سربدار سرافراز قتل‌عام ۶۷؛ مجاهد شهید مرتضی یزدانیان

 

محل تولد: تهران

سن: ۲۸

تحصیلات: -

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

مجاهد شهید مرتضی یزدانی (یزدانیان)، متولد تهران، در سن ۲۸ سالگی و در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان سال ۱۳۶۷ به دست دژخیمان رژیم در زندان گوهردشت کرج سر به دار شد و برای آرمان آزادی جان پاکش را فدا کرد.

فراخوان تکمیل اطلاعات و خاطرات شهید:

متأسفانه در حال حاضر عکس، زندگینامه کامل و خاطرات مکتوبی از این شهید قهرمان در دسترس نیست. از تمامی هموطنان، یاران و هم‌بندی‌های سابق که مرتضی یزدانیان را می‌شناسند و اطلاعات یا تصاویری از او دارند، درخواست می‌شود جهت تکمیل سند مظلومیت و مقاومت این شهید، اطلاعات خود را به نشانی ایمیل aida.nikjo@gmail.com  یا تلگرام یاد یاران آزادی ارسال نمایند.

ادامه مطلب

روایتی از ایستادگی مجاهد شهید سید محسن سیداحمدی قوشچی

 

محل تولد: تهران

سن: ۳۰

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

محسن از نخستین روزهای پس از انقلاب، فعالیت‌های خود را در انجمن توحیدی ارشادِ شرق تهران آغاز نمود و به عنوان یکی از کادرهای پرتلاش بخش محلات شناخته می‌شد. نخستین دیدار من با او در تاریخ ۴ خرداد ۱۳۵۸ در جنبش خانی‌آبادنو رقم خورد. ما از طرف انجمن ونک جهت توجیه و برنامه‌ریزی انتظامات راهپیمایی ۴ خرداد (که مسیر میدان راه‌آهن تا ترمینال خزانه را شامل می‌شد) به آنجا رفته بودیم. محسن نیز همراه جمعی از هواداران انجمن توحیدی ارشاد شرق تهران برای هماهنگی حضور یافته بود و مسئولیت یکی از تیم‌های انتظامات تظاهرات و میتینگ را بر عهده داشت. این نشست آغاز آشنایی من با محسن بود و ویژگی‌های برجسته اخلاقی‌اش همواره احترام و ارادت خاص مرا جلب می‌کرد.

من او را بارها در اجتماعات بزرگ در ستادهای بنیاد علوی و انزلی دیده بودم؛ از جمله در جریان هجوم فالانژها به دفتر بنیاد علوی در میدان ولیعصر یا میتینگ‌های گوناگون مانند کلاس‌های تبیین جهان. آخرین کادر از دیدارهای ما در بیرون از زندان، به میتینگ بزرگ امجدیه بازمی‌گشت؛ زمانی که او مشغول مقابله با فالانژهایی بود که قصد برهم زدن تجمع را داشتند. پس از آن، تا تابستان سال ۱۳۶۰ خبری از او نداشتم تا اینکه خود پس از بازجویی و دادگاه نخست به زندان قزل‌حصار منتقل شدم. در آنجا مجدداً محسن را ملاقات کردم و مطلع شدم که در آذرماه ۱۳۵۹ بازداشت شده و پس از حوادث ۳۰ خرداد او را به قزل‌حصار آورده‌اند.

