داوود طالش‌شریفی؛ استوار تا پای دار

 

محل تولد: رامسر-کتالم

سن: ۳۰

تحصیلات: دیپلم

محل شهادت: رامسر 

تاریخ شهادت:۱۳۶۷

مجاهد شهید داوود طالش‌شریفی در سال ۱۳۳۷ در کتالم رامسر به دنیا آمد. دوران ابتدایی و متوسطه را در کتالم، شهسوار و تنکابن گذراند. در سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷، هم‌زمان با اوج‌گیری قیام مردم ایران علیه دیکتاتوری شاه، فعالانه در تظاهرات‌ها شرکت کرد و در همان روزها با نام و آرمان سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد. او در یکی از تظاهرات‌های ضدسلطنتی سال ۱۳۵۷ دستگیر شد و ده روز را در بازداشت گذراند.

پس از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی، داوود به‌عنوان هوادار سازمان در برنامه‌ها و فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی آن شرکت می‌کرد. از آنجا که شرایط اقتصادی خانواده ایجاب می‌کرد در کنار پدرش کار کند، امکان ارتباط تشکیلاتی گسترده برایش فراهم نبود؛ اما این محدودیت مانع از همراهی و حمایت او از آرمان‌هایی که به آن‌ها باور داشت، نشد.

با سرکوب خونین تظاهرات بزرگ و مسالمت‌آمیز سازمان در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز موج دستگیری‌ها و اعدام هواداران سازمان، زندگی داوود نیز مسیر دیگری یافت. برادر بزرگ‌ترش، مجاهد شهید محمود طالش‌شریفی، در اول تیر ۱۳۶۰ دستگیر شد و تنها یازده روز بعد، در ۱۲ تیر، اعدام گردید. اعدام برادر، ضربه‌ای سنگین بر خانواده بود؛ اما داوود تصمیم گرفت در برابر آنچه رخ داده بود، سکوت نکند. او کار و زندگی پیشین خود را رها کرد و به واحدهای عملیاتی سازمان پیوست و در چند مأموریت علیه مراکز سرکوب حکومت شرکت کرد.

در مرداد ۱۳۶۰، داوود پایگاه خود در رامسر را ترک کرد و همراه با شماری از همرزمانش به واحدهای مجاهد خلق مستقر در جنگل پیوست. آشنایی دقیق او با جغرافیای جنگل، مسیرها و راه‌های ورود و خروج، نقشی مهم در فعالیت‌های آن جمع داشت. او بیش از یک سال در رفت‌وآمدها و تأمین تدارکات مورد نیاز مجاهدان مستقر در جنگل، حضوری فعال و مؤثر داشت و مسئولیت‌هایش را با پشتکار دنبال می‌کرد.

در ششم شهریور ۱۳۶۱، پس از درگیری نابرابر مجاهدان مستقر در جنگل با نیروهای حکومتی و شهادت شماری از همرزمان داوود، او به همراه تعدادی دیگر از مجاهدان جنگل را ترک کرد و در پایگاه‌های مختلفی در شهر رامسر مستقر شد. اما خطر همچنان در کمین بود.

داوود که در یکی از روستاهای اطراف رامسر پناه گرفته بود، در نیمه مهرماه ۱۳۶۱ شناسایی و دستگیر شد. بنا بر روایت زندگی او، هنگام دستگیری برای آن‌که زنده به دست مأموران نیفتد، رگ دست خود را زد؛ اما زنده ماند و به زندان منتقل شد. پس از آن، دوران طولانی بازجویی، شکنجه و اسارت آغاز گردید.

او در برابر شکنجه‌ها مقاومت کرد و بر مواضع مجاهدی خود پای فشرد. نزدیک به شش سال در زندان‌های رامسر، تهران و تنکابن به سر برد؛ سال‌هایی همراه با فشار و رنج، دور از خانواده و زندگی آزادانه. با این همه، بنا بر روایت زندگی‌اش، داوود از مواضع خود عقب ننشست و تا پایان دوران زندان بر باورهایش استوار ماند.

تابستان ۱۳۶۷، با آغاز قتل‌عام زندانیان سیاسی سر موضع، داوود طالش‌شریفی نیز در شمار زندانیانی قرار گرفت که جان خود را از دست دادند. او در رامسر، به فرمان خمینی و در جریان قتل‌عام آن سال، همراه با شماری از همرزمانش اعدام شد و به جمع شهدای مجاهد خلق پیوست.

داوود در سی‌سالگی به شهادت رسید. زندگی او از روزهای تظاهرات ضدسلطنتی آغاز شد، با فعالیت در میان هواداران سازمان ادامه یافت، پس از اعدام برادرش محمود وارد مرحله‌ای تازه شد و در نهایت، پس از سال‌ها زندان و شکنجه، در قتل‌عام سال ۱۳۶۷ پایان یافت. دو برادر، محمود و داوود طالش‌شریفی، در فاصله هفت سال، جان خود را از دست دادند؛ دو زندگی که نامشان با یکی از تلخ‌ترین فصل‌های تاریخ زندانیان سیاسی ایران گره خورده است.

یاد مجاهد شهید داوود طالش‌شریفی، یاد جوانی از کتالم رامسر است که پس از اعدام برادرش راه مبارزه را برگزید، سال‌ها زندان و شکنجه را تحمل کرد و تا واپسین روزهای زندگی بر مواضع خود باقی ماند. نام او و برادر شهیدش محمود، در حافظه خانواده و یارانشان زنده مانده است.