مجاهد شهید بهنوش ابراهیم زاده

بهنوش ابراهیم‌زاده یکی از قهرمانان مجاهد خلق است که در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی مجاهد و مبارز در سال۶۷ با فتوای خمینی به شهادت رسید. بهنوش ابراهیم‌زاده در مرداد سال۶۷ در رودسر سربه‌دار شد.

متاسفانه از اين شهيد قهرمان عکس، خاطره و زندگینامه نداريم بنابراين از هموطنانى كه اين قهرمان خلق را می‌شناسند درخواست داريم اطلاعات خود را به آدرس aida.nikjo@gmail.com براى ما ارسال كنند.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید
https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

مجاهد شهید سید عقیل میرمحمدی برنجستانکی

 

سیدعقیل میرمحمدی سال۱۳۳۴ در قائمشهر به‌دنیاآمد. پس از گذراندن تحصیلات متوسطه وارد دانشگاه شد. او کارمند بانک بود. در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال۶۷ با فرمان خمینی ضدبشر در مرداد سال۶۷ در زندان گوهدرشت کرج سربه‌دار شد.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید
https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

مجاهد شهید مجاهد شهید محمدرضا جنت رستمی

محمدرضا جنت‌رستمی سال۱۳۳۵ در تنکابن متولد شد. پس از گذراندن تحصیلات متوسطه وارد دانشگاه شد. او دارای مدرک لیسانس بود. در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال۶۷ با فتوای خمینی در مرداد سال۶۷ در زندان گوهردشت کرج سربه‌دار شد.
یکی از زندانیان همبند او در خاطره‌ای می‌نویسد:
در مورس با محمدرضا بودم که گفت ما روز شنبه ۱۰نفر را بیرون کشیدند. از جمله جعفر خسروی و مصطفی بابایی و مجید معروف خانی و یک سری از بچه‌های کرج که محمدرضا گفت که مسئول ما که جعفر خسروی بوده به ما گفته الآن زمان اعدام هست و همه‌مان بایستی به عهد خودمان وفا کنیم.

متاسفانه از اين شهيد قهرمان، عکس نداريم بنابراين از هموطنانى كه اين قهرمان خلق را می‌شناسند درخواست داريم اطلاعات خود را به آدرس aida.nikjo@gmail.com براى ما ارسال كنند.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید
https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

مجاهد شهید حسن شریف طبرستانی

حسن شریف طبرستانی سال۱۳۴۷ در بابل (محله سیدجلال) متولد شد. او ۲۰سال بیشتر نداشت که در جریان قتل‌عام۶۷ توسط دژخیمان خمینی در مرداد سال۶۷ در بابل به شهادت رسید.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید
https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

مجاهد شهید غلامحسین اسکندری

غلامحسین اسکندری سال۱۳۳۸ در قائمشهر متولد شد. پس از گذراندن تحصیلات متوسطه وارد دانشگاه شد. غلامحسین اسکندری در قتل‌عام۶۷ با فتوای خمینی ضدبشر در مرداد ماه ۱۳۶۷ در زندان گوهردشت سربه‌دار شد.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید
https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

مجاهد شهید احمد عنایت‌پور

تنها حسرت من همین بود که می‌خواستم یکبار برادر مسعود را در آغوش بگیرم و بعد شهید شوم که نصیبم نشد