بعد از سال ۱۳۶۰ کم‌وبیش اخبار او را دنبال می‌کردم، اما دیدار بعدی ما در سال ۱۳۶۵ رخ داد؛ زمانی که دوره محکومیت من به پایان رسیده بود و از قزل‌حصار به بند ۴ بالای اوین (بند ملی‌کشان) منتقل شدم. محسن نیز که سال‌ها دوران ملی‌کشی را می‌گذراند، از سالن ۳ آموزشگاه به بند ۴ بالا منتقل شده بود. او در مجموع هفت سال تمام دست به مقاومت زد و به عنوان زندانی ملی‌کش در حبس ماند. در این مقطع، محسن یکی از محورها و ستون‌های اصلی تشکیلات «پنجاه‌ونُهی‌ها» به شمار می‌رفت و همراه با شهید مهشید رزاقی، اسماعیل حسینی، مهرداد فرزانه، نادر لسانی و دیگران، هدایت امور بند را بر عهده داشتند. او همچنین در سه اعتصاب غذای سال‌های ۱۳۶۵ و ۱۳۶۶ — که جهت اخذ مجوز ورزش جمعی در آموزشگاه و بند ۴ بالا (که در آن شرایط اقدام بسیار ساختارشکنی محسوب می‌شد) سازماندهی شده بود — مشارکتی فعال داشت.

من از اردیبهشت ۱۳۶۶ تا ۲۰ آذر همان سال با محسن در بند ۴ بالا هم‌بند بودم و دو هفته پس از آن آزاد شدم. آن روزها آخرین دیدار من با این دوست گران‌قدر بود؛ دوستی که از همان ۴ خرداد ۱۳۵۸ در جنبش خانی‌آباد به آشنایی با او افتخار می‌کردم. خبر شهادتش را پس از عملیات فروغ جاویدان طی تماس با خانواده‌ام دریافت کردم. در همان مکالمه تلخ دریافتم که تمامی هم‌بندی‌های سابقم، با وجود آنکه سال‌ها از اتمام محکومیت قانونی‌شان می‌گذشت، در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، برای آرمان آزادی فداکاری کرده و به شهادت رسیدند.

ادامه مطلب

محمدحسین حقیقت‌گو؛ سربدار ۶۷

 

محل تولد: تهران

شغل: لیسانس

سن: ۳۰

تحصیلات: لیسانس

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محمدحسین (مهران) حقیقت‌گو در سال ۱۳۳۷ در تهران به دنیا آمد. او پس از اتمام دوران مدرسه‌اش، وارد دانشکده فنی دانشگاه تهران شد و در رشته راه و ساختمان مدرک لیسانس خود را دریافت کرد.

قدم گذاشتن او به محیط دانشگاه، هم‌زمان با اوج‌گیری مبارزات دانشجویی علیه رژیم شاه بود و محمدحسین به یکی از فعالان جنبش ضدسلطنتی تبدیل شد. او در همین مسیر با سازمان مجاهدین خلق آشنا شد و با انتخاب این راه، تمام توان و هستی خود را وقف آرمان‌هایش کرد.

در سال ۱۳۵۹، به‌دلیل جابه‌جایی و توزیع نشریه مجاهد بازداشت شد. با وجود بازجویی‌ها و شکنجه‌های سنگین، در برابر خواست بازجویان برای ندامت و کوتاه آمدن، قاطعانه ایستادگی کرد. محمدحسین توانست حدود ۲ سال هویت واقعی‌اش را از شکنجه‌گرانی همچون لاجوردی و کچویی پنهان نگه دارد؛ به‌طوری که حتی مادرش با نام مستعار «مهران» به ملاقات او می‌رفت.

در فضای سخت زندان، وجود او برای سایر هم‌بندی‌هایش مانند یک تکیه‌گاه و منبع انرژی بود. همرزمانش همواره برای تصمیم‌گیری‌ها و حل مشکلاتشان با او مشورت می‌کردند، چرا که تجربه بالایی در مقاومت زیر شکنجه داشت و مسائل را به‌سرعت تحلیل می‌کرد.

دو ماه پیش از اتمام راهش، از مادرش پرسید: «مادر، آیا راضی هستی من بر خلاف دستور خدا کاری انجام دهم؟» و مادرش پاسخ داد: «نه حسین‌جان، اگر کوچک‌ترین خیانتی کنی حلالت نمی‌کنم.» حسین با لبخند گفت: «پس به من اجازه دادی تا در راه خدا و خلق جانم را فدا کنم.»

