طاهر بزاز حقیقت‌طلب؛ سربدار گوهردشت

 

محل تولد: زنجان

سن: ۳۰

تحصیلات: دانشجو

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

مجاهد شهید طاهر بزاز حقیقت‌طلب، دانشجوی ۳۰ساله و زاده شهر زنجان، از زندانیان سیاسی‌ای بود که در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، در زندان گوهردشت کرج اعدام شد.

طاهر در شمار مجاهدان خلقی قرار دارد که در جریان آن قتل‌عام، جان خود را در زندان‌های جمهوری اسلامی از دست دادند. در تابستان ۱۳۶۷، زندانیان سیاسی بسیاری که دوران حبس خود را می‌گذراندند، بدون آن‌که خانواده‌هایشان از سرنوشت آنان اطلاع روشنی داشته باشند، اعدام شدند. نام طاهر بزاز حقیقت‌طلب نیز در میان قربانیان این کشتار ثبت شده است.

متأسفانه تاکنون اطلاعات بیشتری درباره زندگی شخصی، دوران دانشجویی، فعالیت‌ها، زمان دستگیری و سال‌های اسارت این مجاهد شهید در دسترس قرار نگرفته است. همچنین خاطره یا زندگینامه‌ای از او در اختیار نیست تا بتوان ابعاد بیشتری از زندگی و شخصیتش را بازگو کرد.

با وجود این، کمبود اطلاعات نباید موجب فراموشی نام او شود. پشت نام هر یک از جان‌باختگان قتل‌عام ۱۳۶۷، زندگی‌ای قرار داشت؛ انسانی با خانواده، دوستان، خاطرات و آرزوهایی که فرصت تحقق نیافتند. ثبت نام طاهر بزاز حقیقت‌طلب و تلاش برای گردآوری اطلاعات درباره او، گامی برای حفظ یاد و خاطره این مجاهد شهید و روشن‌تر شدن بخشی از تاریخ زندانیان سیاسی ایران است.

از هم‌وطنانی که طاهر بزاز حقیقت‌طلب را می‌شناسند، با او در ارتباط بوده‌اند یا خاطره، نامه و اطلاعاتی درباره زندگی و دوران زندان او دارند، درخواست می‌شود برای تکمیل زندگینامه این مجاهد شهید، اطلاعات خود را به نشانی زیر ارسال کنند:

aida.nikjo@gmail.com

هر خاطره و اطلاعاتی، هرچند کوتاه، می‌تواند در بازشناسی زندگی طاهر و ثبت یاد او برای نسل‌های آینده ارزشمند باشد. امید است با همکاری خانواده، دوستان، هم‌بندان و آشنایان او، اطلاعات بیشتری درباره این مجاهد شهید گردآوری شود و نامش در حافظه تاریخی مردم ایران زنده بماند.

یاد مجاهد شهید طاهر بزاز حقیقت‌طلب، دانشجوی زنجانی و از سربداران قتل‌عام ۱۳۶۷ در زندان گوهردشت کرج، گرامی باد

ادامه مطلب

طاهر فاتحی سیاه استطلخی سربدار گوهردشت

 

محل تولد: بندر انزلی

شغل: کارمند

سن: ۲۹

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

مجاهد شهید طاهر فاتحی سیاه استطلخی، کارمند و فارغ‌التحصیل دیپلم، در بندر انزلی متولد شد. او ۲۹ سال داشت که در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، در زندان گوهردشت کرج به دست پاسداران جمهوری اسلامی اعدام شد.

طاهر فاتحی سیاه استطلخی از جمله مجاهدان خلقی است که نامشان در شمار قربانیان قتل‌عام سال ۱۳۶۷ ثبت شده است؛ جنایتی که طی آن، شمار زیادی از زندانیان سیاسی که سال‌ها در زندان‌های جمهوری اسلامی به‌سر می‌بردند، اعدام شدند.

متأسفانه تاکنون عکس، خاطره یا زندگینامه‌ای از این مجاهد شهید در دسترس قرار نگرفته است و جزئیات بیشتری از زندگی، فعالیت‌ها، زمان دستگیری و دوران اسارت او در اختیار نیست. با این حال، نبود اطلاعات و تصاویر، نام او را از یاد تاریخ پاک نمی‌کند. طاهر فاتحی سیاه استطلخی، با زندگی ناتمام و سرنوشت تلخش، بخشی از یاد و خاطره زندانیانی است که در قتل‌عام ۱۳۶۷ جان خود را از دست دادند.