احمد در سال ۱۳۴۲در سنگسر آمل متولد شد. او به همراه خانواه‌اش بعداً به بابل نقل‌مکان کرد و دوران تحصیل خود را تا سطح دبیرستان در بابل گذراند. احمد در جریان انقلاب ضدسلطنتی با سازمان مجاهدین آشنایی پیدا کرد و بعد از پیروزی انقلاب با مراجعه به جنبش ملی مجاهدین در ارتباط فعال قرار گرفت و با عضویت در انجمن دانش‌آموزان دبیرستان شریعتی که در آن تحصیل می‌کرد، در فعالیت‌های دانش‌آموزی به‌عنوان میلیشیا شرکت داشت.
هم‌زمان با تشدید سرکوب از طرف رژیم خمینی و موج دستگیریها بعد از ۳۰خرداد، احمد نیز که هوادار شناخته‌شده‌یی بود، در تابستان ۱۳۶۰در بابل توسط مزدوران سپاه رژیم شناسایی و دستگیر شد. وی بلافاصله به زندان سپاه بابل منتقل و تحت شکنجه و بازجویی قرار گرفت و بعد از محاکمه در بی‌دادگاه رژیم به جرم هواداری از سازمان و فعالیت تبلیغی علیه رژیم به ۵سال زندان محکوم شد، در پروسه زندان همواره از زندانیان مقاوم بود و در برنامه‌ها و حرکات اعتراضی شرکت داشت. در اردیبهشت سال ۱۳۶۱ در یک اکیپ ۲۰نفره از زندانیان مقاوم به زندان قزلحصار کرج تبعید و در مهرماه همان سال به زندان گوهردشت کرج منتقل شد.
احمد همواره به‌عنوان عنصری تشکیلاتی، در ارتباط تنگاتنگ با مسئول خود بهزاد شهدایی بود و از مسئولان پیشبرد خط مقاومت در زندان و حفظ مرزبندی با بریده مزدوران و عناصر خائن بود. در زمستان ۱۳۶۳رژیم مجدداً او و دوستانش را به زندان سپاه بابل برگرداند. با ورود این زندانیان مقاوم به بابل آنها که در پروسه تبعید به قزلحصار و گوهردشت آبدیده‌تر شده بودند بلافاصله هدایت حرکات اعتراضی و اعتلای مقاومت در داخل زندان را به‌دست گرفتند و در فاصله کوتاهی با تلاش‌های احمد و هم‌رزمانش فضای سرد و نومیدی در بندها (که بعد از انتقال نفرات به‌دست توابین و بریده مزدوران افتاده بود) را درهم‌شکسته و سرزندگی و مقاومت را زنده کردند.
با اتمام حکم، احمد در تابستان ۱۳۶۴ از زندان سپاه بابل آزاد شد. او بلافاصله بعد از آزادی برای وصل مجدد به سازمان تلاش کرد و موفق به وصل ارتباط تلفنی شد و بدین ترتیب فعالیت مجدد خود را شروع کرد. احمد در سال ۱۳۶۵در ادامه فعالیت‌هایش برای پیوستن به صفوف یکانهای رزمی مجاهدین قرار بود که به منطقه مرزی اعزام شود، که در این زمان توسط مزدوران رژیم شناسایی و دستگیر شد. او بعد از دستگیری مجدد، به مدت حدود ۴ ماه با چشم‌بند در بندهای انفرادی مختلف سپاه بابل به‌سر برد و درنهایت، مجدداً در بی‌دادگاه رژیم محاکمه و به ۲۰سال زندان محکوم شد. رژیم بعد از دستگیری احمد که آن را موفقیتی برای خود می‌دانست قصد داشت از این موضوع برای مرعوب کردن سایر زندانیان آزاد شده و یا زندانیان مقاومی که محکومیت آنها به پایان رسیده بود، استفاده کند و با یادآوری دستگیری احمد قدرت‌نمایی پوشالی می‌کرد ولی احمد با هوشیاری پیشاپیش این ترفند رژیم را با مقاومت خود و با روحیه‌ای بالا و فعال خنثی کرد.
او هم‌چنین با تجارب و اطلاعاتی که در همین مدت کوتاه در وصل به سازمان کسب کرده بود اخبار فعالیتها و اعتلای مقاومت را به سایر زندانیان مقاوم منتقل کرد، که خود انگیزش‌های نوینی در مقاومت هرچه بیشتر برای مجاهدین دربند بود.  
خاطره‌ یکی از زندانیان درباره مجاهد شهید احمد عنایت‌پور:
زندان سپاه بابل- بند ۷- تابستان و زمستان ۱۳۶۵
احمد بعد از دستگیری دوم و بعد از محاکمه به بند ما منتقل شد، به‌رغم این‌که فقط چند ماه بیرون بود، ولی انبوهی اخبار و تحلیل و بحثهای انقلاب را به داخل آورده و در اختیار تشکیلات گذاشت. بر اساس همین اطلاعات، سلسله آموزش‌هایی برای نفرات مقاوم که در حال آزادی بودند، برای شیوه‌های وصل تلفنی به سازمان گذاشته شد. از جمله ملاتهایی که احمد به داخل زندان آورده بود سرودهای «فردا روشن است» و «فرمان موسی» و... بود که احمد حفظ کرده و همه از او یاد گرفتیم و آنها را جزو سرودهای روزانه‌یی که می‌خواندیم، گذاشته بودیم. آخرین دیدارم با احمد، به اواخر پاییز ۱۳۶۵برمی‌گردد که به من گفته بود:  «... وقتی بیرون رفتی، سرسری دستگیر نشوی، خودت را به سازمان برسان، وقتی وصل شدی، هنگام در آغوش کشیدن و بوسیدن (برادر) مسعود مرا فراموش نکنی و... وی می‌گفت که تنها حسرت من همین بود که می‌خواستم یکبار برادر را در آغوش بگیرم و بعد شهید شوم که نصیبم نشد».
خانواده احمد شهید در زمان دستگیری مجددش از او می‌خواستند، از مواضعش کوتاه بیاید و به او می‌گفتند: «ما از بیرون زندان دنبال آزادیت هستیم» اما احمد که انتخابش را کرده بود بی‌اعتنا به این توصیه‌ها هم‌چنان به فعالیت خود و مقاومت در زندان ادامه می‌داد. 
وی در قتل‌عام۶۷ به‌دست دژخیمان به‌شهادت رسید و بر سر عهد و پیمان خود وفا کرد. احمد قهرمان به همراه تعداد دیگری از زندانیان مقاوم بابل که هم‌چون سرو سربلند و سرسبز بر سر عهد و پیمان خود ایستادند به‌شهادت رسیدند. جنگل سرسبز مازندران اکنون مزار آن قهرمانان است.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید
https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