محمدحسین با اینکه حکمی ۶ ساله داشت و ۳ سال هم از پایان محکومیتش گذشته بود، تنها به دلیل پایداری بر مواضع و عقایدش آزاد نشد. سرانجام در هیأت مرگ نیز سر سرفرازی فرود نیاورد و خود را مجاهد خلق معرفی کرد. این مجاهد قهرمان در ۸ مرداد سال ۱۳۶۷ در زندان اوین به دار آویخته شد و برای آزادی جانش را فدا کرد.

خاطره‌ای از هم‌بندی شهید:

«در زندان با وجود آنکه بسیار ضعیف و لاغر شده بود، همیشه حواسش به بقیه زندانیان بیمار بود. بارها پیش می‌آمد که سهم غذای خود را به بچه‌های بیمار می‌داد. شب‌های زمستان که هوا به شدت سرد بود و او فقط یک پتو داشت، همان یک پتو را روی من می‌انداخت و خودش تا صبح از سرما بیدار می‌ماند.

بازجویان و دژخیمان قصد داشتند روحیه، امید و هرگونه ارزش انسانی و کار جمعی را در زندان نابود کنند، اما محمدحسین مجاهدی بود که هرگز خسته نشد و با پایداری و سرزندگی‌اش، مزدوران را خسته کرد.»

ادامه مطلب

ناهید کیکاوس‌نژاد؛ فریادِ تسلیم‌ناپذیرِ آزادی

 

محل تولد: ایذه

سن: ۲۵

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: اهواز

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

«چرا اعدامم نمی‌کنید؟ چرا هر شب مرا می‌برید اعدام مصنوعی و دائم زیر شکنجه و آزار و اذیتم قرار می‌دهید؟»

زندگی و مبارزه

مجاهد شهید ناهید کیکاوس‌نژاد، اسفندماه ۱۳۴۲ در شهر ایذه به دنیا آمد و دوران تحصیل خود را تا اخذ مدرک دیپلم ادامه داد. او از همان سال ۱۳۵۷ و در دوران دبیرستان، مسیر مبارزاتی خود را با شناخت سازمان مجاهدین آغاز کرد. سرانجام در سال ۱۳۶۱، درحالی‌که تنها ۱۸ سال داشت، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. ناهید پس از گذراندن یک سال و نیم بلاتکلیفی و تحمل شدیدترین شکنجه‌های جسمی و روحی، در دادگاه رژیم به حبس ابد محکوم و روانه زندان کارون اهواز شد.

روایت برادر از شجاعت و مقاومت بی‌مانند

برادرش، مجاهد شهید سیاوش کیکاوس‌نژاد که خود در تیرماه ۱۳۷۸ در نبردی نابرابر با عناصر رژیم به شهادت رسید، درباره روحیه سرکش و شجاعانه خواهرش این‌گونه نقل کرده است:

«زمانی که خواهر و برادرم به اتهام هواداری از مجاهدین دستگیر شدند، من نوجوانی ۱۳ ساله بودم. وقتی پس از ماه‌ها برای نخستین‌بار به دیدار ناهید در زندان رفتیم، آثار شکنجه بر بدنش کاملاً هویدا بود؛ اما روحیه سرکش او ذره‌ای افت نکرده بود و در همان ملاقات‌ها نیز علناً با پاسداران درگیر می‌شد.

در جریان یکی از اعتصاب‌غذاهای سنگین که ۴۰ روز به طول انجامید، پاسداران خانواده‌ام را استدعای دادگاه انقلاب و دادستان استان کردند. وقتی همراه پدر نابینایم وارد شدیم، ناهید را آوردند تا در حضور او ما را تهدید کنند. دادستان رو به ناهید گفت اگر اعتصابت را بشکنی، همین الان پدر پیر و برادرت را روانه زندان می‌کنم!