از هم‌وطنانی که این مجاهد شهید را می‌شناسند، با او هم‌بند بوده‌اند یا عکس، خاطره، نامه و اطلاعاتی درباره زندگی و مبارزاتش در اختیار دارند، درخواست می‌شود برای تکمیل زندگینامه و زنده نگه‌داشتن یاد او، اطلاعات خود را به نشانی زیر ارسال کنند:

aida.nikjo@gmail.com

باشد که با یاری خانواده، دوستان، هم‌بندان و همه کسانی که خاطره‌ای از او در سینه دارند، گوشه‌هایی از زندگی این مجاهد شهید روشن شود و نام طاهر فاتحی سیاه استطلخی در حافظه تاریخی مردم ایران زنده بماند.

یاد مجاهد شهید طاهر فاتحی سیاه استطلخی گرامی باد؛ یکی از سربداران قتل‌عام ۱۳۶۷ در گوهردشت کرج

ادامه مطلب

روایت شاهدان؛ یوسف پوراصغریان؛ زندانی سیاسی سال ۶۱ تا ۶۴

 

از شوتبال و شکنجه تا سلول انفرادی؛ یک زندانی سیاسی از سال‌هایی می‌گوید که در اوین چه بر سر زندانیان می‌آمد

به نام خدا، به نام خلق قهرمان ایران. من یوسف پوراصغریان.

در سال ۱۳۵۶، با خواندن «آن‌ها که مرگ را برگزیدند» با سازمان مجاهدین خلق آشنا شدم.

اولین دستگیری‌ام در فروردین ۱۳۵۹، جلوی دانشگاه تهران بود که من را به دادستانی قصر منتقل کردند و مدت ۵ روز آنجا زندانی بودم. دستگیری دومم در سال ۵۹ بود که به کمیته مفتح، روبه‌روی حسینیه ارشاد، منتقل شدم و مدت ۲۵ روز در آنجا زندانی بودم و دستگیری سوم هم در میدان اعدام تهران بود که مستقیماً به اوین منتقل شدم. بعد از یک‌ونیم سال، در یک دادگاه نمایشی توسط محمدی گیلانی، حاکم شرع جنایتکار، به جرم هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران و مصادره سلاح از پادگان شهید بهشتی در انقلاب ضدسلطنتی، ابتدا برای فشار روانی به اعدام محکوم شدم و نهایتاً به ۳ سال زندان محکوم شدم.

مجموعاً مدت ۴ سال در زندان‌های اوین و قزل‌حصار زندانی بودم. یک سال بیش از حکمی که داشتم در زندان بودم که ما بهش می‌گفتیم «ملی‌کشی».

در اسفند ۶۴ از زندان آزاد شدم و در اواخر ۶۵ ابتدا به ترکیه آمدم و پس از آن به عراق آمدم و در منطقه مرزی به واحدهای رزمی مجاهدین پیوستم.

از «ارشاد» روزانه تا شکنجه شبانه؛ پشت درهای کمیته مفتح چه می‌گذشت؟

در دستگیری اولیه اولم در مهر ۵۹، به دادستانی قصر رفتم. اون چشمم را خیره کرده بود. نظم، دیسیپلین و برنامه‌ریزی بود که زندانیان مجاهد در این محل داشتند؛ از برنامه روزانه، از ورزش روزانه، از کار جمعی روزانه، مشخصاً از زمانی که برای اعتراض به این‌که آقا، به چه دلیل در این شرایط ما را زندانی کردید، به صورت دقیق برنامه‌ریزی شده بود.

اما در دستگیری دومم صحنه کاملاً متفاوت بود. در کمیته مفتح، روزها رئیس کمیته و معاونش به‌اصطلاح ما را ارشاد می‌کردند که به خط امام بیاورند. همین‌ها شب‌ها با ۶، ۷ تا پاسدار گردن‌کلفت، که هر کدام‌شان کلاه کوکلوس‌کلان داشتند، دایره‌ای شکل می‌دادند که ما وسطش بودیم و در این حین ما را با مشت و لگد به همدیگر پاس‌کاری می‌کردند که ما اصطلاحاً به این گفتیم «شوتبال». این شب متوالی ادامه داشت.

یک شب با دوستانم قرار گذاشتیم که به این‌که بشناسیم این‌ها از چه کسانی هستند، این‌ها چه کسانی هستند، کلاه کوکلوس‌کلان را از سرشان برداریم. همین کار را هم کردیم. در حین پاس‌کاری و ضرب و شتم، کلاه کوکلوس‌کلان را از سرشان برداشتیم. متوجه شدیم که همین دو نفر که روزها ما را می‌خواستند مثلاً ارشاد کنند، همان‌هایی هستند که دارند ما را شکنجه می‌کنند.

