علیرضا عسکری؛ تا آخرین نفس بر سر آرمان

 

محل تولد: تهران

شغل: معلم زبان

سن: ۲۹

تحصیلات: دانشجو

محل شهادت: کرج

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

مجاهد شهید علیرضا عسکری در سال ۱۳۳۸ در تهران دیده به جهان گشود. او جوانی آگاه، پرتلاش و جویای آزادی بود که مسیر زندگی‌اش را با آرمان رهایی مردم ایران پیوند زد.

علیرضا دانشجو بود و هم‌زمان به‌عنوان معلم زبان با درجه استادیاری فعالیت می‌کرد. او با دانش و آگاهی، زندگی خود را در مسیر آموزش و خدمت به جامعه پیش می‌برد، اما دغدغه او تنها پیشرفت فردی نبود. او آرزوها و امیدهای بزرگی برای آزادی و آینده مردم ایران در دل داشت.

پس از انقلاب ضدسلطنتی، علیرضا در جستجوی راهی برای تحقق آمال و آرزوهایش بود. او سرانجام آرمان‌های خود را در سازمان مجاهدین خلق ایران یافت و به‌عنوان هوادار سازمان، فعالیت سیاسی و اجتماعی خود را آغاز کرد.

او راهی را انتخاب کرده بود که بهای سنگینی داشت؛ راه مقاومت در برابر استبداد و ایستادگی برای آزادی. علیرضا با تمام وجود به آرمان‌هایی که انتخاب کرده بود وفادار ماند و حاضر نشد در برابر سرکوب و فشار، از باورهایش دست بکشد.

پس از رویدادهای ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ و آغاز موج گسترده سرکوب، علیرضا عسکری دستگیر شد. او را به زندان افکندند و در بیدادگاه‌های حکومت خمینی به پنج سال زندان محکوم کردند.

پنج سال زندان، برای رژیم قرار بود پایان راه او باشد؛ اما علیرضا نه‌تنها از باور و آرمان خود دست نکشید، بلکه سال‌های اسارت را نیز با ایستادگی پشت سر گذاشت. او بر سر اصول و آرمان‌های سازمان مجاهدین خلق ایران پایدار ماند و حاضر نشد با فشار و سرکوب، راهی را که آگاهانه انتخاب کرده بود، ترک کند.

دوره محکومیت پنج‌ساله علیرضا به پایان رسید، اما زندان برای او پایان نیافت. ایستادگی و پایداری او بر سر مواضع و آرمان‌هایش باعث شد که پس از پایان محکومیت نیز آزاد نشود. دژخیمان رژیم، آزادی را از او دریغ کردند و او همچنان در بند باقی ماند.

علیرضا عسکری در سال‌های زندان، بهای وفاداری خود به آزادی و مقاومت را با جوانی‌اش پرداخت. اما زندان و تهدید نتوانستند او را وادار به تسلیم کنند.

سرانجام تابستان خونین سال ۱۳۶۷ فرا رسید؛ روزهایی که هزاران زندانی سیاسی و مجاهد خلق سر موضع در زندان‌های ایران قربانی قتل‌عام شدند. علیرضا عسکری نیز در میان آنان بود.

او در زندان گوهردشت، همراه با دیگر مجاهدان سرفراز، در جریان قتل‌عام سال ۱۳۶۷ به دار آویخته شد. علیرضا در هنگام شهادت تنها ۲۹ سال داشت؛ جوانی که بخش بزرگی از عمر کوتاه اما پربار خود را در زندان و مقاومت گذراند.

پیکر این مجاهد شهید پس از شهادت، مخفیانه در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. اما محل دقیق دفن او همچنان نامشخص است؛ همان‌گونه که رژیم تلاش کرد نام و نشان بسیاری از قربانیان آن قتل‌عام را نیز پنهان کند.

اما نام علیرضا عسکری را نمی‌توان پنهان کرد.

او دانشجویی بود که برای آینده‌ای آزاد رؤیا داشت؛ معلمی بود که دانش می‌آموخت و آموزش می‌داد؛ و مجاهد خلقی بود که وقتی پای انتخاب میان تسلیم و ایستادگی فرا رسید، راه مقاومت را برگزید.

پنج سال حکم زندان به پایان رسید، اما او حاضر نشد برای خریدن آزادی، از آرمان خود دست بکشد. به همین دلیل، زندانش ادامه یافت و سرانجام جان خود را نیز در همان راه فدا کرد.

علیرضا عسکری در ۲۹سالگی به شهادت رسید، اما ایستادگی‌اش از دیوارهای زندان گوهردشت فراتر رفت.

او یکی از هزاران مجاهد خلقی بود که در تابستان ۱۳۶۷، در برابر دستگاه سرکوب و مرگ ایستادند و با بهای جان خود، نام مقاومت را در تاریخ ایران ثبت کردند.

یاد مجاهد شهید علیرضا عسکری، دانشجو، معلم و مجاهد خلق سرفراز، گرامی باد.

راهش پررهرو و یادش جاودان باد.