اما پاسخ ناهید قاطع و دندان‌شکن بود. او رو به دادستان فریاد زد: "طرف حساب شما من هستم، به پدر و برادرم چه کار دارید؟ اگر جرات دارید با خود من روبه‌رو شوید!" سپس با اطمینان خاطری شگفت‌انگیز رو به پدرم کرد و گفت: "اصلاً نگران نباش، خمینی دجال و دست‌نشاندگانش هیچ غلطی نمی‌توانند بکنند."

ناهید پس از ۴۰ روز اعتصاب غذا (که ۱۰ روز آن اعتصاب خشک بود)، زمانی که رژیم را مجبور به پذیرش بخشی از خواسته اعتصاب‌کنندگان کرد، به اعتصابش پایان داد. او در هر ملاقات با لحنی رزمنده و تحقیرکننده خطاب به شکنجه‌گران می‌گفت: "چرا اعدامم نمی‌کنید؟ چرا هر شب مرا برای اعدام مصنوعی می‌برید و مدام زیر شکنجه قرار می‌دهید؟"»

پایان سرخ و داغ پدر

ایستادگی ناهید در تمام سال‌های حبس ادامه داشت تا این‌که در جریان قتل‌عام‌های تابستان ۱۳۶۷، بیدادگاه انقلاب اهواز خبر تیرباران او را در ۱۱ مرداد به خانواده‌اش اعلام کرد و گفت که پیکرش همان‌جا به خاک سپرده شده است. شنیدن این خبر برای پدر نابینایش آن‌چنان سهمگین بود که در روز چهلم شهادت ناهید، دچار سکته شد و جان سپرد.

ادامه مطلب

حسین بارانی؛ تا آخرین نفس ایستاد، شهید قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: بندر گناوه

شغل: شهردار گناوه - مهندس

سن: ۳۳

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

 

مجاهد شهید حسین بارانی متولد روستای عباسی در نزدیکی بندر گناوه در استان بوشهر بود. او تحصیلات خود را در رشته مهندسی راه و ساختمان به پایان رساند و در سال‌های اول انقلاب مسئولیت شهرداری گناوه را بر عهده داشت. حسین همچنین کاندیدای مجاهدین برای انتخابات مجلس از بندر گناوه بود.

سخت‌کوشی، مایه‌گذاری و مردم‌دوستی از ویژگی‌های چشمگیر او بود و حسین به خاطر این خصائل انسانی والای خود، در گناوه زبان‌زد خاص و عام بود. او تا آخرین لحظه بر سر موضع خود ایستاد و جان خود را برای آزادی فدا کرد.

شهردار محبوب و خدمت‌گزار مردم

یکی از هم‌بندان او در یادآوری خاطراتش از حسین درباره خدمات و محبوبیت او می‌گوید:

«شهرستان گناوه راه اصلی نداشت؛ حسین با جدیت و پشتکاری انقلابی، بهترین راه را برای آن‌جا ساخت. مردم شهر هرگز چهره و خاطره شهردار محبوب خود را در روزی که باران شدیدی می‌بارید و سیل روان شده بود، فراموش نمی‌کنند. در آن روز حسین بیشتر از همه تقلا و کار می‌کرد و مثل سایر مردم با بیل خاک می‌ریخت تا مانع پیشروی سیل شود.

یکی از فالانژها برای این‌که او را خراب کند به پیرمردی گفت: "او شهردار کمونیست است و چون کاندیدای انتخابات شده، این کارها را می‌کند که به او رأی بدهند." پیرمرد گفت: "از قضا من به همین شهردار رأی می‌دهم؛ چون تا به حال بهتر از او انسانی ندیده‌ام." خصائل انسانی حسین زبان‌زد خاص و عام در گناوه بود.»