مجاهد شهید فریده روحانی

فریده روحانی سال ۱۳۳۴ در قائمشهر به دنیا آمد. او تحصیلات خود را دیپلم ادامه داد. او سال۱۳۶۷ در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی اعدام شد.

یکی از دوستان این مجاهد درباره‌اش می‌نویسد:                                                               فریده در شهریور سال۶۰ در شهر ساری توسط سپاه ساری دستگیر شد. از آنجا که او توانسته بود تعدادی از خواهران و برادران مجاهدش که به پایگاه تردد داشتند را از تور سپاه خارج کند به‌همین دلیل پاسداران، کینه عجیبی نسبت به او داشتند. بدین ترتیب فریده در زندان دوران بسیار سختی را گذراند. در همان ایام که شرایط مبارزه روز به‌ روز سخت‌تر میشد برای همسرش که در بیرون زندان بود نامه‌ای نوشت و گفت از هم‌اکنون به‌خاطر مبارزه، تو را طلاق می‌دهم تا هیچ وابستگی مرا از راهم باز ندارد و تو نیز این را بدانی. وی همواره با دادن انگیزه به زندانیان و تشویق آنان به مقاومت از جمله خواهرانی بود که راه را باز می‌کرد. سخت‌ترین ابتلائات را در زندان به‌جان خریده بود ولی هرگز در مقابل تطمیع پاسداران و بازجویان کوتاه نیامده بود. تا اینکه در اوائل سال۶۴ او را از زندان آزاد کردند. زیرا به واقع جرمی نداشت و تنها یک کانال امکاناتی سازمان مجاهدین بود. ولی همواره به همین که بود افتخار می‌کرد. در سال۶۶ یکی از بستگانش که در ارتش آزادیبخش بود به‌نام مهرداد به‌عنوان پیک سازمان به منطقه شمال آمد و او را دید و برایش از ارتش و تشکلهای سازمان در منطقه مرزی و عراق گفت و او بسیار شیفته این بود که بتواند به ارتش آزادیبخش بپیوندد. در تلاش برای این وصل با پیک سازمان حرکت کرد و به تهران رفت تا بتوانند به سمت نوار مرزی بروند. در آن زمان رژیم طرح مالک و مستأجر را با شدت هرچه تمام‌تر برای سرکوب مجاهدین پیش می‌برد و متأسفانه فریده و مهرداد در یک هتل که شب مستقر شده بودند در پوش همین طرح ضد انقلابی مورد شک صاحب هتل قرار گرفته و توسط پاسداران دستگیر شدند. در همان ابتدا هر دوی آنها را به قائمشهر آوردند و مهرداد و فریده مورد شدیدترین شکنجه‌ها قرار گرفتند مهرداد به‌قدری شکنجه شده بود که در فاصله چند روز بیش از ۱۵کیلو وزن کم کرده بود و پاسداران بدلیل بیماری شدید و وخیم بودن وضع جسمی مهرداد مجبور شدند او را نزد یکی از پزشکان شهر ببرند در یک لحظه به دکتر هویت خودش را گفت و گفت از بس شکنجه‌ام کردند به این روز افتادم و بعد از معاینه دکتر، مهرداد را به شکنجه‌گاه برگرداندند. فردای آن‌روز مهرداد در زیر شکنجه پاسداران جان سپرد و رژیم برای در بردن خود از این جنایت اعلام کرد مهرداد خودکشی کرده است. در صورتیکه در آن زمان پزشکان چنین چیزی را تایید نکردند. مجاهد خلق فریده روحانی بعد از تحمل شکنجه‌های روحی بسیار در زندانهای ساری و قائمشهر در قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال۶۷ حلق‌آویز شد.                                                                      جمله‌ای که از او در ذهن و ضمیرم باقی است: بعد از دیدن مهرداد هر بار برایم تعریف می‌کرد که در ارتش آزادیبخش وسایل همه حتی لیف‌هایشان نیز عین هم است و اینقدر جامعه بی‌طبقه توحیدی پیاده می‌شود و من آرزویم این است که حتی یک شب را زیر این سقف توحید بخوابم و بعد کشته شوم.