رضا شافعی، رئیس کمیته، که بعداً وزیر صنایع رژیم شد و محمدرضا خاتمی، معاون او که بعداً معاون وزیر صنایع شد. طبعاً این‌ها برای خوش‌خدمتی به این درجه رسیده بودند.

در یک شب، وضعیت ضرب و شتم بسیار سنگین بود. آش‌ولاش در منطقه کمیته مفتح افتاده بودیم که من و دوستم با هم قرار گذاشتیم، طرح فراری را ریختیم و همان شب اقدام به فرار کردیم و بعداً به افشای کمیته مفتح پرداختیم.

اوین؛ وقتی شکنجه از بازجویی شروع می‌شد

سومین دستگیری در میدان اعدام تهران، در حالی که بر سر قرار حاضر شده بودم، متوجه شدم که میدان تحت محاصره وزارت اطلاعات است. همان‌جا در این محاصره من را دستگیر کردند و با ضرب و شتم به اوین منتقل کردند.

آنچه در اوین به خاطر می‌آورم، ابتدا به دادسرا و بعد شعبه ۷ منتقل شدم. در بدو ورود به من چشم‌بند بسته‌اند و از اینجا به بعد در همه صحنه‌ها این چشم‌بند همراه بود.

در شعبه ۷ من را در راهرویی بردند. در این راهرو، در محل، خواهران و مردان مختلف زندانی بودند. هر کسی، هر پاسداری که از کنار ما رد می‌شد، یک لگدی به ما می‌زد؛ گویی که لگد زدن امری عادی و روال کارشان است.

بعد از ۳ ساعت من را به اتاقی بردند. در این اتاق یک تخت فلزی بود که باید از زیر چشم‌بند می‌توانستم ببینم. به تخت بستند. دهانم را با پارچه کثیف پر کردند و پاهایم را با کابل بستند. بدون اینکه سؤالی بپرسند، شروع کردند به ضربات کابل.

به نحوی که در نقطه‌ای تعداد و رقم تعداد کابل یادم رفت، اما احساس کردم که تمام گوشت تنم داره رو به هوا پرتاب می‌شه و لحظه سختی بود. بعد از مدتی پارچه را از دهانم برداشتند و پاسداری پرسید: «اسمت رو بگو.» من طبق همان طرح خودم گفتم: «اصلاً برای چی من را اینجا آوردید؟ به چه دلیل من را دستگیر کردید؟» مجدداً پارچه را توی دهانم گذاشت و این سیکل را ادامه داد.

این روند ادامه داشت تا جایی که دیگر نوبت من تمام شد. من را در حالی که راه نمی‌توانستم بروم، به راهرو پرتاب کردند.

در راهرو ماندم، همان شب. پاسداری از توی راهرو آمد و گفت: «امشب ادامه می‌کنیم.»

در این حالت، ۳ تا پاسدار من را به اتاق انتهای راهرو شعبه ۷ بردند. در کنار دیوار نگه داشتند. پاسداری که بعداً فهمیدم سربازجو است، بست به نام رؤوف، فرمان داد: «این منافق را بزنیم.»

بعد از این صدای «گرنگ» آمد. ۳ بار این صحنه تکرار شد. احساس کردم که کارم تمام شده. امروز خواندم، اما دیدم شلیکی به من صورت نگرفت و مجدداً من را زیر باد کتک و ضرب و شتم و مشت و لگد گرفتند و آش‌ولاش به راهرو پرتاب کردند.

۴ روز و نیم در این حالت بودم. در همان راهرو، طبعاً در این ۴ روز و نیم شاهد شکنجه و صدای ضجه خواهران و برادرانی بودم که بعضاً بی‌دلیل دستگیر شده بودند.

بعد از ۴ روز پاسدار آمد. گفت که طبق سنت معمول این‌طور بود که هر شب می‌آمدند و می‌گفتند: «بنده کجاست؟» که به آن منتقل کند.

پاسداری بعد از ۴ روز آمد و به من گفت: «تو کدوم بندی؟»

من که اصلاً بندهای اوین را نمی‌شناختم، به حرف کنار آمدم که گفت ۲۰۰ و نکته کار کردم و گفتم من هم ۲۰۹ هستم. این را گفتم برای اینکه خلاص بشم از وضعیتی که درش بودم. من را به ۲۰۹ بردند. ۳ ماه هیچ‌کس نمی‌دانست من کجام و اصلاً چه کار می‌کنم و هیچ مراجعه‌ای به من نشد.

در ۲۰۹، بعد از ۳ و نیم ماه، در حالی که به ظاهر پرونده من گم شده بود، مجدداً سراغ من آمدند.