شجاعت و روشنگری در بند زندان

یکی دیگر از هم‌بندان او در گزارش خود از دوران حبس نوشته است:

«سال ۶۵ با حسین در یک بند بودیم؛ او بسیار شجاع بود. هم‌بندهای ما از شهرستان‌های مختلف و انواع گرایش‌های سیاسی بودند، حسین با خوش‌رویی و انگیزه بالا مسائل سیاسی روز را برای آن‌ها توضیح می‌داد. ارزیابی او از جنگ ضدمیهنی خمینی بسیار دقیق بود و با دیدی روشنگرانه اهداف عوام‌فریبانه و ویران‌گرانه جنگ را توضیح می‌داد.

حسین در بسیاری از روزها روزه بود و با این کار اراده انقلابی خودش را صیقل می‌زد. او مجاهدی مصمم بود و در تمام مدتی که با او بودم هیچ‌گاه تزلزلی در اراده انقلابی‌اش ندیدم، به همین دلیل به راحتی و با قاطعیت به رژیم "نه" می‌گفت.»

شهادت و جاودانگی

سرانجام این مجاهدِ استوار و شهردار محبوب مردم، در قتل‌عام زندانیان سیاسی در مردادماه ۱۳۶۷ در زندان گوهردشت حلق‌آویز گردید و در راه رهایی مردمش جان خود را برای آزادی فدا کرد.

ادامه مطلب

روایت پایداری ابوالفضل (محسن) واعظ‌زاده؛ مجاهد سربه‌دار بابل در قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: بابل

شغل: کارگر

سن: ۲۸

تحصیلات: دبیرستان

محل شهادت: بابل

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

آغاز مبارزات و آشنایی با آرمان آزادی

ابوالفضل (محسن) واعظ‌زاده در سال ۱۳۳۹ در شهر بابل متولد شد. او دوران دبیرستان خود را می‌گذراند که در سال ۱۳۵۶، هم‌زمان با اوج‌گیری مبارزات علیه دیکتاتوری سلطنتی، فعالیت‌های سیاسی خود را در ارتباط با مجاهد شهید کریم خیرخواهان آغاز کرد. با شرکت فعال در تظاهرات مردمی و قیام ضدسلطنتی، بیش از پیش با مسیر مبارزاتی سازمان مجاهدین خلق آشنا شد.

پس از پیروزی انقلاب، محسن به‌عنوان یکی از هواداران پرشور سازمان، فعالیت‌های میدانی خود را در انجمن جوانان بیدآباد بابل متمرکز ساخت. صداقت، صمیمیت و پشتکار بالای او در انجام مسئولیت‌ها، سبب شد تا در میان همرزمان و اهالی منطقه از محبوبیت و احترام ویژه‌ای برخوردار شود.

دستگیری‌ها، شکنجه و تشکیل هسته مقاومت

محبوبیت روزافزون محسن، کینه پاسداران و نیروهای سرکوبگر را برانگیخت؛ تا جایی که در بهمن ماه ۱۳۵۹ او را با اتهامات واهی بازداشت کرده و تحت شدیدترین شکنجه‌ها قرار دادند. با این حال، به دلیل عدم وجود هرگونه مدرک و مقاومت سرسختانه‌اش، پس از دو سال در بهمن ۱۳۶۱ از زندان آزاد شد.

محسن پس از آزادی، نه تنها دست از مبارزه برنداشت، بلکه بلافاصله اقدام به تشکیل یک هسته مقاومت از هواداران کرد و به پشتیبانی از واحدهای مستقر در جنگل‌های شمال پرداخت. همین فعالیت‌ها باعث شد که مجدداً در سال ۱۳۶۲ دستگیر و روانه شکنجه‌گاه شود.

او حتی در دوران حبس نیز به مبارزه ادامه داد و در یک طرح شجاعانه، توانست برای اقدام به فرار، مأموران سپاه را فریب دهد تا همراه آن‌ها از محیط زندان خارج شود. اگرچه در جریان فرار مجدداً بازداشت شد و زیر فشارهای سنگین‌تری قرار گرفت، اما هرگز تسلیم نشد. دادگاه او را ابتدا به اعدام و سپس به ۸ سال حبس محکوم کرد.