متاسفانه از اين شهيد قهرمان، عکس نداريم بنابراين از هموطنانى كه اين قهرمان خلق را می‌شناسند درخواست داريم اطلاعات خود را به آدرس aida.nikjo@gmail.com براى ما ارسال كنند.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید    https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

مجاهد سربه‌دار محسن واعظ‌ زاده

محل تولد: بابل

سن: ۲۸

تحصیلات: متوسطه

محل شهادت: ساری

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد شهید محسن واعظ‌زاده، فعالیتهای سیاسی خود را ازسال۵۶ آغاز کرد و بعد از انقلاب ضد سلطنتی در ارتباط با سازمان مجاهدین خلق قرار گرفت و از فعالترین اعضای انجمن جوانان بیدآباد بابل بود. دربهمن ماه ۵۹ دستگیر شد و تا بهمن سال۶۱ در زندان به سر برد. پس از آزادی اززندان دست به تشکیل یک هستهٌ مقاومت مسلحانه زد و به پشتیبانی از واحدهای مجاهدین مستقر در جنگل پرداخت. در سال۶۲ باردیگر دستگیر و به ۸ سال زندان محکوم شد. محسن در شمار اعضای شورای تشکیلات مجاهدین در زندان بابل بود و مقاومت و پشتکار و خونگرمی او در میان هواداران و مردم بیدآباد و خانه‌پیش بابل معروف است. برای اعدام، او را از زندان بابل به ساری منتقل کردند. یکی از همرزمانش نوشته است:« به او خبر داده بودم که به زودی از زندان آزاد می‌شوم و می‌خواهم نزد بچه‌ها بروم. محسن در اولین فرصت طی نامه‌یی این شعر را به‌عنوان وصیتنامه‌اش برای من فرستاد و گفت که آن را به «مسعود» برسانم. از من خواسته بود که اگر روزی مسعود ‌(رهبر مقاومت) را دیدم از جانب او هم رویش را ببوسم. شعری که به عنوان وصیتنامه نوشته بود این بود: 

ادامه مطلب

مجاهد شهید هنگامه اوصیاء

هنگامه اوصیاء سال۱۳۳۶ در شهر بابل به دنیا‌آمد. پس از گذراندن تحصیلات متوسطه وارد دانشگاه شد. او یکی از زنان مجاهد خلقی است که در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال۶۷ با فتوای خمینی سربه‌دار شد.

مریم رجوی: خامنه‌ای و دیگر مرتکبان جنایت علیه بشریت باید در برابر عدالت قرار بگیرند

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

مسعود موحدي - مسئولي فداكار

مسعود اهل محله سيدجلال از محلات هوادارنشين بابل بود، وي از اوايل سال 1356 در ارتباط با جمع جوانان محله سيدجلال، كه از طريق يكي از وابستگان به سازمان (بنام مجاهد شهيد كريم خيرخواهان) تغذيه ميشدند، وارد فعاليتهاي سياسي برعليه رژيم شاه شد. جمعي كه در ارتباط با كريم خيرخواهان بودند، از همان قبل از سرنگوني شاه جزو موتور متحرك اولين تظاهراتهاي ضدشاه بودند و مرزهاي مشخصي با باندهاي رژيمي كه در دوران پاياني حكومت شاه وارد گود شدند، داشتند، .

از همين جمع بود كه اولين عمليات مسلحانه ضدرژيم شاه در سال 56 شكل گرفت و با كشتن 2 مأمور شاه در بابل و مصادره اسلحه آنها استارت حركت مسلحانه را زدند. مسعود بعد از پيروزي در ارتباط با همين ملاء به جنبش معلمين مسلمان پيوست و در قسمتهاي مختلف تشكيلات شهر بابل نقش مسئول را داشت.

در اوايل سال 60 دستگير و به حبس ابد محكوم شد و در زندان سپاه بابل بود.

در ارديبهشت 61 مسعود در اكيپ 20 نفره از زندانيان مقاوم به زندان قزلحصار كرج منتقل و در بند 6 از واحد 1 اين زندان (معروف به مجرد 2) تا مهرماه زنداني بود. مسعود عنصري تشكيلاتي و با چارچوب بود در موضع عضو شور تشكيلات زندانيان بابل، هميشه بخشي از كارها برعهدهاش بود علاوه بر آن مسئوليت نيرويي را هم برعهده داشت.

در 24 مهرماه61  كه زندان گوهردشت افتتاح شد، مسعود جزو اكيپ اول از زندان قزلحصار به زندان انفرادي گوهردشت منتقل و در بند 20 اين زندان بود، بعدها كه نفرات را در سلول 2 نفره كردند، مسعود با مجاهد شهيد جعفر مهيمني در يك سلول قرار گرفتند كه باهم بچه محل بودند، در همين زندان بود كه در سال 62 رژيم اقدام به كم كردن حبس زندانيان ابد به 10سال كرده بود و حبس مسعود نيز به 10 سال تقليل يافت.