یک هم‌سلولی، یک نی‌لبک و نوری در دل تاریکی

ما را به زیر بازجویی بردند و در آنجا بقیه مجاهدین دیگر هم بودند. معلوم بود که یک روال معمول است و به نوبت هر کدام را برای شکنجه بردند و با مشت و لگد گرفتند.

و به نوبت، بعد از اتمام این ضرب و شتم، می‌انداختند توی راهرو. با من هم همین کار را کردند و بعد از ضرب و شتم سنگین، من را به راهرو پرت کردند.

در آنجا باز من همان جمله‌ای که از ابتدا گفته بودم را تکرار کردم که: «به چه دلیل من را دستگیر کردید؟»

همچنان معلوم بود که وضعیت درهم‌وبرهمی برایشان بود. در این فضا من را به سلول برگرداندند.

ساعاتی نگذشته بود که مجاهدی به نام حسین پناهی‌فرد را به سلول من آوردند. برای دیدن یک مجاهد بعد از چند ماه در تنهایی، بسیار امیدبخش بود. ابتدا بعد از چاق‌سلامتی، حسین خودش را معرفی کرد. من هم خودم را معرفی کردم. حسین گفت: «من مال مشهدم.»

کمی به وضعیت آش‌ولاش پایش رسیدگی کردم که بسیار دردناک بود.

حسین گفت که «غصه این را نخور» و شروع کرد به ترفندها و رکاب‌هایی که با جا می‌زدند که برای من واقعاً جدید بود و بسیار آموزش دیده‌ام، چون خالی از ذهن بودم.

جالب اینجاست که در عین این فضای آش‌ولاش، با دهانش صدای نی‌لبک درمی‌آورد که برای من این موضوع بسیار درون تاریکی انگیزاننده بود.

در همین فاصله کوتاه، حسین دیگر فقط یک هم‌سلولی نبود. احساس می‌کردم که نه‌تنها درد و فشار و شکنجه را احساس نمی‌کند، بلکه سراسر شور، نور و انگیزه است.

واقعاً در چهره‌اش هیچ دردی احساس نمی‌کردم.

حسین به من گفت که: «احتمالاً دنبالم بیا، من را برای اعدام می‌برند.»

ساعت ۹ شب بود که سراغش آمدند و آخرین عینک را بر من زد و بردنش و بعد از اون دیگر خبری ازش نداشتم.

ادامه مطلب

عباس لطیفی؛ سربدار تهران

 

محل تولد: همدان

سن: ۲۴

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد شهید عباس لطیفی، متولد شهر همدان، ۲۴ ساله و دارای مدرک دیپلم بود. او در سال ۱۳۶۷، در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی، در تهران به دست نیروهای جمهوری اسلامی اعدام شد.

عباس لطیفی از جمله جوانانی بود که نامشان در شمار قربانیان قتل‌عام سال ۱۳۶۷ ثبت شده است؛ نسلی که در زندان‌های ایران، در برابر فشار و سرکوب ایستاد و بسیاری از آنان بدون برخورداری از یک دادرسی عادلانه جان خود را از دست دادند.

متأسفانه اطلاعات بیشتری از زندگی شخصی، فعالیت‌های مبارزاتی، دوران بازداشت و آخرین روزهای زندگی عباس لطیفی در دست نیست. عکس، خاطره و زندگینامه کاملی از این مجاهد شهید نیز در اختیار ما قرار ندارد و همین خلأ، ضرورت گردآوری روایت‌های خانواده، دوستان و همرزمان او را بیشتر می‌کند.

هر خاطره، هر تصویر و هر سندی که از زندگی عباس لطیفی باقی مانده باشد، می‌تواند بخشی از زندگی و هویت او را برای نسل‌های آینده حفظ کند؛ زیرا پشت هر نام ثبت‌شده در فهرست جان‌باختگان سال ۱۳۶۷، زندگی یک انسان، خانواده‌ای و سال‌هایی از مبارزه و رنج نهفته است.

از همه هموطنانی که عباس لطیفی را می‌شناسند یا اطلاعاتی درباره زندگی، فعالیت‌ها، دوران زندان و سرنوشت او دارند، درخواست می‌شود خاطرات، اسناد و اطلاعات خود را برای تکمیل زندگی‌نامه این مجاهد شهید ارسال کنند:

aida.nikjo@gmail.com

یاد و نام عباس لطیفی، جوان ۲۴ ساله همدانی و از جان‌باختگان قتل‌عام ۱۳۶۷، گرامی باد.

