از فعالیت در جنبش ملی مجاهدین تا زندان و شکنجه؛ چه بر محمدحسن پناهی گذشت؟
محمدحسن پناهی، زندانی سیاسی از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۵، در این روایت از آشنایی با آرمانهای مجاهدین، فعالیت در جنبش ملی مجاهدین در شهرکرد، مشارکت در تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، انتقال مهمات به تیمهای عملیاتی مجاهدین، دستگیری و شکنجه در زندانهای رژیم سخن میگوید.
او روایت میکند که چگونه از دوران نوجوانی با آرمانهای مجاهدین آشنا شد و پس از انقلاب، فعالیتهای خود را در شهرکرد ادامه داد. مجروح شدن در تظاهرات ۳۰ خرداد، اعدام پسرعمویش مراد علی پناهی، زندگی مخفی و سرانجام دستگیری در اصفهان، بخشهایی از خاطرات اوست.
آشنایی با آرمانهای مجاهدین؛ فعالیت از دوران انقلاب چگونه آغاز شد؟
من حسن پناهی هستم، متولد قلهتک شهرکرد. در سال ۱۳۵۷، در تظاهرات ضدسلطنتی، از طریق پسرعمویم با آرمانهای مجاهدین آشنا شدم. بعد از انقلاب، با تشکیل جنبش ملی مجاهدین در شهرکرد توسط پسرعمویم، مراد علی پناهی، من هم فعالیت در جنبش را ادامه دادم تا مهر ۱۳۵۹ که به سربازی رفتم.
بعد از آن، در دوران سربازی به شکل دیگری به فعالیت ادامه دادم. با رساندن مهمات به تیمهای عملیاتی مجاهدین در کردستان، مهماتی را که از پادگان برمیداشتم، به آنها میرساندم.
در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، زمانی که در سربازی بودم، در تظاهرات شهرکرد شرکت داشتم و مسئول انتظامات بودم. در جریان درگیری با فاشیستها و پاسداران، از ناحیه صورت مجروح شدم. مأموران شهربانی که ضد رژیم بودند، مرا از صحنه خارج کردند و مانع دستگیریام شدند.
بعد از آن به پاوه، محل خدمتم، برگشتم. در شهریور ۱۳۶۰، هنگام جابهجایی مهمات لو رفتم و مخفی شدم و به اصفهان برگشتم. در اصفهان، فعالیتهایم و همچنین تلاش برای وصل شدن به سازمان را ادامه دادم تا شهریور ۱۳۶۱ که لو رفتم و در دروازه تهران اصفهان دستگیر شدم.
بعد از دستگیری، در زندانهای دستگرد اصفهان و شهرکرد زندانی بودم و در مهر ۱۳۶۵ از زندان آزاد شدم. در اردیبهشت ۱۳۶۶، از طریق پیک سازمان و از مسیر مرز پاکستان، به سازمان وصل شدم.
انجمن جوانان مسلمان و کتابخانه فلق؛ فعالیتهای مجاهدین در شهرکرد چگونه ادامه یافت؟
بعد از انقلاب، با تشکیل جنبش ملی مجاهدین در شهرکرد توسط پسرعمویم، مراد علی پناهی، فعالیت خود را در جنبش ادامه دادم. بعد از اینکه رژیم مانع ادامه فعالیت جنبش در استادیوم شد، پسرعمویم انجمن جوانان مسلمان را راهاندازی کرد. برای این کار، خانهای اجارهای در خیابان مولوی، فکر میکنم، در نظر گرفته شد.
در این محل، فعالیتهای تبلیغی مربوط به انتخابات ریاستجمهوری و مجلس را انجام میدادیم. همچنین کلاسهایی داشتیم و در آنها به کلاسهای «جهان طبیعی» گوش میدادیم. فعالیت انجمن جوانان مسلمان تا ۵ اردیبهشت ۱۳۶۰ ادامه داشت. بعد از آن، فالانژها و پاسداران به محل انجمن ریختند و مانع ادامه فعالیت آن شدند.
یک کتابخانه هم به نام کتابخانه فلق راهاندازی شده بود که تا ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ به فعالیت خود ادامه میداد. من هم تا مدتی، در دوران فاز سیاسی و پیش از رفتن به سربازی، در این کتابخانه کار میکردم و به اصطلاح کتاب میفروختم.