بعد از دو و نيم سال زندان انفرادي، عليرغم اينكه لاجوردي حضوراً بما قول داد كه همه ما را به گريه بیاندازد و ببراند، مجاهدين پاسفت تر بيرون آمدند و مسعود هم بدون كمترين خللي، با سربلندي تمام، ابتداء به بند مجرد (17گوهردشت) و بعد هم زندان سپاه بابل منتقل شد. وي بعد از برگشت به بابل در يك پروسه مسئول مستقيم خودم بود كه از آموزشهاي ايدئولوژيك و تشكيلاتي وي آموزش گرفتم.

در زندان سپاه بابل هم مسعود در موضع عضو شور تشكيلات زندان بسيار جدي بود و در تمامي پراتيكها فعالانه شركت داشت و با عشق وافر به برادر مسعود در هر پروسه از برادر نام ميبرد. روحيه بشاش و چهره خندان مسعود هميشه باعث تغيير فضاي بندها ميشد.

در نهايت بعد از آتش بس، رژيم او را  بعد از 7 سال اسارت به همراه ساير زندانيان مقاوم بابل به شهادت رساند.

اگر بخواهم از خاطرات اين شهيد چيزي بگويم و بنويسم حرف براي گفتن و نوشتن زياد دارم:

شب 24 مهرماه 1361 كه در بند 6 زندان قزلحصار در حال صرف شام بوديم، داوود رحماني سرشكنجه گر قزلحصار وارد شده و همه ما را پابرهنه و با چشمبند به زيرهشت برد و در محلي معروف به گاوداني! جمع كرد و بعد اعلام كرد كه 10نفر 10نفر بيرون برويم، وقتي در اولين اكيپ وارد يك خودروي خاور كه اتاق آهني داشت، تعداد 50 نفر وارد شديم، درب خودرو بسته شد و حركت كرد، ما نميدانستيم كه كجا ميرويم، حدس ميزديم كه شايد اتفاقي در شهر افتاده و رژيم ميخواهد ما را قتل عام كند، بعد از حركت، بچه هاي بابل كه تعدادمان 5نفر بود، در داخل خودرو دور هم جمع شديم و مسعود به عنوان مسئول ما رو به ما گفت، بچه ها احتمالاً براي شهادت ميرويم، پس الان سرود شهادت را ميخوانيم و وقتي هم خواستند ما را بزنند، شعار ميدهيم، همه شروع به خواندن سرود كرديم، در آنجا بچه هاي تهران هم دور هم جمع شده بودند و سرود ميخواندند. اما بعد متوجه شديم كه به زندان جديدي رسيديم كه لاجوردي از 3ماه قبل وعده داده بود. اين صحنه كه يكبار ديگر به فرماندهي مسعود از شهادت عبور كرديم را هرگز فراموش نميكنم.

مسعود موحدي و جعفر مهيمني در سلولهاي انفرادي زندان گوهردشت كرج از سال 61 الي 63 با هم در يك سلول بودند. آنها چندين شعر سروده بودند و به صورت ترانه سرود ميخواندند و بعد از رسيدن مجدد به هم، همين شعرها را در جمع هاي خودمان ميخوانيدم. يكي از سرودها كه مربوط به مسعود بود، بر وزن يكي از ترانه هاي فرهاد (خواننده) ميباشد براي ايران سروده بود: 

عشق من ايران

عشق مــــن، ميهنــــــــم

عشــــــــق مــن ايـــــــــــران

ايران زمين با تو ميشوم پرصفا            

خاكت چون طلا، نامت در هر جا والا

خون جاريه در هـــر جاي تو               

سرخ آبيه دريـــــــــــاي تـــــو

عشق مـــــن، ميهنــــــــم               

عشـــق مــــــــن ايـــــــــــران

در هم شكنـــــم زنجير تو را             

خواهــــــــــم كه شــــــوي آزاد

يكبار دگر هر جـــــــاي تو را               

ميكشــــــم در رزم و فــــــــرياد

عشـــــق من، ميهنــــــــم                

عشـــق مــــــــن ايـــــــــــران

در حوالي نوروز 65 كه پروژهاي براي دادن يادگاري شهدا براي خانواده شهداي شهر بابل را در زندان استارت زديم، مسعود مسئول مستقيم پيشبرد اين پروژه بود كه خودش نيز فعالانه شركت داشت و با كمك به ساخت اقلام مختلف سنگي در اين پروژه ايفاي نقش ميكرد.