نقش‌آفرینی در زندان و حماسه سربه‌داری در سال ۶۷

محسن به دلیل پایداری بر مواضع عقیدتی و نقش هدایت‌گرش، از اعضای شورای تشکیلات در زندان بابل بود. به گواهی هم‌بندی‌هایش، تأثیرگذاری او بر جمع زندانیان چنان بالا بود که مسئولان زندان اکثر اوقات او را در سلول‌های انفرادی نگه‌داری می‌کردند. وی مدتی از دوران اسارت خود را نیز در زندان ساری سپری کرد.

سرانجام در تابستان ۱۳۶۷ و در جریان قتل‌عام سراسری زندانیان سیاسی، ابوالفضل (محسن) واعظ‌زاده در ۲۸ سالگی بر سر مواضع خود ایستادگی کرد و سربه‌دار شد. او با اهدای جان خویش، برای آزادی میهن فداکاری کرد.

وصیت‌نامه‌ای از جنس شعر و پیمان

محسن پیش از شهادت، شعری را به‌عنوان وصیت‌نامه به یکی از زندانیان در آستانه آزادی سپرد؛ سروده‌ای که نشان‌دهنده عمق ایمان و عشق او به وطن است:

«مرا بر دار کشید

مرا بسوزانید

اما من خیانت نخواهم کرد

هر چند زندگی زیباست

و هر لحظه حیات

با تپش تند خود

قلبم را به وجد می‌آورد

اما من به میهنم ایران خیانت نخواهم کرد»

ادامه مطلب

روایت سرفرازی محمد فرمانی؛ از بازداشت در سال ۶۰ تا عهد خونین در تابستان ۶۷

 

محل تولد: کرج

سن: ۲۶

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

محمد فرمانی، متولد سال ۱۳۴۱ در شهر کرج، از جمله جوانان آزادی‌خواهی بود که در سال ۱۳۶۰ به دلیل فعالیت‌های سیاسی و هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران دستگیر و روانه زندان شد. او سال‌های طولانی حبس را با پایداری و حفظ مواضع آرمانی خود سپری کرد.

در مرداد ماه سال ۱۳۶۷، هم‌زمان با اجرای فتوای قتل‌عام زندانیان سیاسی، محمد فرمانی در برابر هیئت مرگ و آخوند نیری قرار گرفت. او با صلابت و شجاعتی بی‌نظیر بر مواضع عقیدتی و سیاسی خود پای فشرد و اعلام کرد که تمام مواضع سازمان مجاهدین خلق را قبول دارد.

محمد فرمانی که ننگ تسلیم را نپذیرفت، در ۲۶ سالگی در زندان گوهردشت به دار آویخته شد و برای آزادی میهن فداکاری کرد. یاد و نام این مجاهد شهید به‌عنوان الگویی از پایداری و شرف در تاریخ مبارزات مردم ایران زنده و ماندگار است.

ادامه مطلب

دکتر طاهر واعظی؛ ایستاده بر پای پیمان خون در قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: هشترود

شغل: مسئول بخش داخلی بیمارستان

سن: ۳۳

تحصیلات: دکترا

محل شهادت: زنجان

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

در سال ۱۳۳۴ در شهر هشترود آذربایجان شرقی به دنیا آمد. تحصیلات دبستان و دبیرستان خود را در همان شهر به پایان رساند و با قبولی در رشته پزشکی، وارد دانشگاه تبریز شد. دوران دانشجویی او مصادف با اوج‌گیری مبارزات ضدسلطنتی بود؛ روزهایی که طاهر در جریان فعالیت‌های دانشجویی در سال ۱۳۵۶ با سازمان مجاهدین آشنا شد و راه و آرمان آزادی‌خواهانه آن، مسیر زندگی‌اش را برای همیشه تغییر داد.

