز سر سرفرازی فرود نیاورد و خود را مجاهد خلق معرفی کرد. این مجاهد قهرمان در ۸ مرداد سال ۱۳۶۷ در زندان اوین به دار آویخته شد و برای آزادی جانش را فدا کرد.

خاطره‌ای از هم‌بندی شهید:

«در زندان با وجود آنکه بسیار ضعیف و لاغر شده بود، همیشه حواسش به بقیه زندانیان بیمار بود. بارها پیش می‌آمد که سهم غذای خود را به بچه‌های بیمار می‌داد. شب‌های زمستان که هوا به شدت سرد بود و او فقط یک پتو داشت، همان یک پتو را روی من می‌انداخت و خودش تا صبح از سرما بیدار می‌ماند.

بازجویان و دژخیمان قصد داشتند روحیه، امید و هرگونه ارزش انسانی و کار جمعی را در زندان نابود کنند، اما محمدحسین مجاهدی بود که هرگز خسته نشد و با پایداری و سرزندگی‌اش، مزدوران را خسته کرد.»

ادامه مطلب

ناهید کیکاوس‌نژاد؛ فریادِ تسلیم‌ناپذیرِ آزادی

 

محل تولد: ایذه

سن: ۲۵

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: اهواز

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

«چرا اعدامم نمی‌کنید؟ چرا هر شب مرا می‌برید اعدام مصنوعی و دائم زیر شکنجه و آزار و اذیتم قرار می‌دهید؟»

زندگی و مبارزه

مجاهد شهید ناهید کیکاوس‌نژاد، اسفندماه ۱۳۴۲ در شهر ایذه به دنیا آمد و دوران تحصیل خود را تا اخذ مدرک دیپلم ادامه داد. او از همان سال ۱۳۵۷ و در دوران دبیرستان، مسیر مبارزاتی خود را با شناخت سازمان مجاهدین آغاز کرد. سرانجام در سال ۱۳۶۱، درحالی‌که تنها ۱۸ سال داشت، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. ناهید پس از گذراندن یک سال و نیم بلاتکلیفی و تحمل شدیدترین شکنجه‌های جسمی و روحی، در دادگاه رژیم به حبس ابد محکوم و روانه زندان کارون اهواز شد.

روایت برادر از شجاعت و مقاومت بی‌مانند

برادرش، مجاهد شهید سیاوش کیکاوس‌نژاد که خود در تیرماه ۱۳۷۸ در نبردی نابرابر با عناصر رژیم به شهادت رسید، درباره روحیه سرکش و شجاعانه خواهرش این‌گونه نقل کرده است:

«زمانی که خواهر و برادرم به اتهام هواداری از مجاهدین دستگیر شدند، من نوجوانی ۱۳ ساله بودم. وقتی پس از ماه‌ها برای نخستین‌بار به دیدار ناهید در زندان رفتیم، آثار شکنجه بر بدنش کاملاً هویدا بود؛ اما روحیه سرکش او ذره‌ای افت نکرده بود و در همان ملاقات‌ها نیز علناً با پاسداران درگیر می‌شد.

در جریان یکی از اعتصاب‌غذاهای سنگین که ۴۰ روز به طول انجامید، پاسداران خانواده‌ام را استدعای دادگاه انقلاب و دادستان استان کردند. وقتی همراه پدر نابینایم وارد شدیم، ناهید را آوردند تا در حضور او ما را تهدید کنند. دادستان رو به ناهید گفت اگر اعتصابت را بشکنی، همین الان پدر پیر و برادرت را روانه زندان می‌کنم!

اما پاسخ ناهید قاطع و دندان‌شکن بود. او رو به دادستان فریاد زد: "طرف حساب شما من هستم، به پدر و برادرم چه کار دارید؟ اگر جرات دارید با خود من روبه‌رو شوید!" سپس با اطمینان خاطری شگفت‌انگیز رو به پدرم کرد و گفت: "اصلاً نگران نباش، خمینی دجال و دست‌نشاندگانش هیچ غلطی نمی‌توانند بکنند."