ادامه مطلب

مهرداد بیگلری؛ سربدار رشت

 

محل تولد: لاهیجان

شغل: صاحب تالار جشن و کارخانه تولید کلوچه

سن: ۳۰

تحصیلات: فوق دیپلم

محل شهادت: رشت

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد شهید مهرداد بیگلری، متولد لاهیجان، در ۳۰سالگی در جریان قتل‌عام ۱۳۶۷ در رشت به شهادت رسید.

مهرداد بیگلری در شهر لاهیجان چشم به جهان گشود. او در زمان شهادت ۳۰ سال داشت، دارای مدرک فوق‌دیپلم بود و به‌عنوان صاحب تالار جشن و کارخانه تولید کلوچه فعالیت می‌کرد.

در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷، نام مهرداد بیگلری نیز در شمار جان‌باختگان این کشتار قرار گرفت و در رشت سربدار شد؛ نامی که امروز در شمار شهدای قتل‌عام ۶۷ گرامی داشته می‌شود.

از زندگی، فعالیت‌ها، خاطرات و تصاویر این مجاهد شهید اطلاعات بیشتری در دست نیست. برای ثبت دقیق‌تر زندگی و مبارزات مهرداد بیگلری و حفظ یاد او برای نسل‌های آینده، از هموطنانی که او را می‌شناسند یا عکس، خاطره و اطلاعاتی درباره زندگی و فعالیت‌هایش در اختیار دارند، درخواست می‌شود آن را برای تکمیل زندگینامه این شهید ارسال کنند.

مهرداد بیگلری؛ مجاهد شهیدی از لاهیجان که نامش در میان سربداران قتل‌عام ۱۳۶۷ رشت ماندگار شد.

ادامه مطلب

خسرو علی‌نژاد مهر؛ نامی ماندگار

 

محل تولد: خوی

شغل: -

سن: -

تحصیلات: -

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: اوین

مجاهد شهید خسرو علی‌نژاد مهر، متولد شهر خوی، از جمله مجاهدان خلقی بود که نامش در میان جان‌باختگان قتل‌عام ۱۳۶۷ در زندان اوین ثبت شده است.

از زندگی شخصی، دوران فعالیت و مبارزات خسرو علی‌نژاد مهر اطلاعات گسترده‌ای در دست نیست. آنچه تاکنون از او به‌جا مانده، نامی است که در فهرست قربانیان قتل‌عام ۶۷ و خاطره مجاهدانی که در زندان اوین جان خود را از دست دادند، ثبت شده است.

در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷، خسرو علی‌نژاد مهر در زندان اوین تهران به دست نیروهای جمهوری اسلامی اعدام شد و به این ترتیب به جمع جان‌باختگان آن کشتار پیوست.

با وجود گذشت سال‌ها، بخش‌هایی از زندگی بسیاری از قربانیان قتل‌عام ۶۷ همچنان ناشناخته مانده است. درباره خسرو علی‌نژاد مهر نیز تاکنون عکس، خاطره و زندگی‌نامه کاملی در اختیار نیست؛ اما نبود اسناد و خاطرات، به معنای فراموش شدن نام او نیست.

هر نام، یک زندگی است؛ و هر زندگی، بخشی از تاریخ یک نسل.

خسرو علی‌نژاد مهر، مجاهد شهیدی از خوی، در سال ۱۳۶۷ در زندان اوین جان باخت؛ نامی که شایسته آن است که زندگی، خاطرات و سرگذشتش از فراموشی بیرون کشیده شود.

از هموطنانی که خسرو علی‌نژاد مهر را می‌شناسند یا اطلاعاتی درباره زندگی، فعالیت‌ها، عکس‌ها، دوستان و همرزمان او در اختیار دارند، درخواست می‌شود این اطلاعات را برای تکمیل زندگی‌نامه او ارسال کنند:

aida.nikjo@gmail.com

یاد خسرو علی‌نژاد مهر گرامی و نامش ماندگار.

ادامه مطلب

روایت شاهدان؛ علی محمد سینکی؛ زندانی سیاسی سال ۶۰ تا ۶۷

 

از دانشگاه تا زندان؛ چه شد که یک دانشجو وارد مسیر مبارزه شد؟

به نام خدا و به نام خلق قهرمان ایران. من علی محمد سینکی، متولد تهران، در سال ۱۳۵۴ برای ادامه تحصیل دانشگاهی در مقطع لیسانس، در رشته مهندسی هسته‌ای به دانشگاه ام‌آی‌تی آمریکا رفتم.

