مجاهد شهید شکر محمدزاده؛ پرستار فداکار و از شهیدان قتل‌عام ۶۷

 

محل تولد: تهران

شغل: پرستار بیمارستان ابن سینا

سن: ۳۲

تحصیلات: لیسانس

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد قهرمان شکر محمدزاده، متولد سال ۱۳۳۴ در تهران و دارنده مدرک لیسانس پرستاری، از پرسنل محبوب بیمارستان سینای تهران بود. او همکاری خود را با سازمان مجاهدین خلق از همان هفته‌های نخست پس از سرنگونی رژیم شاه آغاز کرد. در سال ۱۳۵۹ به دلیل حمایت‌های علنی از مجاهدین از بیمارستان اخراج شد، اما در پی اعتراضات گسترده کارکنان و فشاری که به کارگزاران رژیم وارد کردند، دوباره به محل کارش بازگشت.

در تظاهرات ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، شکر با تمام توان و امکاناتش به یاری خواهران و برادران مجروح شتافت. در شرایطی که به دستور لاجوردی و گیلانی مجروحان را از روی تخت بیمارستان‌ها به اوین برده و اعدام می‌کردند، او توانست بسیاری از مجروحان را از دست پاسداران نجات دهد. پاسداران در ۱ تیر ۱۳۶۰ او را بازداشت و به اوین منتقل کردند.

او تحت وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها قرار گرفت اما تسلیم نشد. در دادگاهی چند دقیقه‌ای توسط آخوند محمدی گیلانی و لاجوردی، به جرم انجام وظایف شغلی و مداوای مجروحان به ۱۵ سال زندان محکوم شد. سپس او را به بند تنبیهی قزل‌حصار منتقل کردند. شکر بر اثر شکنجه‌های مستمر دچار خونریزی داخلی و افت شدید جسمی شد و ماه‌ها شکنجه باعث شد مدتی تعادل روحی‌اش را از دست بدهد و به شدت لاغر شود. دشمن در سال ۶۳ او را به بند عمومی فرستاد، اما وقتی بهبود سریع او را دید، دوباره او را به زیر شکنجه و سلول‌های انفرادی اوین و گوهردشت برد. سرانجام در مرداد ۱۳۶۷، پس از ۷ سال تحمل انفرادی و شکنجه، در سن ۳۲ سالگی در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی سرآمد و جانش را در راه آزادی فدا کرد.

خاطرات:

به گفته هم‌زنجیرانش، شکر با وجود جسم متلاشی‌شده، روحیه‌ای بسیار محکم و تسلیم‌ناپذیر داشت و کینه‌ای عمیق از آخوندها در دل می‌پروراند. با وجود تهدیدهای بازجوها، اخبار جنایات زندان را به دیگران منتقل می‌کرد. او در زندان قرآن را حفظ کرد، برای ارتباط و انتقال اطلاعات زبان فرانسه آموخت و با نظمی بالا همواره در پی حل مشکلات و کمک به سایر زندانیان بود.