ناهید پس از ۴۰ روز اعتصاب غذا (که ۱۰ روز آن اعتصاب خشک بود)، زمانی که رژیم را مجبور به پذیرش بخشی از خواسته اعتصاب‌کنندگان کرد، به اعتصابش پایان داد. او در هر ملاقات با لحنی رزمنده و تحقیرکننده خطاب به شکنجه‌گران می‌گفت: "چرا اعدامم نمی‌کنید؟ چرا هر شب مرا برای اعدام مصنوعی می‌برید و مدام زیر شکنجه قرار می‌دهید؟"»

پایان سرخ و داغ پدر

ایستادگی ناهید در تمام سال‌های حبس ادامه داشت تا این‌که در جریان قتل‌عام‌های تابستان ۱۳۶۷، بیدادگاه انقلاب اهواز خبر تیرباران او را در ۱۱ مرداد به خانواده‌اش اعلام کرد و گفت که پیکرش همان‌جا به خاک سپرده شده است. شنیدن این خبر برای پدر نابینایش آن‌چنان سهمگین بود که در روز چهلم شهادت ناهید، دچار سکته شد و جان سپرد.

ادامه مطلب

حسین بارانی؛ تا آخرین نفس ایستاد، شهید قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: بندر گناوه

شغل: شهردار گناوه - مهندس

سن: ۳۳

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

 

مجاهد شهید حسین بارانی متولد روستای عباسی در نزدیکی بندر گناوه در استان بوشهر بود. او تحصیلات خود را در رشته مهندسی راه و ساختمان به پایان رساند و در سال‌های اول انقلاب مسئولیت شهرداری گناوه را بر عهده داشت. حسین همچنین کاندیدای مجاهدین برای انتخابات مجلس از بندر گناوه بود.

سخت‌کوشی، مایه‌گذاری و مردم‌دوستی از ویژگی‌های چشمگیر او بود و حسین به خاطر این خصائل انسانی والای خود، در گناوه زبان‌زد خاص و عام بود. او تا آخرین لحظه بر سر موضع خود ایستاد و جان خود را برای آزادی فدا کرد.

شهردار محبوب و خدمت‌گزار مردم

یکی از هم‌بندان او در یادآوری خاطراتش از حسین درباره خدمات و محبوبیت او می‌گوید:

«شهرستان گناوه راه اصلی نداشت؛ حسین با جدیت و پشتکاری انقلابی، بهترین راه را برای آن‌جا ساخت. مردم شهر هرگز چهره و خاطره شهردار محبوب خود را در روزی که باران شدیدی می‌بارید و سیل روان شده بود، فراموش نمی‌کنند. در آن روز حسین بیشتر از همه تقلا و کار می‌کرد و مثل سایر مردم با بیل خاک می‌ریخت تا مانع پیشروی سیل شود.

یکی از فالانژها برای این‌که او را خراب کند به پیرمردی گفت: "او شهردار کمونیست است و چون کاندیدای انتخابات شده، این کارها را می‌کند که به او رأی بدهند." پیرمرد گفت: "از قضا من به همین شهردار رأی می‌دهم؛ چون تا به حال بهتر از او انسانی ندیده‌ام." خصائل انسانی حسین زبان‌زد خاص و عام در گناوه بود.»

شجاعت و روشنگری در بند زندان

یکی دیگر از هم‌بندان او در گزارش خود از دوران حبس نوشته است:

«سال ۶۵ با حسین در یک بند بودیم؛ او بسیار شجاع بود. هم‌بندهای ما از شهرستان‌های مختلف و انواع گرایش‌های سیاسی بودند، حسین با خوش‌رویی و انگیزه بالا مسائل سیاسی روز را برای آن‌ها توضیح می‌داد. ارزیابی او از جنگ ضدمیهنی خمینی بسیار دقیق بود و با دیدی روشنگرانه اهداف عوام‌فریبانه و ویران‌گرانه جنگ را توضیح می‌داد.

حسین در بسیاری از روزها روزه بود و با این کار اراده انقلابی خودش را صیقل می‌زد. او مجاهدی مصمم بود و در تمام مدتی که با او بودم هیچ‌گاه تزلزلی در اراده انقلابی‌اش ندیدم، به همین دلیل به راحتی و با قاطعیت به رژیم "نه" می‌گفت.»

شهادت و جاودانگی

سرانجام این مجاهدِ استوار و شهردار محبوب مردم، در قتل‌عام زندانیان سیاسی در مردادماه ۱۳۶۷ در زندان گوهردشت حلق‌آویز گردید و در راه رهایی مردمش جان خود را برای آزادی فدا کرد.