در سال ۱۳۵۵ که هوادار سازمان مجاهدین خلق شدم، در مقطع فوق‌لیسانس بودم که بعد از اخذ فوق‌لیسانس رشته مهندسی هسته‌ای، برای ادامه تحصیل در دانشگاه میشیگان برای دوره دکترا رفتم.

در دوره دکترا که در دانشگاه میشیگان بودم، شاه یک سفری به آمریکا داشت که به دعوت آن موقع کارتر، رئیس‌جمهور آمریکا، بود.

که من در آن تظاهرات شرکت داشتم، شاهد آن تظاهرات بودم. بعد از آن نتوانستم دیگر آن‌طوری که باید و شاید فکر و اندیشه‌ام را صرف درس و تحصیل بکنم.

چون انقلاب ایران تقریباً بعد از اینکه تحولی در جامعه ایران به وجود آمد، به‌خصوص بعد از سفر کارتر به تهران، که به نوعی یک آزادی نسبی، اگر بخواهم بگویم، به وجود آمده بود، فضای نسبتاً باز سیاسی به وجود آمده بود، فعالیت‌هایی شده بود.

شهدایی تقدیم کرده بود، انجام گرفته بود، به‌عنوان روشنفکران شهر گذاشته بود و یک حرکت باز سیاسی در ایران به وجود آمده بود.

من افکار و اندیشه‌ام دیگر متوجه این تحولات شده بود، چرا که من از همان اول از مجاهدین خلق بودم.

دیگر نتوانستم خودم ادامه تحصیل در مقطع دکترا را بدهم.

در اواخر سال ۱۳۵۶ من به ایران برگشتم.

وقتی که به ایران برگشتم، متعجب شدم که فضا عوض شده و یادمه که در اول تظاهرات که شرکت کردم، روز عید فطر سال ۱۳۵۷ بود که این تظاهراتی از قیطریه در شمال تهران شروع شد و تا میدان انقلاب تهران ادامه پیدا کرد که من در آن تظاهرات برای اولین بار در آن شرکت کردم.

تظاهرات میدان شهدا و میدان ژاله پیش آمد که با کشتار هفده شهریور مواجه شد.

دیگه بعد از اون من دیگه کامل برای فعالیت سیاسی پیش شدم.

ادامه داشت، این‌که تظاهرات ادامه پیدا کرد.

علی‌رغم اینکه حکومت نظامی شاه اعلام شده بود، ادامه پیدا کرد.

من در آن تظاهرات شرکت کردم.

همین‌طور به ترتیب تا مقطع پیروزی انقلاب و سقوط سلطنت در بیست‌ویکم بهمن ۱۳۵۷.

از پیروزی انقلاب تا فعالیت سیاسی؛ مجاهدین چگونه وارد زندگی او شدند؟

بعد از آن بلافاصله، حدود یک هفته بعد، جنبش ملی مجاهدین در تهران تشکیل شد.

اقشار مختلفی، دانش‌آموز، دانشجو، کارمند، آدم‌های معمولی، صاحبان حرف مختلف و این‌ها به این جنبش می‌پیوستند.

من هم از فرصت استفاده کرده، چون هوادار بودم، به جنبش ملی مجاهدین پیوستم و فعالیت خودم را در بخش کارمندی جنبش ملی مجاهدین آغاز کردم.

فعالیت من شامل فعالیت‌های فرهنگی، انتشار نشریه، اولین فعالیت‌های جدید و مستمر من در انتخابات ریاست‌جمهوری، کاندیداتوری برادر مسعود بود که به‌عنوان کاندیدای نسل انقلاب عنوان شده بود.

به این ترتیب فعالیت من ادامه پیدا کرد.

در اداره من خودم فعالیت‌هایی داشتم، در کادر وزارت نیرو فعالیت‌هایی داشتم، تا این‌که در مقطع سی خرداد، اگر یادتون باشه، علی‌رغم این‌که قبلش دیگه در خیابون‌ها متمرکز بود، چون که جنبش ملی مجاهدین به‌وسیله دادستانی آن زمان، از این فرصت استفاده می‌کردیم برای اینکه عمده اکثر فعالیت سیاسی‌مون رو در کادر هواداری از سازمان مجاهدین خلق انجام بدیم.

در دهم شهریور سال ۶۰ به دلیل هواداری از سازمان مجاهدین در اداره دستگیر شدم، به یک کمیته منتقل شدم. بعد از چند روز که به زندان اوین منتقل شدم، چند ماهی بعد به زندان قزل‌حصار انتقال پیدا کردم. چند سالی در زندان قزل‌حصار بودم. جمعاً حدود هفت‌ونیم سال زندان بودم که شامل این زندان قزل‌حصار، گوهردشت و مجدداً اوین بود.