در تابستان 65 در زندان سپاه بابل، رژيم خواست كه با بهانه مصاحبه تلويزيوني يكي از بريدگان حزب توده، در بند 7 اين زندان، از نفرات ما فيلمبرداري كند كه بامخالفت و مقاومت شديد و جمعي ما مواجه شده و دوربين را به زمين زديم و كار به كتك كاري كشيده شد. در نهايت بعد از اين موضوع تعداد 10نفر را در روز دوم ماه رمضان از اين بند به زندان ساري منتقل كردند، در آن موقع زندان ساري دست توابين و بريده خائنين بود، طوري كه با برگزاري نمازجماعت يا دعاي كميل و ...تمام نفرات زنداني سياسي مجبور به شركت در اين مراسم بودند و حتي يك نفر هم نميتوانست غيبت داشته باشد و از اين طريق تمام فعاليتهاي زندانيان را كنترل ميكردند، با ورود اين تعداد نفرات از زندان بابل و با مقاومت و عدم شركت در مراسم توابين و بريده خائنين، فضا طوري برگشت كه نهايتاً در 21 ماه رمضان، فقط يكنفر در نمازجماعت توابين شركت ميكرد و ساير زندانيان با آنها مرز كشيده و دست به مقاومت زدند. رژيم كه همه اين موضوعات را زير سر زندانيان مقاوم بابلي ميديد، در همان شب (21 ماه رمضان) تك به تك آنها را به زير هشت صدا زده و در اتاق فوتبال زيرشكنجه قرار داد و همان شب شبانه افراد را با صورتهاي كبود و زخمي به زندان بابل برگرداندند. نتيجه اين شد كه اين بچه ها در يك مأموريت 20روزه، خط مقاومت را به زندان ديگر برده و فضاي توابي را از بين برده بودند. مسعود فرمانده اين اكيپ تبعيدي بود كه  با خطوط صحيح رژيم را مستأصل كرده و با در هم شكستن فضاي توابي در زندان ديگر، سرفرازانه رژيم را مجبور به برگرداندن به زندان بابل كرد. مسعود ميگفت كه اين يك مأموريت و تعويض فضا بود و از اين مأموريتها استقبال ميكنيم. روي بدن مسعود نيز جاي كبودي وجود داشت و با شور و حال و خنده، آنرا بهسخره ميگرفت.

در زمستان 65 مسعود مسئول من براي پروژه وصل كردن ارتباطات بند 10 بود، كه با طراحي خوب و مشغول كردن پاسداران در زمانبندي رفتن به دستشويي، اين طرح را با موفقيت پيش برد و با رساندن پيام به مجاهد شهيد علي زمان فيروزجايي تمامي بندهاي زندان از اين طريق بهم وصل شده و مواضع يك دست به اجراء گذاشته شد.

يكي از شبها در سال 65 كه طبق روال هرشب در بند 7 زندان سپاه، در حال رد و بدل كردن پيامها از طريق مورس با بند 8 بودم، به ناگهان، مسئول زندان كه به تازگي از اوين به بابل منتقل شده و نسبت به پاسداران بومي پيچيده تر بود، درب بند را باز كرد، مسعود كه ميدانست من در حال چكاري هستم، با عجله دويده و با جلو انداختن خودش مانع از ديده شدن من كرد و باعث شد كه من از اين فرصت استفاده كرده و با عاديسازي از محل خارج شوم. فداكاري مسعود در اين لحظه بياد ماندني بود.

قبل از آزاديم، مسعود مرا توجيه كرد كه بعداز آزادي از زندان، براي توجيه افرادي كه برايم مشخص كرد بروم و ضمن كار توضيحي، نحوه رد كردن اخبار و اطلاعات به داخل زندان را به آنها ياد بدهم، من هم بعداز آزادي از زندان اينكار را كردم.

قبل از آزادي، من به بند 4 منتقل شده بودم كه شبِ آخر مسعود با فرستادن يك پيام كد شده، برايم آرزوي موفقيت كرده و درخواست كرده بود كه سلام او را به برادر مسعود و خواهر برسانم و برادر را بجاي او در آغوش بگيرم و ببوسم.

مریم رجوی: خمینی جلاد می‌خواست که از آنها هیچ اثری باقی نماند؛ نه از مزارشان و نه حتی از نام‌شان. اما آن‌ها، نه فراموش شدند، نه خاموش شدند؛ به‌عکس از شهرهای بی‌نام و نشان، از ایذه و دورود و قهدریجان و تویسرکان و بانه تا کازرون و چابهار جوشیدند و قیام‌ ماه دی و جنبش اعتراضی سراسر ایران را شعله‌ور کردند.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

مجاهد شهيد كريم‌الله مقيمي قاديکلايي

کریم الله (فرامرز) مقیمی قادیکلایی سال۱۳۳۷ در قائمشهر به‌دنیا آمد. او درجریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال۶۷ در تهران به شهادت رسید.