ادامه مطلب

روایت پایداری ابوالفضل (محسن) واعظ‌زاده؛ مجاهد سربه‌دار بابل در قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: بابل

شغل: کارگر

سن: ۲۸

تحصیلات: دبیرستان

محل شهادت: بابل

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

آغاز مبارزات و آشنایی با آرمان آزادی

ابوالفضل (محسن) واعظ‌زاده در سال ۱۳۳۹ در شهر بابل متولد شد. او دوران دبیرستان خود را می‌گذراند که در سال ۱۳۵۶، هم‌زمان با اوج‌گیری مبارزات علیه دیکتاتوری سلطنتی، فعالیت‌های سیاسی خود را در ارتباط با مجاهد شهید کریم خیرخواهان آغاز کرد. با شرکت فعال در تظاهرات مردمی و قیام ضدسلطنتی، بیش از پیش با مسیر مبارزاتی سازمان مجاهدین خلق آشنا شد.

پس از پیروزی انقلاب، محسن به‌عنوان یکی از هواداران پرشور سازمان، فعالیت‌های میدانی خود را در انجمن جوانان بیدآباد بابل متمرکز ساخت. صداقت، صمیمیت و پشتکار بالای او در انجام مسئولیت‌ها، سبب شد تا در میان همرزمان و اهالی منطقه از محبوبیت و احترام ویژه‌ای برخوردار شود.

دستگیری‌ها، شکنجه و تشکیل هسته مقاومت

محبوبیت روزافزون محسن، کینه پاسداران و نیروهای سرکوبگر را برانگیخت؛ تا جایی که در بهمن ماه ۱۳۵۹ او را با اتهامات واهی بازداشت کرده و تحت شدیدترین شکنجه‌ها قرار دادند. با این حال، به دلیل عدم وجود هرگونه مدرک و مقاومت سرسختانه‌اش، پس از دو سال در بهمن ۱۳۶۱ از زندان آزاد شد.

محسن پس از آزادی، نه تنها دست از مبارزه برنداشت، بلکه بلافاصله اقدام به تشکیل یک هسته مقاومت از هواداران کرد و به پشتیبانی از واحدهای مستقر در جنگل‌های شمال پرداخت. همین فعالیت‌ها باعث شد که مجدداً در سال ۱۳۶۲ دستگیر و روانه شکنجه‌گاه شود.

او حتی در دوران حبس نیز به مبارزه ادامه داد و در یک طرح شجاعانه، توانست برای اقدام به فرار، مأموران سپاه را فریب دهد تا همراه آن‌ها از محیط زندان خارج شود. اگرچه در جریان فرار مجدداً بازداشت شد و زیر فشارهای سنگین‌تری قرار گرفت، اما هرگز تسلیم نشد. دادگاه او را ابتدا به اعدام و سپس به ۸ سال حبس محکوم کرد.

نقش‌آفرینی در زندان و حماسه سربه‌داری در سال ۶۷

محسن به دلیل پایداری بر مواضع عقیدتی و نقش هدایت‌گرش، از اعضای شورای تشکیلات در زندان بابل بود. به گواهی هم‌بندی‌هایش، تأثیرگذاری او بر جمع زندانیان چنان بالا بود که مسئولان زندان اکثر اوقات او را در سلول‌های انفرادی نگه‌داری می‌کردند. وی مدتی از دوران اسارت خود را نیز در زندان ساری سپری کرد.

سرانجام در تابستان ۱۳۶۷ و در جریان قتل‌عام سراسری زندانیان سیاسی، ابوالفضل (محسن) واعظ‌زاده در ۲۸ سالگی بر سر مواضع خود ایستادگی کرد و سربه‌دار شد. او با اهدای جان خویش، برای آزادی میهن فداکاری کرد.

وصیت‌نامه‌ای از جنس شعر و پیمان

محسن پیش از شهادت، شعری را به‌عنوان وصیت‌نامه به یکی از زندانیان در آستانه آزادی سپرد؛ سروده‌ای که نشان‌دهنده عمق ایمان و عشق او به وطن است:

«مرا بر دار کشید

مرا بسوزانید

اما من خیانت نخواهم کرد

هر چند زندگی زیباست

و هر لحظه حیات

با تپش تند خود

قلبم را به وجد می‌آورد

اما من به میهنم ایران خیانت نخواهم کرد»

ادامه مطلب