عباس افغان؛ دانشجویی که حتی شکنجه، سکوت را از او نگرفت

 

محل تولد: آمل

سن: ۲۷

تحصیلات: دانشجو

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

مجاهد شهید عباس افغان در سال ۱۳۴۰ در آمل به دنیا آمد. در ۱۷سالگی، هم‌زمان با شعله‌ور شدن انقلاب ضدسلطنتی، با سازمان مجاهدین خلق آشنا شد و خیلی زود به یکی از فعال‌ترین چهره‌های انجمن دانش‌آموزان مسلمان آمل تبدیل شد.

سال ۱۳۵۸، با قبولی در کنکور، وارد دانشگاه علم و صنعت تهران شد و در انجمن دانشجویان مسلمان فعالیتش را ادامه داد؛ همرزمانش او را دانشجویی پرعاطفه، مسئولیت‌پذیر و همیشه پیش‌قدم توصیف کرده‌اند.

پس از کودتای فرهنگی و بسته‌شدن دانشگاه‌ها، عباس به آمل بازگشت و در انجمن محلات به کار سیاسی و اجتماعی ادامه داد تا اینکه در تابستان ۱۳۶۰ دستگیر و به زندان اوین منتقل شد.

در زندان، او یکی از چهره‌های مقاومت بود؛ بارها زیر شدیدترین شکنجه‌ها قرار گرفت، بارها به سلول انفرادی برده شد، و فشارهای جسمی و روحی او را تا مرز اختلالات روانی برد. با این وجود، زندانبانان می‌دانستند که عباس سمبل پایداری است؛ سمبلی که باید به هر قیمت خاموش شود.

در سال ۱۳۶۷، در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی، او را به گوهردشت منتقل کردند. یکی از هم‌بندی‌هایش می‌گوید:

«هیچ‌کس فکر نمی‌کرد عباس را برای اعدام ببرند. اما روز ۱۲ مرداد، در راهروی مرگ، حمید عباسی (حمید نوری) اسمش را خواند و او را به صف اعدامی‌ها برد.»

در بیدادگاه، وقتی قاضی مرگ، آخوند نیری، از او پرسید اتهامت چیست؟

عباس با صدایی رسا و بدون لرزش پاسخ داد:

«سازمان مجاهدین خلق ایران»

همین یک جمله، آخرین شلیک مقاومت او بود؛ جمله‌ای که نامش را در کارنامه خونین و پرافتخار شهیدان مجاهد خلق جاودانه کرد.