با شعله‌ور شدن خیزش مردم علیه دیکتاتوری شاه، در تمام تظاهرات‌ها و راهپیمایی‌ها حضوری پرشور داشت. پس از پیروزی انقلاب، به‌عنوان یکی از کادرهای اصلی و فعال انجمن جوانان هشترود، مسئولیت بخش دانش‌آموزی و رساندن نشریات و اعلامیه‌های سازمان به تبریز را بر عهده گرفت. او که مسئول بخش داخلی بیمارستان هشترود بود، به‌دلیل محبوبیت فراوان میان پزشکان و پرسنل، به‌عنوان رئیس شورای بیمارستان انتخاب شد.

طاهر، متعهد به طبابت و مردم محروم بود؛ از بیماران نیازمند حق ویزیت نمی‌گرفت و روستاییان و مردم مستضعف منطقه هر زمان با مشکلی روبرو می‌شدند، سراغ «رئیس طاهر» را می‌گرفتند. او روزها در بیمارستان هشترود خدمت می‌کرد، شب‌ها برای ادامه تحصیل و اخذ تخصص به دانشگاه تبریز می‌رفت و هم‌زمان در بخش کارمندی سازمان فعالیت می‌کرد. در زمان کاندیداتوری مسعود رجوی برای انتخابات ریاست‌جمهوری در سال ۱۳۵۸، با هنر خطاطی و طراحی خود، بنرها و کلیشه‌های تصاویر و آرم سازمان را آماده می‌کرد و روزانه دو ساعت نیز به‌طور رایگان در امداد پزشکی سازمان به مداوای مردم می‌پرداخت.

روحیه سرشار و شاداب او، انرژی‌بخش همه همرزمانش بود. تمام حقوق دریافتی‌اش از بیمارستان را به بخش مالی سازمان تحویل می‌داد و تنها به اندازه هزینه‌های ضروری روزمره از سازمان دریافت می‌کرد. در سال ۱۳۵۹ ارتباط حرفه‌ای‌تری یافت و ابتدا رابط بخش کارمندی با تبریز و سپس زنجان شد. او در سازمان‌دهی و آماده‌سازی‌های تظاهرات بزرگ ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ نقش فعال ایفا کرد.

پس از سرکوب تظاهرات ۳۰ خرداد و آغاز مقاومت سراسری، به تهران منتقل شد و زندگی مخفی را برگزید. مدتی بعد، هنگامی که برای پیگیری کاری قصد مراجعه به بیمارستان هشترود را داشت، در گاراژ شهر توسط پاسداران بازداشت و روانه شکنجه‌گاه شد. زیر وحشیانه‌ترین آزارها کوچک‌ترین تسلیمی نشان نداد؛ ایستادگی سرسختانه‌اش دژخیمان را چنان کلافه کرد که حکم ۱۵ سال زندان او در دادگاه به حبس ابد تغییر یافت.

یکی از هم‌بندی‌های او از دوران حضورش در بند عمومی زندان سپاه زنجان در سال ۱۳۶۳ می‌نویسد: «طاهر از مقاوم‌ترین زندانیان بود. بارها او را برای شکنجه می‌بردند اما هیچ‌گاه کوتاه نمی‌آمد. مسئول بندها بود و همواره در برابر زندانبانان با روحیه تهاجمی برخورد می‌کرد. همه او را دکتر صدا می‌زدند. با صدای گرمش سرودهای انقلابی و محلی می‌خواند، همواره می‌خندید و به همه انگیزه می‌داد.»

سرانجام این پزشک مجاهد و مقاوم، پس از سال‌ها شکنجه و اسارت، در جریان قتل‌عام تابستان ۱۳۶۷ در زندان سپاه زنجان همراه با دیگر یاران سرِ موضع خود سربدار شد و برای آزادی جان داد.