در زمستان سال ۱۳۶۷ از زندان اوین، بعد از هفت‌ونیم سال زندان، آزاد شدم.

در سال ۶۸ از طریق مرز ایران و پاکستان به پاکستان آمدم و بعد در سال ۶۸ به عراق و به ارتش آزادی‌بخش ملی ایران پیوستم.

۲۰ متر برای ده‌ها زندانی؛ پشت دیوارهای اوین چه می‌گذشت؟

در ورود به زندان اوین، همان موقع ورود کتک‌زدن و این‌ها آغاز شد و ما را از یک دالان عبور می‌دادند و این کشید تا حدود شب.

ما را بردند به یک سلولی. سلولی بود مساحتش حدود بیست متر مربع بود.

ابتدا مثلاً روی هم ما ده، پانزده نفر بودیم توی آن اتاق.

دستگیر شده بودیم، توی یک سلولی بودیم. اون هفته‌های اول مساحتش کلاً ۲۰ متر مربع بود.

استانداردش بقیه که اون زمان قبل مثلاً حدوداً ده تا زندانی سیاسی بود.

ولی که بعد به مرور، ما چند روزی که توی سلول موندیم، تعداد ما به حدود ۵۰ تا ۶۰ نفر رسید.

در همان مساحت ۲۰ متر مربعی.

در نتیجه تنها نشستن امکان بود.

اونم تیغه‌ای کنار هم.

کنار هر کسی اکسیژن کم و حالت کولر و اینا که نبود، پس هوا نبود، خفقان‌آور بود.

ولی، بنابراین اصلاً دیگه استراحت و خواب امکان‌پذیر نبودش برای پنجاه ـ شصت نفر.

در نتیجه به نوبت می‌خوابیدن.

بعضی هم می‌نشستن، نشسته می‌خوابیدن، بعضی‌ها می‌خوابیدن روی زمین، ولی وقتی هم می‌خوابیدن، تیغه‌ای می‌خوابیدن.

چون امکان استراحت نبود.

که این خودش یک نوع شکنجه محسوب می‌شد چون اصلا نمی‌شد استراحت کرد.

هم‌زمان با همین تحولات، بازجویی هم شروع شد. زندانی‌ها را از سلول می‌بردن دادستانی برای شکنجه و بازجویی و بعد از بازجویی، با پاهای خونین به زندان، به سلول بازمی‌گشتند.

یادم میاد که کسایی که پایشون خونین بود، ما همون امکانات حداقلی که داشتیم پانسمان می‌کردیم و رسیدگی می‌کردیم به زندانی‌ها.

به‌طوری که اینا نمی‌تونستن حتی راه برن و اصلاً با خدمات و غذا رو توی سلول بهشون انجام می‌دادیم.

صدای تیر خلاص؛ وقتی شب‌های زندان رنگ دیگری گرفت

هم‌زمان با این تحولات، اعدامها هم شروع شد.

یه شب ما نشسته بودیم، قبل از شام بود.

یه دفعه دیدیم یک صدای مهیبی، مثل خالی کردن تیرآهن از یک کامیون، شنیده می‌شد.

خیلی صدای وحشتناکی بود. اون موقع شب، افتاد. فکر می‌کنم مثلاً تیرآهن خالی می‌بود که بچه‌هایی که می‌دونستن، گفتن نه، دارن اعدام‌های دست‌جمعی انجام می‌دن.

اعدام‌های دست‌جمعی انجام می‌دن. پیرو بودن بچه‌هایی که توی سلول بودن. تعداد تیرخلاص‌ها، این‌که شروع شده بود، می‌شمردند.

که این روند ادامه داشت. عمدتا هر شب این اتفاق می‌افتاد، مثل خالی شدن تیرآهن و اعدام دست‌جمعی زندانیان سیاسی، به‌خصوص مجاهدین. بچه‌ها هم که تک‌تیرها را شمارش می‌کردند، گاها بعضی شب‌ها تعداد تک‌تیرها به صد، صد و بیست و یا حتی بیشتر هم می‌رسید.

که خیلی فضای، مثلاً، سکوت مرگباری بعد از شمردن تک تیرها بر زندان حاکم می‌شد.

بعد از اینکه این مقطع را گذرانده بودیم، یه روزی تو زندان بودیم، آمدن گفتن چشم‌بند بزنین، بیاییم بیرون. روز بود، نزدیک ظهر. زندانی چشم‌بند زدن، نمی‌دونستیم چرا. با چشم‌بند آمدیم، نمی‌دونستیم کجا می‌رویم. آمدیم یه جا، گفتن بشینیم. نشستیم. گفتن حالا چشم‌بندها رو بردارین، بالا سرتون رو نگاه کنیم.

