رقیه اکبری منفرد شیرزن مجاهد سر موضع در راه آزادی ایران

 

محل تولد: تهران

سن: ۳۰

تحصیلات:

محل شهادت: تهران

تاریخ شهادت: ۱۳۶۷

محل زندان: گوهردشت

رقیه اکبری منفرد در سال ۱۳۳۷ در تهران به دنیا آمد. او تحصیلات ابتدایی و دبیرستانی خود را تا دریافت مدرک دیپلم در تهران به پایان رساند. از همان دوران نوجوانی، رقیه در راهپیمایی‌ها و تظاهرات مردمی علیه دیکتاتوری شاه فعالانه شرکت داشت و در جریان این فعالیت‌ها با نام و آرمان سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد، به‌ویژه پس از آزادی زندانیان مجاهد از زندان‌های شاه.

پس از پیروزی انقلاب ضدسلطنتی، با وجود داشتن یک دختر خردسال، رقیه به فعالیت شبانه‌روزی در ارتباط با سازمان پرداخت. او از خطرات و سختی‌های مسیر مبارزه آگاه بود و روزانه شاهد حملات چماقداران خمینی به مراکز و تجمعات سازمان بود، اما هرگز از فعالیت دست برنداشت و بر مواضع مجاهدی خود استوار ایستاد.

بارها دوستان و آشنایان به او توصیه کردند که برای مراقبت از فرزندش مبارزه را کنار بگذارد، اما رقیه پاسخ داد: «مبارزه من برای آینده فرزندم و همه فرزندان ایران است؛ این رسالت ماست و بر ماست که پاسخ بدهیم.» متانت، صمیمیت و عشق او به مردم، او را در میان همرزمان، دوستان و آشنایان به شخصیتی محترم و محبوب تبدیل کرده بود.

رقیه در تظاهرات اعتراضی مادران مجاهد خلق در ۷ اردیبهشت ۱۳۶۰ و همچنین تظاهرات تاریخی ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ حضور فعال داشت. پس از ۳۰ خرداد و آغاز مبارزه مسلحانه انقلابی، او نیز به زندگی مخفی و مبارزات مخفی روی آورد.

در تاریخ ۵ مهر ۱۳۶۰، در مسیر رفتن برای مراسم هفتمین شب شهادت برادر مجاهدش، علیرضا اکبری منفرد، در جاده شهرری–بهشت زهرا دستگیر شد و به زندان اوین منتقل گردید. در زندان، تحت شکنجه‌های وحشیانه پاسداران جنایتکار قرار گرفت و در بی‌دادگاه رژیم، به ۱۰ سال زندان محکوم شد.

در طول دوران زندان در اوین و گوهردشت، رقیه نمادی از استقامت و مقاومت بود. او با پایداری روحی و جسمی خود دژخیمان را ناامید و شکست‌خورده دید. علی‌رغم فشارها و شکنجه‌های مستمر، هرگز آرمان و مواضع مجاهدی خود را فدای آزادی مشروط یا جانش نکرد.

سرانجام، این شیرزن مجاهد خلق در مرداد ۱۳۶۷، تنها پس از ۷ سال از دوران محکومیتش، در برابر هیأت مرگ خمینی حاضر شد و حاضر نشد به هیچ قیمتی آرمان و سازمانش را کنار بگذارد. همین ایستادگی، دلیل اعدام او و شهادتش در جریان قتل‌عام ۱۳۶۷ شد. خون پاک رقیه فدیه راه آزادی مردم ایران شد و او به جمع هزاران مجاهد سر موضع پیوست.

در مراجعه خانواده به زندان، مأموران جنایتکار وسایل شخصی او را تحویل دادند و از هرگونه برگزاری مراسم جلوگیری کردند، اما خانواده بدون توجه به تهدیدات، مراسم و شب هفت شهید را برپا کردند.

رقیه اکبری منفرد تنها نبود؛ سه برادرش، علیرضا، غلامرضا و عبدالرضا، نیز از شهدای سرفراز مجاهد خلق ایران هستند، و خانواده او به نمادی از پایمردی، ایثار و مقاومت در راه آزادی تبدیل شد.