ادامه مطلب

جواد وحیدیان؛ ایستاده بر طناب دار در قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: بابل

سن: ۳۰

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: ساری

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

جواد وحیدیان در سال ۱۳۳۷ در بابل به دنیا آمد و تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم در همین شهر به پایان رساند. او که در دوران دبیرستان با مسائل سیاسی آشنا شده و نسبت به فقر و محرومیت‌های ناشی از دیکتاتوری آگاهی یافته بود، حضور فعالانه‌ای در قیام و تظاهرات‌های مردمی علیه نظام سلطنتی داشت.

با آشنایی و پیوند با راه و آرمان سازمان مجاهدین در جریان انقلاب، پس از پیروزی قیام به‌عنوان هواداری پرشور در جنبش ملی مجاهدین بابل به فعالیت‌های خود ادامه داد. در سال ۱۳۵۸ به خدمت سربازی فراخوانده شد، اما پس از صدور فرمان سرکوب مردم کردستان، به همراه جمعی از سربازان هم‌فکر خود از خدمت فرار کرد و به بابل بازگشت. او در این دوران به‌عنوان خبرنگار فعالیت می‌کرد و با وجود عدم فعالیت علنی، در تمام تظاهرات‌های اعتراضی حضوری فعال داشت. جواد رزمی‌کاری ورزیده بود که نظم و انضباطش در تمرینات روزانه، روحیه‌بخش سایرین می‌شد.

پس از رویدادهای ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز مقاومت سراسری، توسط نیروهای سپاه دستگیر و به بازداشتگاه سپاه بابل منتقل شد. او پس از تحمل دوران بازجویی و شکنجه، در دادگاه به حبس ابد محکوم گردید. در اردیبهشت ۱۳۶۱، همراه با گروهی ۲۰ نفره از زندانیان بابل به بند ۶ واحد ۱ زندان قزلحصار کرج منتقل شد؛ بندی با شرایط شدیداً تنبیهی که ۲۵ نفر در سلولی کوچک و فاقد حداقل امکانات بهداشتی، پزشکی و غذایی نگهداری می‌شدند. در آن شرایط سخت، جواد برای کمکی هرچند کوچک به دیگران، بخش زیادی از سهمیه غذای محدود خود را به هم‌بندی‌هایش می‌داد و خود تنها به چند لقمه بسنده می‌کرد.

در مهرماه ۱۳۶۱، تمام زندانیان این بند به سلول‌های انفرادی زندان گوهردشت منتقل شدند. جواد در این دوران دچار انسداد و فلج بخشی از روده شد و به بهداری زندان اوین انتقال یافت. با وجود نیاز مبرم به عمل جراحی، مسئولان زندان از درمان او خودداری کرده و به‌دلیل سوءتغذیه و وخامت حالش، تلاش کردند از او تعهدی مبنی بر پذیرش فوت ناشی از بیماری بگیرند، اما او زیر بار این خواسته نرفت.

در اواخر تابستان ۱۳۶۲، با جسدی بسیار نحیف و لاغر دوباره به انفرادی گوهردشت و سپس بند عمومی منتقل شد. در اواخر سال ۱۳۶۳، به‌دلیل وخامت شرایط جسمانی، حکم حبس ابد او به ۱۰ سال تقلیل یافت و به زندان بابل بازگردانده شد. در سال‌های ۶۴ و ۶۵، با کمک‌های خانواده و اراده شخصی، تا حدی سلامتی خود را بازیافت، دوباره ورزش را آغاز کرد و با صدای گرم خود و خواندن ترانه‌های سنتی به هم‌بندی‌هایش روحیه می‌داد.

او سپس به زندان ساری منتقل شد و سرانجام، پس از ۷ سال اسارت و ۵ سال تحمل بیماری سخت، در جریان قتل‌عام تابستان ۱۳۶۷ همراه با دیگر زندانیان مقاوم برای آزادی جان داد.

ادامه مطلب