در روز ۳۰ خرداد، من در شهرکرد و در بخش انتظامات تظاهرات بودم. در جریان درگیری با فالانژها و مزدوران رژیم مجروح شدم. از ناحیه صورت آسیب دیدم و آنقدر با پلاکاردهایشان به سر و صورتم ضربه زدند که لباسهایم را پاره کردند. بهطوری که تقریباً هیچ لباسی بر تنم نمانده بود و فقط یک آستین باقی مانده بود. همان آستین را هم درآوردم و به طرف آنها پرت کردم.
بعد، مأموران شهربانی که مخالف رژیم بودند، مرا از صحنه خارج کردند و به بیمارستان رساندند. پس از مدتی، یکی از هواداران که یک ژیان داشت، مرا از بیمارستان خارج کرد و به خانه عمویم منتقل کرد.
بعد از آن به پاوه، محل خدمتم، برگشتم. در جریان جابهجایی مهمات برای تیمهای عملیاتی مجاهدین در شهریور ۱۳۶۰ لو رفتم و مجبور شدم مخفی شوم.
اعدام پسرعمویم مراد علی پناهی؛ چرا دیگر ماندن در شهرکرد ممکن نبود؟
به شهرکرد برگشتم. در ۱۷ شهریور، پسرعمویم مراد علی پناهی را اعدام کرده بودند و پیکرش را به شهرکرد آورده بودند. من هم آنجا حضور داشتم و به غسالخانه رفتم تا او را ببینم.
وقتی پیکرش را دیدم، آثار گلوله روی بدنش بود و لباسهایش خونین و غرق در خون بود. با این حال، لبخند و تبسمی روی لبهایش دیده میشد.
بعد از آن به من گفتند که دیگر جای تو اینجا نیست و باید به جای دیگری منتقل شوی. به همین دلیل به اصفهان منتقل شدم.
در اصفهان هم تلاش میکردم به سازمان وصل شوم و فعالیتهای تبلیغیام را ادامه میدادم تا اینکه در شهریور ۱۳۶۱ در دروازه تهران اصفهان شناسایی و دستگیر شدم.
دستگیری و شکنجه در سپاه؛ چگونه تلاش میکردم در برابر شکنجه مقاومت کنم؟
ماجرای دستگیریام به این شکل بود که برای قرار، در دروازه تهران اصفهان، همراه با دو نفر از بچهها رفته بودم. بعد از اینکه قرار را انجام دادیم، وارد یک خیابان فرعی شدیم. آن دو نفر رفتند و من به میدان برگشتم.
در میدان، یک پیکان توقف کرده بود. ناگهان چند نفر مرا هل دادند و داخل ماشین انداختند. مرا در ماشین خواباندند و به سپاه بردند.
وقتی مرا به اتاق بردند، از صحبتهای افرادی که آنجا بودند فهمیدم که شناسایی شدهام و به همین دلیل دستگیرم کردهاند. مقداری کتکم زدند و بازجویی کردند. من هم میگفتم که از این کارها نیستم و چیزی نمیدانم.
بعد مرا روی تخت خواباندند، پاهایم را بستند و با کابل شروع به زدن کردند. وقتی فریاد زدم، یک پارچه کثیف در دهانم گذاشتند تا مانع فریاد زدنم شوند.
در جریان کابل زدن، وقتی دیدم فایدهای ندارد و نمیتوانم داد بزنم، خودم را به بیهوشی زدم. مدتی بیحرکت ماندم. آنها فکر کردند چه اتفاقی افتاده است و شروع کردند به تکان دادن و بررسی کردن من. وقتی دیدند بیهوش نیستم و خودم را به آن راه زدهام، دوباره شکنجه را شروع کردند.
من هم در حین کابل زدن، دوباره فریاد میزدم و حتی وسط شکنجه بلند میشدم و کمی روی پاهایم راه میرفتم تا پاهایم ورم نکند و بتوانم تحمل کنم که بیشتر کابل بزنند.
بعد از دستگیری، مدتی در سپاه و سیدعلیخان بودم و سپس به زندان دستگرد اصفهان منتقل شدم. در سال ۱۳۶۳ به زندان شهرکرد انتقال پیدا کردم و سرانجام در مهر ۱۳۶۵ از زندان آزاد شدم.



.png)