وصیت‌نامه مجاهد شهید کریم‌الله مقیمی قادیکلایی:

اَلّذينَ يُبلغونَ رِسالاتِ الله وَ يَخشونه وَ لايَخشون اَحداً اِلاالله وَ كَفي بِاللهِ حَسيباً
آنانكه رسالتها و پيامهاي خدايي را ميرساند و از خدا خشيه و پروا دارند و بهجز خدا از هيچكس ترس و بيمي بدل راه نميدهند و بس است خدا به حسابرسي و كارسازي

بنام خدا و بنام خلق قهرمان ايران
و بنام رهبري انقلاب نوين مردم ايران مسعود و مريم
من فرزند امرالله متولد۱۳۳۷ اهل قائمشهر با سلامتي و اختيار و آگاهي و ايمان كامل به سازمان مجاهدين خلق ايران كليه اصول و عقايد آن كه ايدئولوژي مترقي و انقلابي اسلام ميباشد مبارزهام را در چهارچوب نفي استثمار و ظلم و ستم برپايي جامعه بي طبقه توحيد آغاز كردم ظلم و ستمي كه حسين ع و اين عنصر پليد ضدبشر كه گفت براي اسلام دسته دسته رشيدترين و آگاهترين فرزندان مجاهد و مبارز اين ميهن را به جوخه هاي اعدام و به سر دار ميسپارد و حتي به كودكان و زنان باردار رحم نميكند و تجاوز دختران را از طرف دژخيمان پاسدارش جايز می‌شمرد همان خميني خائني كه به تمامي اميد و اعتماد خلق ما كه براي سرنگوني رژيم شاه منفور و استقرار آزادي و جامعه عاري از طبقات خونهاي بسياري دادند. مادر مهربان و خوبم سلام پيامي كه برايت دارم آن اينكه براي اولينبار در تاريخ مبارزاتي ميهمان زنی در رهبري سازمان انقلابي و مسلمان قرار ميگيرد خواهر مجاهدم مريم رجوي مادر عقيدتي ام شكر خدا كه در تمامي تهمتها و افترائات را به جان خريد تا رهايي زنان ايران را نويد بدهد زناني كه طي ساليان سال زير ستم مضاعف از نظام فئودالي تا بورژوايي و نظام ارتجاعي خميني از نظر اجتماعي و غيره اصلا به حساب نمي آمدند و به عنوان كالاي درجه دوم بودند مادرم از تو ميخواهم هيچوقت در شهادتم گريه نكني و تنها مبلغ پيامم كه همان پيام سازمان مجاهدين خلق ايران ميباشد باشي من مجددا تاكيد ميكنم كه با تمامي وجود در راه سازمان مجاهدين خلق پاي نهادم و از مادر و خواهر و برادرانم و تمام دوستان و آشنايان و مردم محروم وطنم ميخواهم براي رهايي اين ميهن از چنگال رژيم ضدبشر خميني جلاد مجاهدين را ياري كنند و زير پرچم اين سازمان و رهبري انقلاب نوين خويش مسعود و مريم رجوي براي سرنگوني اين رژيم و رسيدن به جامعه بی‌طبقه توحيدي تلاش كنند و بدانيد پيروزي خلق ما نزديك است اليس الصبح القريب سَيعلم الّذينَ ظَلَموا اَيّ مُنقلبٍ يَنقلِبون

مرگ بر خميني – درود بر رجوي
پيروز باد مبارزه رهائي بخش مسلحانه
پيش بسوي جامعه بي طبقه توحيدي
۱۳۶۴/۵/۲

مریم رجوی: خمینی می‌خواست برای بقای نظام خود نسل مجاهدین را نابود کند اما از رژیم او جز موجود لعنت‌شده‌یی باقی نمانده که سراپا در فساد و خونریزی غرق شده و نکبت تاریخ ایران است. حال آن‌که نسل مجاهدین و آرمان و اندیشه آن‌ها اعتلا یافت و شهیدان قتل عام۶۷، وجدان تباهی‌ناپذیر مردم ایران شدند. 

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید
https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب

مجاهد سربه‌دار علی‌اصغر غلامی

علی اصغر غلامی سال ۱۳۳۵در قائمشهر متولد شد، او به همراه سایر اعضای خانواده‌اش با شرکت در تظاهرات علیه رژیم شاه با سازمان آشنا شد. بعد از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی در بهمن ۱۳۵۷ که آرمان آزادیخواهانه خود را در سازمان جستجو می‌کرد در زمره هواداران فعال سازمان، همواره در همهٴ گردهمایی‌ها و میتینگ‌ها شرکت داشت. علی اصغر بعد از ۳۰خرداد ۱۳۶۰در حالی که در پادگان جمشیدیه تهران در حال انجام خدمت سربازی بود، با چند تن دیگر از دوستانش که هوادار مجاهدین بودند دستگیر و به زندان اوین منتقل شد. او بعد از تحمل شکنجه و بازجویی به ۱۰سال زندان محکوم گردید.