ادامه مطلب

۶۰ نفر در ۲۰ متر؛ روایت اوین از زبان علی محمد سینکی

 

در ورود به زندان اوین، همان موقع ورود کتک‌زدن و اینها آغاز شد و ما را از یک دالان عبور می‌دادند و این کشید تا حدود شب.

ما را بردند به یک سلولی. مساحتش حدود بیست متر مربع بود. ابتدا روی هم ده، پانزده نفر بودیم. ولی چند روزی که توی سلول موندیم، تعداد ما به حدود ۵۰ تا ۶۰ نفر رسید. در همان مساحت ۲۰ متری.

در نتیجه تنها نشستن امکان بود. اونم تیغ‌های کنار هم.

این بخش کوچکی از روایت تکان‌دهنده علی محمد سینکی؛ زندانی سیاسی سال ۶۰ تا ۶۷ از روزهای اول بازداشت در زندان اوین است. روایتی از روزهایی که استاندارد ۱۰ زندانی سیاسی در یک سلول، به ۶۰ نفر رسید.

ادامه مطلب

حکیمه؛ نامی در خون

 

محل تولد: ايلام

سن: ۲۷

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: ایلام

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد شهید حکیمه ریزوندی (ریزه‌بندی)، زن مجاهد خلق، متولد شهر ایلام و دارای مدرک دیپلم بود. او ۲۷ سال داشت؛ ۲۷ سال از زندگی که در میان تحولات و سرکوب‌های خونین تاریخ معاصر ایران گذشت و سرانجام در سال ۱۳۶۷، در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی، به دست پاسداران جمهوری اسلامی در ایلام به شهادت رسید.

از زندگی شخصی، دوران کودکی، خانواده، فعالیت‌ها و چگونگی دستگیری حکیمه اطلاعات کافی در دست نیست. همین سکوت تاریخی، ضرورت زنده نگه‌داشتن نام او و گردآوری خاطرات کسانی را که او را می‌شناختند، دوچندان می‌کند. پشت نام «حکیمه ریزوندی» یک انسان، یک زن جوان، یک خانواده، دوستان و یارانی قرار دارند که بخشی از تاریخ خونین ایران را با جان خود تجربه کردند.

حکیمه در ۲۷سالگی، در شرایطی که زندان‌های ایران شاهد یکی از هولناک‌ترین جنایت‌های سیاسی دهه ۶۰ بودند، در شمار قربانیان قتل‌عام سال ۱۳۶۷ قرار گرفت. در آن تابستان خونین، هزاران زندانی سیاسی در سراسر ایران به شکل فراقانونی اعدام شدند و بسیاری از آنان بدون آن‌که فرصت دفاع یا وداع با خانواده‌هایشان را داشته باشند، به جوخه‌های مرگ سپرده شدند.

نام حکیمه ریزوندی نیز در شمار همان جان‌باختگانی قرار گرفت که در آن جنایت، زندگی‌شان ناتمام ماند.

امروز، هرچند اطلاعات ما از زندگی او اندک است، اما این کمبود نباید به فراموشی او منجر شود. برعکس، هر نامی که از آن تابستان خونین باقی مانده، سندی از نسلی است که در زندان‌ها جان باخت و خانواده‌هایی که سال‌ها با داغ و بی‌خبری زندگی کردند.

حکیمه ریزوندی تنها یک نام در فهرست شهیدان نیست؛ او بخشی از حافظه تاریخی مردم ایلام و یکی از زنان جوانی است که نامشان باید از زیر غبار سکوت بیرون کشیده شود.

از همه هموطنان، به‌ویژه مردم ایلام و کسانی که حکیمه ریزوندی را می‌شناختند، درخواست می‌شود اگر خاطره‌ای از او دارند، اطلاعاتی درباره خانواده، دوران زندگی، فعالیت‌ها، دستگیری، دوران زندان یا هر سند و یادگاری از او در اختیار دارند، برای ثبت و تکمیل زندگی‌نامه این زن مجاهد خلق ارسال کنند.

هر خاطره، هر تصویر و هر سند می‌تواند بخشی از زندگی حکیمه را دوباره به حافظه مردم ایران بازگرداند.

باشد که نام حکیمه ریزوندی از یادها نرود؛ نام زنی جوان که در سال ۱۳۶۷ به شهادت رسید و یادش در شمار جان‌باختگان راه آزادی ایران زنده بماند.

یاد و نام مجاهد شهید حکیمه ریزوندی گرامی باد.

ادامه مطلب