یکی از دوستانش در خاطره‌ای از او می‌نویسد: 

«... در سال ۱۳۶۱در سلول ۲۳واحد ۱قزلحصار هم سلول بودم، او هم‌چنان مقاوم و استوار بر سر اصول و ارزش‌هایی که از سازمان فراگرفته بود به پایداری خود ادامه می‌داد. او به‌طور خاص در حل مشکلات هم‌زنجیرانش همواره پیشقدم بود .
مجاهد شهیدعلی‌اصغر غلامی بخش عمدهٌ دوران ۷سالهٌ زندانش را در سلولهای انفرادی و تنبیهی گذراند. تا ۳ماه بعد از دستگیری هیچ ملاقاتی به او نداده بودند. آن‌قدر شکنجه شده بود که نمی‌توانست راه برود. پاهایش به‌شدت آسیب دیده و یک دستش هم شکسته بود. همیشه قبل از ملاقات او را روی صندلی می‌نشاندند، تا ملاقات‌کنندگانش متوجه وضعیت او نشوند. طی سال۶۱ در زندان قوچان کمدهایی درست کرده بودند که فقط از قسمت بالای آن روزنه‌یی برای نور و هوا وجود داشت و اصغر را ماهها در این سلولها نگهداشتند. یکی از نزدیکانش در ملاقات به او گفته بود، توبه کن تا بتوانی از زندان بیرون بیایی! علی‌اصغر سخت برآشفته و گفته بود: «من شرفم را نمی‌فروشم! و محال است ذره‌یی کوتاه بیایم»
عوامل رژیم با ترفندهایی نزدیکانش را متقاعد کرده بودند که به اصغر بگویند، سازمان خط توبهٌ تاکتیکی داده است تا آزاد شود و اگر مجاهد خلق هستی باید اجرا کنی! علی‌اصغر قهرمان با خشم پاسخ داده بود: «کسی که این کار را بکند مجاهد خلق نیست! و مطمئن باشید که سازمان چنین چیزی نگفته است. هر مجاهدی چه در زندان و چه در بیرون این را تشخیص می‌دهد که سازمان این توصیه را نکرده و نخواهد کرد و شما نباید گول رژیم را بخورید»
علی اصغر که از خانواده مجاهد پرور غلامی بود، و تعدادی از برادران و خواهران خودش را در این مسیر فدا کرده بود، همواره در زندان در برخورد با بازجوها و پاسداران مهاجم بود و نه تنها بیمی از آنها نداشت بلکه همیشه در پیشاپیش حرکت‌های اعتصابی و اعتراضی نقش تعیین کننده داشت و الهام‌بخش دیگر هم‌زنجیرانش برای مقاومت هرچه بیشتر بود. 
از خرداد سال‌۶۷ ملاقاتش را قطع کردند. آخرین ملاقاتش اواخر تیرماه بود. در همان فرصت یادداشتی را که خطاب به مسعود رجوی رهبر مقاومت نوشته بود به‌عنوان آخرین پیام و وصیتنامه به مادرش داده و تأکید کرده بود که آن را به سازمان مجاهدین برساند.

از نامه مجاهد شهید علی‌اصغر غلامی به مسعود رجوی:

با تمام وجود سلام بر عزم و اراده آهنینت ای رها شده

سلام بر دستهای نیرومندت که می‌فشارند

سلام بر گامهای نیرومندت که می‌فشارند

سلام بر گامهای استوارت که در می‌نوردند

سلام بر چشمان نافذت که می‌شکافند و سلام بر قلب گرمت که از عشق سرشار است و سلام بر تمام وجودت ای مجاهد مهاجر

با من حف بزن از اندیشه‌هایت بگو که هر چه بگویی مرا در آن بهره‌های فراوان است

از اندیشه‌هایت بگو که هر چه بگویی مرا در آن بهره‌های فراوان می‌باشد

البته از تو زیاد شنیدم اما خالص و پاک نبوده‌اند...

در اینجا هر چیز که بر یاد تو باشد در زنجیر است، جهلشان جاودان که یاد تو در قلبها جای دارد حتی اگر قلبها را برای راندن تو سوراخ کنند یاد تو را ابدی ساخته‌اند.

سلام بر شهادت ـ علی‌اصغر غلامی

سرانجام اصغر غلامی در قتل‌عام۶۷ در برابر هیأت مرگ با سربلندی نام مجاهد را برگزیده و سرفراز و سرشار بر طناب دار بوسه زد.

در سال ۶۷پس از این‌که خبر شهادت علی به خانواده‌اش رسید، آنها عکس بزرگ شده او را در قاب زیبایی بر طاقچه‌ بلند خانه نصب کردند و برایش مراسم سوگواری بزرگی گرفتند. در این مراسم همه از علی و مهربانی‌هایش می‌گفتند.

با ما در کانال تلگرام پیشتازان راه آزادی ایران همراه باشید

https://t.me/shahidanAzadai96

ادامه مطلب